Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χθες πήγα στον γείτονά μου, τον Παναγιώτη, να ζητήσω ένα δράπανο.

Άνοιξε την πόρτα φορώντας φόρμα και ένα παλιό T-shirt. — Περάστε μέσα, μόλις έφαγα βραδινό.

Μπήκα μέσα.

Το διαμέρισμά του πεντακάθαρο, στην κουζίνα μύριζε κοτόπουλο στο τηγάνι.

Στο τραπέζι είχε ένα λάπτοπ κι ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Ο Παναγιώτης είναι πενήντα ενός ετών.

Χωρισμένος εδώ και δώδεκα χρόνια.

Ζει μόνος.

Είναι μηχανικός, και παίρνει περίπου 2.000 ευρώ το μήνα.

Τον γνωρίζω πέντε χρόνια, από τότε που μετακόμισα στην πολυκατοικία αυτή.

Δεν τον έχω δει ποτέ με γυναίκα.

Ούτε καν ως φίλη.

Μου έδωσε το δράπανο, μου έβαλε και λίγο ουίσκι: — Κάτσε, που σε είδα μετά από καιρό.

Καθίσαμε στην κουζίνα και ήπιαμε.

Τον ρώτησα: — Παναγιώτη, γιατί είσαι μόνος; Δεν ψάχνεις να βρεις κάποια; Χαμογέλασε με μισό χαμόγελο: — Επίτηδες δεν ψάχνω, Νίκο.

Έζησα δώδεκα χρόνια μόνος και κατάλαβα ότι μου ταιριάζει καλύτερα έτσι. — Γιατί; Έβαλε κι άλλο ποτό, έγειρε πίσω στην καρέκλα: — Να σου πω. Έξι λόγοι, οι οποίοι με έχουν σημαδέψει.

Πρώτος λόγος — Ρίσκο της οικονομικής καταστροφής αν χωρίσεις — Πριν δώδεκα χρόνια χώρισα.

Ήμουν παντρεμένος δεκαοκτώ χρόνια με τη Μαρία.

Έχουμε μια κόρη, τώρα είναι εικοσιοκτώ και ζει μόνη της.

Ήπιε μια γουλιά: — Χωρίσαμε επειδή με απάτησε.

Την έπιασα με έναν συνάδελφο.

Ζήτησα διαζύγιο. — Και μετά; — Το δικαστήριο μας έκοψε το σπίτι στη μέση.

Παρόλο που εγώ πλήρωνα το μεγαλύτερο μέρος του δανείου.

Το πουλήσαμε, μοιράσαμε τα λεφτά, κι αγόρασα αυτό το μικρό δυάρι.

Με κοίταξε σοβαρά: — Νίκο, έχασα τη μισή μου περιουσία επειδή με κορόιδεψε.

Και αυτό θεωρείται φυσιολογικό με βάση τον νόμο.

Εσύ δουλεύεις, πληρώνεις, και στο τέλος... Άμα σου τύχει, βρίσκεσαι να ξεκινάς από την αρχή. — Ε, έτσι είναι στα διαζύγια... — Για πες μου, αξίζει το ρίσκο να ξαναμπλέξω; Να βρω ξανά μια γυναίκα, να συγκατοικήσουμε, μετά να παντρευτούμε, να πάρουμε αυτοκίνητο ή κάτι άλλο, και στο τέλος να μείνω πάλι χωρίς τίποτα; Γιατί να το διακινδυνεύσω; Έμεινα σιωπηλός. Συνέχισε.

Δεύτερος λόγος — Δεν στηρίζουν τα όνειρα του άντρα — Νίκο, έχω ένα όνειρο.

Θέλω να αγοράσω μια παλιά μοτοσυκλέτα.

Να την φτιάξω μόνος μου.

Να πηγαίνω βόλτες στα Σαββατοκύριακα. — Πραγματικά ωραίο όνειρο. — Εδώ και ένα χρόνο μαζεύω χρήματα.

Σε έξι μήνες θα πάρω μια παλιά Honda του ’70. Θα τη λύσω, θα τη φτιάξω εγώ.

Ήπιε νερό: — Όταν ήμουν παντρεμένος, είχα κι άλλες φιλοδοξίες.

Ήθελα να μάθω κιθάρα, είχα αγοράσει ήδη και είχα γραφτεί σε μαθήματα. Η Μαρία μου είπε: “Γιατί; Είσαι σαράντα, δεν είσαι ο Δημήτρης Μητροπάνος!” Τα παράτησα.

Ήθελα να κάνω κανό στο Νέστο.

Μου λέει: “Έχουμε δάνειο και θες να τρέχεις σε βουνά σαν παιδί;” Δεν πήγα.

Κοίταξε προς το παράθυρο: — Οι περισσότερες γυναίκες βλέπουν τα αντρικά όνειρα σαν ανοησίες.

Τώρα, που ζω μόνος, κάνω αυτά που θέλω.

Ποιος θα μου πει “είσαι τρελός”; Τρίτος λόγος — Υπερβολικά μεγάλη αυτοπεποίθηση των γυναικών — Τρία χρόνια πριν, μπήκα κι εγώ σε site γνωριμιών.

Τα έγραψα όλα όπως είναι: Ηλικία, επάγγελμα, μισθός, χόμπι. — Και...; — Μιλούσα με μια κυρία, την Ελένη, σαράντα έξι χρονών, γραμματέα σε κομμωτήριο.

Πήρε τηλέφωνο και είπε: “Μου φαίνεστε ενδιαφέρων, αλλά ψάχνω κάποιον που να βγάζει πάνω από τρεις χιλιάδες ευρώ το μήνα.” Γέλασε ειρωνικά: — Τη ρώτησα: “Εσείς πόσα βγάζετε;” Έκλεισε το τηλέφωνο. — Τόσο απλά; — Τόσο απλά.

Νίκο, οι περισσότερες σύγχρονες Ελληνίδες θεωρούν τον εαυτό τους πριγκίπισσα.

Με μισθούς χιλίων ευρώ, μένουν σε ενοίκιο, αλλά ψάχνουν άντρα με σπίτι και αυτοκίνητο.

Χωρίς να προσφέρουν κάτι άλλο πέρα από “γυναικεία αύρα”. Τελείωσε το ουίσκι του: — Παίρνω δύο χιλιάδες ευρώ, έχω σπίτι δικό μου, αυτοκίνητο.

Για πολλές είμαι... λίγος.

Γιατί να γίνομαι αντικείμενο κριτικής από ορισμένες που δεν με εκτιμούν; Τέταρτος λόγος — Δεν χρειάζομαι γυναίκα για το σπίτι — Με τον νοικοκυριό πώς τα πας; Δεν σου λείπει το φαγητό ή η παρέα; Γέλασε: — Νίκο, κοίτα γύρω σου. Καθαριότητα; Καθαριότητα! Κάνω μια φορά τη βδομάδα γενική.

Ωραίο φαγητό; Έφτιαξα σήμερα κοτόπουλο με λαχανικά.

Πόση ώρα; Μισή. Πλυντήριο; Το πλυντήριο όλα τα κάνει, εγώ τα βάζω μέσα.

Σηκώθηκε, μου έδειξε την κουζίνα. — Δεν χρειάζομαι γυναίκα για να είναι το σπίτι όπως το θέλω.

Ξέρεις πόσες νέες δεν μαγειρεύουν; Οι μισές τρώνε έξω ή παραγγέλνουν. — Υπάρχουν όμως κυράδες... — Σπάνια.

Και αν ζητάει να την καλύπτω οικονομικά για να μπαίνει μια στοίχιση στο σπίτι, προτιμώ να τα κάνω όλα μόνος μου.

Πέμπτος λόγος — Ο φόβος της εξαπάτησης και παραπλάνησης Μου ξανάβαλε ποτό. — Μετά το διαζύγιο βγήκα με δυο γυναίκες.

Και οι δυο είπαν ψέματα. — Δηλαδή; — Η πρώτη, η Αντιγόνη, είπε ότι ήταν χωρισμένη.

Μετά από μήνα μαθαίνω τυχαία ότι ήταν παντρεμένη, απλώς έψαχνε να καλύψει τα άδεια του συζύγου της.

Και η άλλη, η Ζωή, είπε ότι δεν έχει παιδιά, και να που έχει δύο.

Δεν το είπε για να μην κουραστώ. — Είναι σοβαρό... — Έτσι είναι.

Μετά από όλα αυτά, έχω κουραστεί από τα ψέματα και τις μισές αλήθειες.

Πολλές φορές νομίζουν ότι πρέπει να κρύψουν πράγματα απλώς για να τραβήξουν έναν άντρα.

Έκτος λόγος — Τιμωρούν την αντρική πρωτοβουλία Έγειρε στην καρέκλα: — Πέρσι προσπάθησα να γνωρίσω μια κοπέλα σ’ ένα βιβλιοπωλείο.

Ήταν όμορφη, γύρω στα σαράντα πέντε, διάλεγε λογοτεχνία. — Ε, και; — Της λέω: “Καλησπέρα, αγαπάτε λογοτεχνία; Μπορώ να σας προτείνω κάτι καλό.” Με κοίταξε λες και ήμουν ύποπτος.

Ψυχρά: “Ευχαριστώ, θα βρω μόνη μου...” κι έφυγε.

Χαμογέλασε πικρά: — Νίκο, σήμερα, αν κάνεις μια προσέγγιση ως άντρας, είσαι αυτόματα ύποπτος.

Μιλήσεις, είναι παρενόχληση.

Γράψεις μήνυμα, γίνεσαι stalker.

Της πεις για καφέ, σε περνάνε για τσιγκούνη ή συμφεροντολόγο. — Δεν είναι όλες έτσι... — Όχι, αλλά οι περισσότερες.

Έχω κουραστεί από την απόρριψη και τα ψυχρά βλέμματα.

Πλέον, αν κάποια ενδιαφερθεί, ας κάνει εκείνη το πρώτο βήμα. Γιατί σκέφτηκα τα… Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους