Original Post

Πλήρες Κείμενο:

86 (ογδοντα εξι!!!11ΕΝΑ1) μέρες απεργίας πείνας και ΜΟΝΟ 8 (οκτω111!!!) μέρες πριν την επίτευξη νέου παγκόσμιου ρεκόρ καταρρίπτοντας το υφιστάμενο ρεκόρ που κρατάει πεισματικά ΕΔΩ ΚΑΙ 106 ΧΡΟΝΙΑ, βρίσκεται ένας συνάνθρωπος μας στα προσφυγικά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, ο οποίος βάζει τη ζωή του σε κίνδυνο με κύρια και βασικά εντελώς σημαντικότατα και πανανθρώπινα αιτήματα: 1) να μη γίνει η ανάπλαση των εκεί κτιρίων τα οποία ως επί το πλείστον δεν ανήκουν σε αυτούς που τα κατοικούν ή/και 2) να μείνουν μέσα στα υπό κατάρρευση προσφυγικά σπίτια της Αλεξάνδρας όλοι οι παρόντες κάτοικοι (ακομα και οι καταληψίες και οσοι δεν έχουν κανένα νομικό λόγο να βρίσκονται εκεί μέσα) ή/και 3) η αναπλαση/ανακαίνιση/στήριξη/σοβαντισμα/διάσωση των καταληφθέντων γραφικών κτιρίων που εντωμεταξυ καταρρέουν, εάν και εφόσον γίνει, να γίνει με αυτοχρηματοδότηση / αυτοοργάνωση (έρανο ή κραουντφαντινκ ίσως;) και ΟΧΙ με κανονικό χρήμα από το κράτος ή το ΕΣΠΑ ή ιδιωτικά κεφάλαια ή οποιονδήποτε ενδιαφερόμενο σπόνσορα, για να μη μπλεξουν οι δωρεάν εγκατεστημένοι εκεί αγωνιστές σε εργολαβικά συμφέροντα και κρατικούς οργανισμούς και τέτοιες καπιταλιστικες περιπέτειες που μπορεί στο φιναλε να ομορφυνουν και να συμμαζέψουν την περιοχή η οποία θυμίζει εδώ και τέσσερις δεκαετίες στην καλύτερη των περιπτώσεων (και με θετικό πάντα βλέμμα) σκηνικό από το the Last of Us season 1. Η επιτυχίες του Χώρου όμως δεν σταματούν εδώ.

Όχι φυσικά.

Προχθές, ανακοινώθηκε και ότι μια νέα συντρόφισσα - αγωνιστρια κατά των εμμετικων εργολάβων και του απαισιου κρατικου ή ενωσιακου (όλοι είναι απατεώνες προφανώς) χρήματος ξεκινάει ΚΑΙ ΑΥΤΗ (ΓΙΑΤΙ ΟΧΙ) απεργία πείνας.

Αυτή η ρηξικέλευθη ενεργεια, όσο να πεις, προκαλεί ένα ενδιαφέρον απο μόνη της διότι, αν -πέραν από κάθε πρόβλεψη που κανείς μας δεν ευχεται - ο παρών εν ενεργεία πρώτος αγωνιστής δεν σπάσει το παγκόσμιο ρεκόρ απεργίας πείνας και εγκαταλειψει τον ωραίο αγώνα του, να υπάρχει στο μέλλον άλλος ένας δεύτερος απεργός πείνας ώστε να υπάρχει μια μόνιμη δράση, ένα ακτιφ, ένα απαράτ, ένα συνεχιζόμενο τουρλουμπουκι με στόχευση την προώθηση των θεμάτων της αυτοοργάνωσης κατά του αδυσώπητου κεφαλαίου το οποίο όλοι ξέρουμε ότι πίνει το αίμα των λαώνε με το μπουρι της παγωμένης τσιμινιερας.

Για την ιστορία, επειδή το έψαξα ενδελεχώς στο αμερικανο-εβραικο (άρα εχθρικό στις φλοτιλες των αλληλέγγυων της στεριάς) Τζεμινι, το ρεκόρ για τη μεγαλύτερη απεργία πείνας χωρίς καθόλου τροφή (αλλά με λήψη νερού) ανήκει σε μια ομάδα 9 Ιρλανδών επαναστατών στις φυλακές του Κορκ το 1920.

Κράτησε 94 ημέρες (από τις 11 Αυγούστου έως τις 12 Νοεμβρίου 1920). Οι επιζώντες (ανάμεσά τους ο Peter Crowley και ο John Crowley) σταμάτησαν μετά από εντολή της ηγεσίας τους και άλλοι δύο υπέκυψαν και έχασαν τη ζωή τους νωρίτερα (στις 68 ο ένας και στις 79 μερες ένας δεύτερος). Οι Ιρλανδοί αγωνίστηκαν με αίτημα την Ελεύθερη Ιρλανδία, κάτι απολύτως χαλαρό εν συγκρίσει πάντα με την αντίθεση του Χώρου στην ανακαίνιση κάποιων κτιρίων της Αλεξάνδρας, που είναι απολύτως κρίσιμο για την ανθρωπότητα.

Άλλοι διάσημοι απεργοί πείνας τα τελευταία χρόνια που άφησαν το αγωνιστικό τους στίγμα ήταν ο Ρουτσι (23 μέρες) και ο Μιχελογιαννακης (8 μέρες μόνο με κρακερακια), που αγωνίστηκαν δυναμικα με τη συμπαράσταση πρώην και νυν στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ και λοιπών συλλογικοτήτων του Χώρου, στην Πλατεία Συντάγματος.

Ψυχή βαθιⒶ. ✌️Attention Edit: Ξέχασα τους κλασικούς! ➡️τον σήριαλ κιλερ τρομοκράτη Έλληνα Μπόμπυ Σαντς, τον δικό μας Δημήτρη "Τσε Γκεβάρα" Κουφοντινα με 66 μέρες απεργίας πεινας (ίσως με ενα πιτογυρο/δωδεκάωρο- δεν ξέρω όμως), ➡️τον πολυ μεγαλο απεργο "Free" Sakkas με 38, 20 και 16 μέρες σε τρεις αγωνιστικές περιόδους ασπουμε, και ➡️τον Νίκο τον Ρωμανό με μόλις 31 μερες αγώνα για να κάτσει στα έδρανα του ΤΕΙ, ανάμεσα σε μη καταδικασμένους για κακούργημα ανυποψίαστους φοιτητές. Δεν ξέρω ωστόσο ποιος και εαν τσιμπολογουσε κάποιος από αυτούς. Να είμαστε τίμιοι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους