Δυο από τις πιο όμορφες ιστορίες αγάπης που έχω διαβάσει κι έχω δει είναι ο "Ρωμαίος και η Ιουλιέτα" και ο "Συρανό"... την δεύτερη, τον "Συρανό", την είδα απόψε και μάλιστα στη πρώτη του έκδοση...

Πλήρες Κείμενο:

Δυο από τις πιο όμορφες ιστορίες αγάπης που έχω διαβάσει κι έχω δει είναι ο "Ρωμαίος και η Ιουλιέτα" και ο "Συρανό"... την δεύτερη, τον "Συρανό", την είδα απόψε και μάλιστα στη πρώτη του έκδοση - έναν από τους πιο γοητευτικούς και τραγικούς ήρωες της γαλλικής λογοτεχνίας. Ο Συρανό είναι ο κεντρικός χαρακτήρας του θεατρικού έργου Cyrano de Bergerac που έγραψε ο Edmond Rostand το 1897.

Αν και βασίζεται σε έναν πραγματικό ιστορικό πρόσωπο, στο έργο παρουσιάζεται ως ένας ποιητής, ξιφομάχος και ιδεαλιστής.

Το πιο χαρακτηριστικό του γνώρισμα; Η τεράστια μύτη του — σύμβολο όχι μόνο εξωτερικής ιδιαιτερότητας αλλά και εσωτερικής ανασφάλειας. Ο Συρανό είναι ερωτευμένος με την όμορφη Ρωξάνη, αλλά δεν τολμά να της αποκαλύψει τα αισθήματά του, γιατί πιστεύει ότι η εμφάνισή του τον καθιστά ανάξιο για εκείνη.

Όταν εμφανίζεται ο όμορφος αλλά αδέξιος στον λόγο Κριστιάν, ο Συρανό κάνει κάτι συγκλονιστικό: δανείζει στον Κριστιάν τα λόγια του, γράφει επιστολές γεμάτες ποίηση και πάθος, και έτσι η Ρωξάνη ερωτεύεται… την ψυχή του Συρανό, χωρίς να το γνωρίζει.

Η ιστορία κορυφώνεται με μια βαθιά τραγική ειρωνεία: η Ρωξάνη αγαπά τον Συρανό για αυτό που είναι πραγματικά — αλλά δεν το μαθαίνει παρά μόνο όταν είναι πια αργά. Ο Συρανό πεθαίνει χωρίς ποτέ να έχει ζήσει τον έρωτά του, παραμένοντας όμως πιστός στις αξίες του: την τιμή, την ελευθερία και την αξιοπρέπεια. Ο Συρανό δεν είναι απλώς ένας ήρωας με «μεγάλη μύτη». Είναι σύμβολο ανεκπλήρωτου έρωτα, ύμνος στη δύναμη του λόγου, μορφή ανθρώπου που προτιμά να χάσει, παρά να προδώσει τον εαυτό του.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους