Δύο πειστικές αξιόλογες και φρέσκες ματιές σε κλασικά κείμενα εν μέσω Άνοιξης: η Αντιγόνη του Ανούιγ σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή με είκοσι νέους ηθοποιούς σε πολλαπλή διανομή και ο Άμλετ των Σαίξπηρ...

Πλήρες Κείμενο:

Δύο πειστικές αξιόλογες και φρέσκες ματιές σε κλασικά κείμενα εν μέσω Άνοιξης: η Αντιγόνη του Ανούιγ σε σκηνοθεσία Γιώργου Κουτλή με είκοσι νέους ηθοποιούς σε πολλαπλή διανομή και ο Άμλετ των Σαίξπηρ/Heiner Müllerσκηνοθεσία Σοφίας Αντώνιου και εξαιρετικό Δημήτρη Καπουράνη στον ομώνυμο ρόλο και πολυφυλετικό θίασο.

Απαιτητικά κείμενα , πειστικές καινοτόμες αναγνώσεις που προσφέρουν απλόχερα συγκίνηση και σκέψη καθώς εκδιπλώνονται και βαθαίνουν σταδιακά στην υποβλητική σκηνογραφία τους, που έχει εκτός από κυριολεκτική και συμβολική διάσταση.

Κεντρικό ρόλο και στα δύο η νεαρή /νεαρός ήρωας που αντιπαρατίθεται με την Εξουσία , το Κράτος και τη Βία ως άλλοι Προμηθείς που προσπαθούν να ανοίξουν τρύπες φωτός μέσα στο σκοτάδι.

Αξίζουν και οι δύο παραστάσεις και «τρέχουν» μέσα στον Μάιο.

ΥΓ στη δεύτερη υπόκλιση υψώθηκε και στις δύο παραστάσεις μια ατομική σημαία Παλαιστίνης από δύο δευτεραγωνίστριες ( οι κοπέλες πιο επαναστατικές ίσως) που όμως δεν έδειξαν να τραβούν το ενδιαφέρον του υπόλοιπου θιάσου ούτε και το χειροκρότημα του κοινού - ενδεχομένως στον Άμλετ παραπάνω.

Και γεννιέται το ερώτημα: πέρα από την τραγωδία της Παλαιστίνης το μεν δράμα της Ουκρανίας και των αμάχων της σίγουρα δεν συγκίνησε τις ελληνικές σκηνές.

Ούτε όμως το δράμα των δολοφονημένων, βασανισμένων νεολαίων του Ιράν από το ίδιο και όχι εχθρικό τους Κράτος- θέμα και των δύο έργων- δεν άγγιξε; Εκτός και αν τα νέα του Ιράν δεν έχουν φτάσει ακόμα στα αυτιά τους.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους