Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Επαναστατικός τουρισμός all inclusive, με σάντουιτς, stories και κρατική εγγύηση επιστροφής! Υπάρχει μια νέα μορφή τουρισμού που δεν θα τη βρείτε σε φυλλάδια πρακτορείων.

Δεν έχει ξεναγό με σημαιάκι,έχει όμως άψογο φωτισμό για stories, δραματικά close-ups και captions γραμμένα σαν casting για διεθνές φεστιβάλ ευαισθησίας.

Λέγεται «επαναστατικός τουρισμός» και προσφέρεται με all inclusive πακέτο.

Αριστερή ιδεολογία, ένταση, δραματοποίηση και λίγη ταλαιπωρία για το απαραίτητο περιεχόμενο.

Το concept είναι απλό.

Δηλώνεις φριπαλεσταιν και τάχα ξεκινάς να πας στη Γάζα για να συνδράμεις.

Μπαίνεις σε σκάφος, βολτάρεις στη θάλασσα απολαμβάνοντας και στο μεταξύ στήνεις το προσωπικό σου ντοκιμαντέρ και παίζεις τον ρόλο του αυτόπτη μάρτυρα σε ένα έργο όπου το σενάριο έχει ήδη γραφτεί.

Η πραγματικότητα δεν χρειάζεται να είναι σύνθετη, αρκεί να είναι κινηματογραφική.

Και αν δεν είναι, υπάρχει πάντα το μοντάζ.

Το δράμα δεν είναι παρενέργεια.

Είναι στόχος.

Ένα μπλόκο γίνεται «καταστολή», μια καθυστέρηση βαφτίζεται «ομηρία», ένα πρόχειρο γεύμα μετατρέπεται σε σύμβολο καταπίεσης.

Η παραμικρή μλκία πρέπει να έχει ιδεολογικό βάθος.

Και κάπου εκεί, η ανθρώπινη τραγωδία, η πραγματική, όχι η φιλτραρισμένη, υποχωρεί για να χωρέσει στο κάδρο.

Οι άνθρωποι γίνονται φόντο, οι συγκρούσεις σκηνικό, και ο πόνος περιεχόμενο προς κατανάλωση.

Σε συλλαμβάνουν, απολαμβάνεις τα διάσημα ισραηλινά σάντουιτς και γίνεσαι ήρωας αφού στο μεταξύ έχεις δωρεάν διακοπές στη Μεσόγειο.

Ακολουθεί το τρίτο μέρος που βαφτίζεται «Η επιστροφή των ηρώων». Εκεί που η παγκόσμια συνείδηση μετατρέπεται σε εθνικό αίτημα.

Εκεί που όσοι μέχρι χθες αντιμετώπιζαν το κράτος ως κατασκεύασμα προς αποδόμηση, το θυμούνται ξαφνικά ως υπηρεσία άμεσης εξυπηρέτησης.

Μεταφορά, προστασία, διευκολύνσεις.

Και, φυσικά, ο λογαριασμός δεν πάει στους διαταραγμένους που σε αποθεώνουν και στους followers, αλλά στους φορολογούμενους.

Γιατί η δήθεν επανάσταση είναι ατομική, αλλά το κόστος της συλλογικό.

Και η «αντίσταση» τελειώνει συνήθως στο check-in της επιστροφής.

Και όμως, κανείς δεν ρωτά ποιος χρηματοδοτεί αυτή τη διαρκή κινητικότητα; Ποιος οργανώνει την εκδρομούλα; Ποιος επωφελείται από την υπερπαραγωγή συναισθήματος; Γιατί όλα μοιάζουν τόσο αυθόρμητα και ταυτόχρονα τόσο καλοσκηνοθετημένα; Κάπως έτσι, ανάμεσα σε hashtags και δραματικές παύσεις, η πραγματικότητα δεν παραποιείται απλώς. Αντικαθίσταται.

Στο τέλος, το μόνο που μένει αδιαμφισβήτητο είναι η εικόνα.

Όχι η αλήθεια.

Ενίοτε και ένα σάντουιτς που τινάζει το αφήγημα της κακομεταχείρισης στον αέρα και ένα στήθος χωρίς σουτιέν για να σου γυρίζει τα άντερα από τους επαναπατρισμένους γυρολόγους του επαναστατικού τουρισμού.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους