Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα καθόμουν στο βιβλιοπωλείο με την Αμέλια μου κι έναν καλό φίλο.

Ήρθε ένας συμπαθητικός τύπος καμιά πενηνταριά -αλλά μπορεί να πέφτω κι έξω- χρονών.

Μου είπε ότι διάβασε δυο φορές τον «Καλό Οιωνό» διασχίζοντας την Ασκληπιού.

Πρόσθεσε ότι ήρθε γιατί ήθελε να μου πει πώς τον έκανε να νιώσει.

Ύστερα προσπάθησε να μου το ανταποδώσει χαρίζοντας μου την πρώτη συλλογή διηγημάτων του. «Αν, κάποια στιγμή…» είπε και το άφησε να αιωρείται.

Αποχώρησε διακριτικά και με άφησε με την παρέα μου.

Πριν σχολάσω αποφάσισα να ρίξω μια ματιά στο πρώτο διήγημα.

Και διαβάζω αυτό: «Δεν ξέρω πόσον καιρό είμαι εδώ.

Ο γιατρός αποφεύγει να το διευκρινίσει κι η αλήθεια είναι ότι ούτε εγώ καίγομαι να μάθω.

Είναι ήσυχα και αυτό μου αρκεί.

Για την ώρα.

Το μόνο που πρέπει να κάνω, λέει, είναι μια λίστα με τα συναισθήματα που νιώθω όταν με πιάνει. «Με τα χάπια ή χωρίς;» «Γιατί, σε πιάνει και με τα χάπια;» «Παλιότερα όχι, τελευταία ναι». «Πάντα τόσο λακωνικός είσαι;» «Όχι». «Μόνο τώρα;» «Όχι.

Συνήθως είμαι πιο». «Πιο τι;» «Λακωνικός» Δεν υπάρχει σοβαρή πιθανότητα συζήτησης.

Το καταλαβαίνουμε κι οι δύο. «Μήπως να καθόσουν καλύτερα να γράψεις εκείνη τη λίστα;» «Νομίζω ότι θα το προτιμούσα». (α) νευρικότητα (β) ζάλη (γ) μανία (δ) θλίψη (ε) … (στ) οργή»

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους