Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες πήγα στον γείτονά μου, Δημήτρη, να ζητήσω ένα τρυπάνι. Μου άνοιξε την πόρτα με μια φόρμα και ένα μπλουζάκι. — Πέρνα μέσα, μόλις τελείωσα το βραδινό, μου λέει. Μπήκα.

Το διαμέρισμά του ήταν καθαρό, από την κουζίνα μύριζε ψητό κοτόπουλο.

Στο τραπέζι είχε ανοιχτό το λάπτοπ και δίπλα ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Ο Δημήτρης είναι πενήντα ενός.

Χωρισμένος εδώ και δώδεκα χρόνια.

Μένει μόνος.

Δουλεύει ως μηχανικός και βγάζει γύρω στα 1.500 ευρώ.

Τον ξέρω πέντε χρόνια, από τότε που μετακόμισα εδώ.

Δεν τον έχω δει ποτέ με γυναίκα, ούτε ως επισκέπτρια.

Μου έδωσε το τρυπάνι και μου έβαλε και ένα ουίσκι. — Κάθησε, αφού ήρθες.

Έχουμε καιρό να τα πούμε.

Καθήσαμε στην κουζίνα, ήπιαμε.

Ρώτησα: — Ρε Δημήτρη, γιατί είσαι μόνος; Δεν ψάχνεις για σχέση; Γέλασε ελαφρά. — Δεν ψάχνω, Βασίλη.

Δώδεκα χρόνια ζω έτσι και τελικά κατάλαβα ότι μου κάνει καλό. — Γιατί; Μου ξαναγέμισε το ποτήρι και είπε: — Να σου πω έξι λόγους.

Τους έχω «πληρώσει» με τον καιρό.

Πρώτος λόγος — ρίσκο οικονομικής καταστροφής με διαζύγιο — Χώρισα πριν δώδεκα χρόνια.

Ήμουν παντρεμένος δεκαοκτώ χρόνια με την Ειρήνη.

Έχουμε μια κόρη, τώρα πια είκοσι οκτώ, μένει μόνη της. — Χώρισες γιατί; — Την έπιασα με συνάδελφό της. Κατάλαβες.

Έκανα ότι έπρεπε, διαζύγιο. — Και μετά; — Το δικαστήριο μας χώρισε το σπίτι μισό-μισό παρότι εγώ πλήρωνα το μεγαλύτερο μέρος της δόσης.

Τελικά το πουλήσαμε και με τα μισά αγόρασα αυτό το μικρό διαμέρισμα. — Εγώ δούλευα, πλήρωνα, κι εκείνη πρόδωσε — και πήρε τα μισά.

Το καταλαβαίνεις; Κι όλο αυτό μέσα στα πλαίσια του νόμου! — Και μετά; Δεν λες, να ρισκάρεις ξανά; — Ακριβώς… Πώς να εμπιστευτείς; Έστω ότι συγκατοικείς, ξαναπαντρεύεσαι, αποκτάς πάλι περιουσία – γιατί να το ρισκάρεις; Για ποιο λόγο να το ξαναπεράσω; Δεύτερος λόγος — οι γυναίκες δεν στηρίζουν τα όνειρα των αντρών — Ξέρεις πόσο θέλω να πάρω μια παλιά μηχανή, να τη φτιάχνω και να πηγαίνω βόλτες; Το έχω βάλει σκοπό, σε μισό χρόνο θα αγοράσω ένα παλιό Yamaha από τα '70s. — Πολύ ωραίο, τού είπα. — Όταν ήμουν παντρεμένος είχα όνειρα.

Ήθελα να μάθω κιθάρα, πήρα και μαθήματα. Η Ειρήνη μου έλεγε: “Τι τα θες αυτά στα σαράντα σου; Δεν είσαι ο Παπακωνσταντίνου!”. Τα παράτησα.

Ήθελα να κάνω κανό στον Νέστο. “Άσε μας, έχουμε δάνειο, εσύ θα κάνεις τον πιτσιρικά;”. Πάλι το άφησα. — Οι γυναίκες θεωρούν τα όνειρα των αντρών ανούσια.

Τώρα μόνος, κάνω ό,τι θέλω.

Θα πάρω τη μηχανή και δεν θα με πει κανείς “χαζό”. Τρίτος λόγος — υπερβολικές απαιτήσεις από γυναίκες — Πριν τρία χρόνια γράφτηκα σε ένα site γνωριμιών.

Έβαλα τα αληθινά μου στοιχεία: ηλικία, δουλειά, έσοδα, χόμπι. — Και; — Τα λέγα με κάποιες.

Μια, η Μαρία, σαρανταέξι, δουλεύει γραμματέας, αμοιβή γύρω στα 800 ευρώ.

Μου λέει: “Είσαι ενδιαφέρων, αλλά ψάχνω κάποιον που να βγάζει τουλάχιστον 2.000.”. — Της απαντώ: “Εσύ πόσα;”. Μου κράτησε μούτρα, με μπλόκαρε. — Βασίλη, οι περισσότερες σήμερα πιστεύουν ότι τους οφείλεις τα πάντα.

Μένουν σε νοικιασμένο, εισόδημα χαμηλό, αλλά θέλουν άντρα με σπίτι, αυτοκίνητο, μεγάλο μισθό — χωρίς να προσφέρουν τίποτα άλλο εκτός από κουβέντες για “θηλυκή ενέργεια”. — Παίρνω 1.500 ευρώ, έχω δικό μου σπίτι, αυτοκίνητο.

Για πολλές είμαι "λίγος". Γιατί να μιλάω με ανθρώπους που δεν με εκτιμούν; Τέταρτος λόγος — οικιακή αυτάρκεια — Σου λείπει το “νοικοκυριό”; Του λέω. — Ρίξε μια ματιά — καθαρά είναι, δεν είναι; Μια φορά τη βδομάδα, μου φτάνει.

Το φαγητό μόνος μου — σήμερα κοτόπουλο με λαχανικά, σε μισή ώρα έτοιμο.

Τα άπλυτα τα πλένει το πλυντήριο, ούτε μία δυσκολία. — Υπάρχουν γυναίκες καλές νοικοκυρές… — Σπάνια όμως.

Πολλές ούτε να μαγειρέψουν δεν ξέρουν, παραγγέλνουν απ’ έξω.

Αν είναι να μείνω για να μου ζητάει οικονομική εξασφάλιση και να κάνει τα ίδια, καλύτερα μόνος μου.

Πέμπτος λόγος — φόβος χειρισμού και ψέματος — Μετά το διαζύγιο, γνώρισα δυο γυναίκες. — Τι έγινε; — Η πρώτη, η Σοφία, έλεγε πως είναι χωρισμένη.

Μετά από ένα μήνα έμαθα πως ήταν παντρεμένη, απλώς έψαχνε περιπέτειες γιατί ο άντρας της έβγαζε λίγα. — Η δεύτερη, η Ελένη, έλεγε δεν έχει παιδιά.

Ξεκινήσαμε, αλλά έμαθα είχε δύο.

Κι απλά δεν το είπε για να μην φοβηθώ. — Οι γυναίκες σήμερα κρύβουν πράγματα, νομίζουν πως είναι λογικό.

Και μετά αναρωτιούνται γιατί οι άντρες δεν εμπιστεύονται.

Έκτος λόγος — το ρίσκο της προσέγγισης — Τελευταία φορά, πριν ένα χρόνο, πλησίασα μια κυρία σε βιβλιοπωλείο που διάλεγε Καζαντζάκη.

Συμπαθητική, γύρω στα σαράντα πέντε. — “Γεια σας, μπορώ να σας προτείνω κάτι ωραίο,” της είπα. — Με κοίταξε λες και ήμουν περίεργος, μου είπε ψυχρά πως δεν χρειάζεται, έφυγε. — Κάθε αντρική πρωτοβουλία αντιμετωπίζεται σα να είσαι ενοχλητικός.

Πας να γνωριστείς, είσαι “περίεργος”. Γράφεις μήνυμα — stalker.

Προσκαλείς για καφέ — εκμεταλλευτής. — Όχι πως όλες είναι έτσι, αλλά η πλειοψηφία.

Έχω βαρεθεί τις απορρίψεις και τα παγωμένα βλέμματα.

Αν ενδιαφερθεί μια γυναίκα, ας το δείξει η ίδια.

Γιατί το σκέφτηκα και τι κατάλαβα Ο Δημήτρης τελείωσε το ποτήρι του και με κοίταξε… Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους