Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Μια Ρουμάνα και μια Βουλγάρα, χωρίς βέβαια άδειες νοσηλεύτριας, ανέλαβαν, στη Χίο, κατ΄οικον φροντίδα μιας γερόντισσας και ενός γέροντα.

Τους τσάκιζαν στο ξύλο.

Ο γέρος πέθανε, η γριά σε κακή κατάσταση.

Αυτές έξω μέχρι τη δίκη, θα μπουν στο καράβι και θα πάνε στις πατρίδες τους.

Αν αφήσουμε αυτό καθεαυτό το συμβάν, στην Ελλάδα υπάρχει τεράστιο δομικό πρόβλημα φροντίδας των γερόντων.

Η διαδεδομένη ενοχική αντίληψη ότι τα παιδιά είναι φροντιστές μέχρι τέλους είναι λάθος.

Για όσους,πραγματικά έχουν φροντίσει γέροντες πάσχοντες από κάτι, ο φροντιστής αρκετές φορές διαλύεται μέχρι εξαντλήσεως πριν τον γέροντα.

Κάτι βρωμογηροκομεία είναι χώροι εναπόθεσης ψυχών και πάρκινγκ μαρτυρίου των ηλικιωμένων.

Δεν ζούμε πριν 50 χρόνια, οι άνθρωποι σήμερα εργάζονται όλοι σε μια οικογένεια και λόγω της ακρίβειας αναγκάζονται να μην πάνε τους παππούδες σε έναν καλό και πανάκριβο οίκο ευγηρίας αλλά να τους εγκαταλείψουν σε χέρια γυναικών που δεν έχουν ιδέα τί να κάνουν με αυτούς οι περισσότερες.

Μιας και ο πληθυσμός των γερόντων αυξάνει και θα αυξάνει στην Ελλάδα το κράτος οφείλει να φτιάξει ανοιχτούς ξενώνες για την τρίτη ηλικία με εξειδικευμένους γιατρούς,φυσικοθεραπευτές,νοσηλεύτριες και κοινωνικούς λειτουργούς.

Και αν θέλει το κράτος μπορεί να κόβει κάτι απ τη σύνταξη του γέροντα για να ενισχυει τις δομές αυτές.

Ένα τεράστιο πρόβλημα για το οποίο άπαντες κάνουν τη στρουθοκάμηλο και αναφέρονται πάντα στο ηθικό μέρος πχ κακός γιός, κακούργα φροντίστρια.

Οι ηλικιωμένοι δούλεψαν μια ζωή ολόκληρη, ανέθρεψαν παιδιά, πρόσφεραν στο κράτος και δικαιούνται μιας ανθρώπινης ζωής μέχρι το τέλος. Δεν είναι λεμονόκουπες.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους