"Συναινετικός" αυτός, μας λένε, "Άνθρωπος ήπιων/χαμηλών τόνων" κ.λπ.!; Έναντι τίνος; Προς τι; Έως πότε; Γιατί; Ποια είναι τα όρια μεταξύ αποδεκτού και απαράδεκτου στη ζωή, στην ηθικοπολιτική στάση...

Πλήρες Κείμενο:

"Συναινετικός" αυτός, μας λένε, "Άνθρωπος ήπιων/χαμηλών τόνων" κ.λπ.!; Έναντι τίνος; Προς τι; Έως πότε; Γιατί; Ποια είναι τα όρια μεταξύ αποδεκτού και απαράδεκτου στη ζωή, στην ηθικοπολιτική στάση, στην ανοχή μας στον απροκάλυπτο κυνισμό, στην αγοραία εργαλειοποίηση των σχέσεων, στην προδοσία και στο ρουφιάνεμα, σε κάθε αναξιοπρέπεια και μισανθρωπισμό; Προσυπογράφω φίλε Αντώνης Ανδρουλιδάκης.

Ο άνθρωπος εξελικτικά, είναι το μόνο όν που μπορεί να διακρίνει συνειδητά τι ακριβώς εξυπηρετεί της ανάγκες του ανθρώπου και της κοινωνίας με τον βέλτιστο τρόπο και τι όχι στο φυσικό και κοινωνικό του περιβάλλον, στη σχέση του με τη φύση και την κοινωνία, στους εμπράγματους και κοινωνικούς-πολιτισμικούς όρους της ύπαρξής του.

Ο άνθρωπος γίνεται άνθρωπος, στο βαθμό που αλλάζει, μετασχηματίζει τους όρους της ύπαρξής του στη βάση της συνειδητοποίησης των πραγματικών του αναγκών.

Αυτό είναι που τον καθιστά δημιουργό του ανθρωπογενούς περιβάλλοντος.

Με αυτή την έννοια, ο άνθρωπος είναι το ον εκείνο που αντιστρέφει, μεταστρέφει και αίρει σε ανώτερο επίπεδο την στρατηγική επιβίωσης: αντί να προσαρμόζεται παθητικά στους όρους του περιβάλλοντός του για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του, προσαρμόζει το (φυσικό και κοινωνικό) περιβάλλον του στις ανάγκες του! Αυτός είναι ο θεμελιώδης οντολογικός όρος της ύπαρξης και ανάπτυξης του ανθρώπου.

Η ψυχολογική φόρτιση, η βιωματική-αισθητική & συναισθηματική πλευρά της ανάδειξης, της συνειδητοποίησης της όποιας αναντιστοιχίας των πραγματικών αναγκών μας με τους εκάστοτε δεδομένους όρους, είναι εκ των ων ουκ άνευ όρος για την σκοποθεσία, για την συγκρότηση των κινήτρων για κάθε δραστηριότητα: από το πιο μικρό μαστόρεμα, μέχρι την καθολικά μετασχηματιστική και επαναστατική δράση.

Είναι άραγε δυνατό να επαναστατήσει κανείς χωρίς να αγανακτεί για την κυρίαρχη «κανονικότητα» της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης ανθρώπου από άνθρωπο στον άμεσο περίγυρό του και σε κάθε γωνιά του πλανήτη; Είναι άραγε εφικτή η συγκρότηση επαναστατικού υποκειμένου χωρίς οργή και αγανάκτηση για κάθε αδικία, υποκρισία, απάτη και χειραγώγηση; Επομένως, μια στρατηγική επιβίωσης που βασίζεται στην παθητική προσαρμογή στους υπάρχοντες όρους και τα όρια, μια στάση ζωής που ανάγει σε ύψιστη «αρχή», και «αξία» τον απόλυτο συμβιβασμό αδιαμαρτύρητα με αυτό που υπάρχει εδώ και τώρα, συνιστά «επιστροφή» στην κατ’ εξοχήν ζωώδη κατάσταση! Ο «συναινετικός» συμβιβασμός με τον εκάστοτε περίγυρο σε μικρο- και μακρο-επίπεδο, μα την εκάστοτε κυρίαρχη «τάξη πραγμάτων», η άκριτη και αγόγγυστη πρόσληψη κάθε παγιωμένης κατάστασης ως αμετάβλητης, ως «είναι ως έχει» συνιστά άκρως αναξιοπρεπή στάση ζωής, που τελικά θέτει σε αμφιβολία την ίδια την ιδιότητα του ανθρώπου, ως προσωπικότητας και ως συλλογικότητας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους