Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Fractal #266ο_τεύχος, 28. 04. 2026. With a little help from my Friends Ελένη Γκίκα Dimitra Ntzadima Δεν πεθαίνουμε ποτέ από έρωτα για μια γυναίκα.

Πεθαίνουμε γιατί ο έρωτας, ο οποιοσδήποτε έρωτας, φανερώνει την γύμνια μας, την φτώχεια μας, την ανικανότητα μας, το τίποτα. -CESARE PAVEZE ΞΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ” Η Θεσσαλονίκη μοιάζει μ’ ένα τεράστιο νήμα που κρέμεται απ’ τον ουρανό – κάτι σαν ενοχλητικό καπέλο.

Στις όχθες της υπάρχει ακόμα ένας παλιός αθηναϊκός πόλεμος, χωρίς μέλλον.

Τα μπαρ είναι όλα ανοιχτά.

Εγώ, κλειστός. Στην Αριστοτέλους ένα τερατόμορφο ον, μάλλον θηλυκός δράκος με πρόσωπο από δίνες, ανοιγοκλείνει βιαστικά το στόμα του, σαν την Εκάτη.

Καταπίνει όλους τους περαστικούς, τα μαγαζιά της πλατείας, τους κάδους της ανακύκλωσης, τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα, τις ειδήσεις της πόλης.

Αφαιρεί τον ορίζοντα και τους δρόμους απ’ την εικόνα.

Έχει μείνει μόνο η θάλασσα κι εσύ.

Πριν πολλά χρόνια έγινες μέρος μιας τραγωδίας κι έτσι δεν μπορώ να διακρίνω που ακριβώς έχεις βυθιστεί.

Δεν έχω μάτια.

Τα ξέχασα κάποτε σ’ ένα ξενοδοχείο, ίδιο με τώρα, Hotel Ilios {1] παρατηρώντας τον ήλιο που χανόταν κι εσένα που έδυες.

Βάζω διστακτικά το δάχτυλό μου στο θαλασσινό νερό, δημιουργώντας έναν μικρό, στενό κύκλο.

Μετά το δοκιμάζω αργά στη γλώσσα μου: Είναι πικρό, αλμυρό, μου αφήνει μια καθαρή αίσθηση ευθύνης.

Φτύνω το νερό στο νερό και ξαναγυρίζει στο στόμα μου.

Προσωρινά αποτρέπω έναν πνιγμό. Εκπνοή. Εισπνοή. Εκπνοή. Εισπνοή. Εκπνοή. Τίποτα. Τίποτα.

Τίποτα από σένα δεν φαίνεται.

Ότι υπήρξε, δεν υπήρξε ποτέ.

Ότι υπήρξε, θα υπάρχει για πάντα.

Η αλήθεια θα παραμείνει απόρρητη. Σ.Σ. Hotel Ilios: Εγνατία 27, Θεσσαλονίκη.

Δύο δέντρα μπροστά στο ξενοδοχείο απομακρυσμένα, αλλά παράλληλα, έχουν τώρα φυτρώσει στη θέση μας.

Ανάμεσά τους ένας ουρανός σαν σκουριά επιβλέπει το αποτέλεσμα]. * Ο τίτλος από το άλμπουμ: Ξύλινα Σπαθιά, Ξεσσαλονίκη, 1993.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους