Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο Ιταμάρ Μπεν-Γκβιρ,υπουργός Εθνικής ασφάλειας του Ισραήλ, γιορταζει τα γενέθλια με κρεμάλες και όπλα... Πόσο αποκρουστική εικόνα και έχει νομίζω σίγουρα κάτι το ξεκάθαρα φασιστικό.

Αφενός μέσα στα πλαίσια της φασιστικής πολιτικής, ο πόλεμος αποκτούσε μια μεταφυσική διάσταση και οδηγούσε σε αυτό που ο Μπένγιαμιν αποκάλεσε την αισθητικοποιηση της πολιτικής:οι εμπειρίες του Μεγάλου πολέμου, η κοινότητα της μάχης, μεταφερόταν εντός της πολιτικής και ο φασιστικός λόγος προέτασσε πλέον την κοινότητα του έθνους.Ο πόλεμος γινόταν η αποστολή του νεας κοινότητας για την έλευση του νέου ανθρώπου.Ο Μαρινεττι δε, στα μανιφέστα του, έβλεπε ακριβώς στη πολεμική αναμέτρηση ένα πεδίο αναγέννησης των απολεσθέντων από το βιομηχανικό καπιταλισμό εμπειριών.Τα πολεμικά πεδία ως αισθητικούς τόπους μιας αφατης έκστασης που μπορούσε να λάμψει το όραμα του " μεταλλικού ανθρώπινου σώματος" το οποίο θεωρούσε τη μάχη ως αυτοσκοπό της ύπαρξης.

Η φιλοσοφία του θανάτου, εντός της οι ανθρώπινες αξίες απονεκρωνονταν σε μια μηδενιστική μανία, προεικονιζαν την τραγωδία του Β παγκόσμιου:την λατρεία του θανάτου.

Αφετέρου και σημαντικότερα, η επιβολή θανατική ποινής( οι σύγχρονες) μόνο για για συγκεκριμένη εθνική ομάδα έχει κάτι το έντονα αποικιοκρατικο... Ο Achille Mpembe ( Νεκροπολιτικη)σχολιάζει πως η παλιά μορφή της αποικιοκρατίας είχε το νομικό της θεμέλιο στο Jus publicum Europaeum.Η αρχή αυτή υπαγόρευε τις σχέσεις ανάμεσα στις κρατικές οντότητες οι οποίες βασίζονταν στη ισότητα μεταξύ τους και τον αμοιβαίο σεβασμό των συνόρων και της κυριαρχίας.

Τα κυρίαρχα κράτη είχαν τη νομιμότητα να κηρύξουν πόλεμο, αποκλειστικά λόγω της αμφισβήτησης της επικρατείας τους και ταυτόχρονα ειρήνη.

Στον αντίποδα,η Jus publicum , χώριζε αυτή τη πραγματικότητα των κυρίαρχων κρατών απέναντι σε σε όσες χώρες βρισκόταν σε φάση καθυστέρησης και στερούνταν τη συγκρότηση τους σε κράτος.

Η μοιραία απόληξη της διάκρισης ήταν πως οι αποικίες δεν είχαν τα δικαιώματα ενός κράτους στο οποίο μπορούσε να κηρυχθεί πόλεμος και να υπογραφεί ειρήνη, δεν είχαν τα δικαιώματα ενός πολιτισμένου ανθρώπου: ήταν μονίμως άγριοι που κάθε μέσο επιβολής ήταν εξ ορισμού δικαιολογημένο.

Τα υποκείμενα των αποικιών δεν ήταν πολίτες, δεν ήταν ούτε καν άνθρωποι και αυτό το γεγονός δικαιολογούσε τη δολοφονία τους χωρίς κανένα ηθικό ή νομικό βάρος (κάτι που θα ξαναδούμε αναγεννημένο στο ναζισμό: η απόλυτη απόρριψη της ιερότητας της ζωή του άλλου).

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους