Μνήμη σήμερα του σκηνοθέτη, ηθοποιού και συγγραφέα Αλέξη Δαμιανού (2006) Μια πολύπλευρη, ξεχωριστή προσωπικότητα, πολιτικά και κοινωνικά στρατευμένος, ο σεμνός αυτός δημιουργός που διέσχισε το...

Πλήρες Κείμενο:

Μνήμη σήμερα του σκηνοθέτη, ηθοποιού και συγγραφέα Αλέξη Δαμιανού (2006) Μια πολύπλευρη, ξεχωριστή προσωπικότητα, πολιτικά και κοινωνικά στρατευμένος, ο σεμνός αυτός δημιουργός που διέσχισε το ταραγμένο μέτωπο της πρόσφατης ελληνικής ιστορίας συμμετέχοντας ενεργά στη φλεγόμενη εμπειρία... Συμμετείχε με τους Ηνωμένους Καλλιτέχνες (1946) στο θέατρο του Βουνού.

Ιδρυτής του ''Πειραματικού Θεάτρου'' και του Θεάτρου ''Πορεία'', όπου σκηνοθέτησε πολλά θεατρικά έργα.

Εχει πρωταγωνιστήσει σε πολλές ταινίες Ελλήνων σκηνοθετών.

Οι ταινίες του, τρεις στο σύνολό τους, έχοντας αναδειχτεί σε γονιμοποιό δύναμη του ελληνικού κινηματογράφου, έχουν αποσπάσει πολλά βραβεία και του έχουν χαρίσει διεθνή αναγνώριση.

Το τρίπτυχο του έργου του ξεκινά το 1966 με το ''Μέχρι το Πλοίο'' και μαζί του η ιστορία του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου ξετυλίγεται.

Σταθμός στο 1971 και στην ''Ευδοκία'', την καλύτερη για πολλούς ελληνική ταινία όλων των εποχών.

Επόμενος σταθμός στο 1995 και στον ''Ηνίοχο'', την πιο πολυαναμενόμενη κινηματογραφική επιστροφή που γνώρισε το ελληνικό σινεμά.

Σκληρή ποίηση, κοινωνική διείσδυση, ιστορικός προβληματισμός, με επίκεντρο πάντα τον άνθρωπο, χαρακτηρίζει το μοναδικό έργο του Αλέξη Δαμιανού.

Μέσα από το έργο του θέλησε να προσφέρει τη Μνήμη, που θεωρούσε το πιο δυνατό όπλο του ανθρώπου ενάντια στη λήθη που είναι ο θάνατος του μέλλοντος. Αλέξης Δαμιανός: ''Ποιοτητα δε σημαίνει μυστήριο και ακατανόητη έκφραση που κρύβει ένα μεγάλο κενό.

Ποιότητα δεν σημαίνει πνεύμα βαρύτητας, Βαγκνερική μεγαλόστομη φανφάρα.

Δεν σημαίνει ούτε φιλολογία.

Αυτούς που τους διακρίνει τέτοια ποιότητα τους θεωρώ εχθρούς από τα μέσα, επικίνδυνους.

Ποιότητα σημαίνει απλά σαφήνεια, ευθύνη του τι λες και σεβασμός.

Ποιότητα σημαίνει τέλος να μην είναι μοναδικός σου στόχος το Ταμείο.

Όσοι ακολουθούν τα γούστα της μάζας, τα καλλιεργούν και τα χαιδεύουν για να τα εκμεταλλευτούν ταμειακά αυτοί φθείρουν τα ίδια τους τα παιδιά.'' Εδώ η σκηνή με το ζεϊμπέκικο του Μάνου Λοϊζου από την ''Ευδοκία'' (1971), οπου μετά την προβολή, ο σκηνοθέτης φυλακίστηκε για έξι μήνες, επειδή θεωρήθηκε ότι έθιξε τις αξίες του ελληνικού στρατού... Το ζεϊμπέκικο της Ευδοκίας, που ο Λ. Παπαδόπουλος αρνήθηκε να βάλει στίχους - από σεβασμό στην εξαίσια μουσική του- και ο λοχίας ήταν ερασιτέχνης ηθοποιός που τον διάλεξε ο σκηνοθέτης σε καυγά στην Ν. Ερυθραία:

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους