Κοιτάξτε αυτή τη φωτογραφία και πείτε μου τί σκέφτεστε. Μήπως σκέφτεστε ας πούμε "πόσα ξέρει αυτή η γυναίκα, πόσα έχουν δει τα μάτια της, πόσο έχει υποφέρει, τί εγκαρτέρηση και πόση υπομονή..." Ο, τι...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η θεία Ειρήνη της Μαρίας Κανελλοπούλου, τα περιέχει όλα αυτά, αλλά έχει και τα κλειδιά για το "μαύρο κουτί". Η θεία Ειρήνη ΞΕΡΕΙ και δεν μιλά.

Μόνο αγαπάει.

Μέχρι τέλους.

Τότε ανοίγει το μαύρο κουτί κι ελευθερώνει την αλήθεια.

Οι σπουδαίοι ηθοποιοί φαίνονται στις σιωπές.

Εκεί που φαινομενικά βρίσκονται εκτός δράσης.

Εκεί που, έβγαλα το κινητό μου, πρωτοφανής αναίδεια για μανιώδη θεατή όπως εγώ, αλλά αυτές τις στιγμές της Μαρίας ήθελα να τις απαθανατίσω.

Ομολογώ ότι πήγα στην παράσταση "Το μαύρο κουτί" μόνο και μόνο για τη Μαρία μου, αλλά έφυγα ενθουσιασμένη με όλους και με όλα.

Με το έργο- νέο ελληνικό έργο, του Γιώργου Ηλιόπουλου, με την ουσιαστική και στακάτη σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Κοέν, που δεν έκανε καμμία κοιλιά, με το ονειρικό σκηνικό του Ντέιβιντ Νεγρίν, με τον πρωταγωνιστή του έργου Σταύρο Καραγιάννη που υποδύεται το γιο και βρίσκεται συνεχώς επί σκηνής - ντροπή μου δεν τον γνώριζα καν.

Και φυσικά με τον τεράστιο Στέφανο Κυριακίδη και την απίστευτη Μαρία Κανελλοπούλου.

Η αρχετυπική σύγκρουση πατέρα και γιου, ο Κρόνος που τρώει τα παιδιά του, η επιστροφή του ασώτου, η αδηφαγία του ολοκληρωτικού καπιταλισμού, οι επιλογές που καθορίζουν τη ζωή μας, τα μυστικά που φυλάσσουν οι "παλιές" γυναίκες, προστατεύοντας τους άντρες από την οδύνη της αλήθειας.

Πολλά ακόμα έχω να σας πω αλλά τα κρατάω για τις ιστορίες καλοσύνης.

Οφείλω μονάχα να σας πω τι σκέφτομαι εγώ όταν βλέπω αυτή την εικόνα της Μαρίας, γιατί δεν το σκέφτομαι μόνο το τραγουδάω κιόλας όση ώρα γράφω: "Κουβεντιάζουν...και τότε η ξεβαμμένη πόρτα της κάμαρας γίνεται σαν μητέρα που σταυρώνει τα χέρια της και ακούει" @ακόλουθοι

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους