Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Είδαμε χθες το “One Battle After Another” και ομολογώ ότι με καθήλωσε.

Επειδή δεν ήξερα ότι βασίζεται στο βιβλίο του Pynchon (που δεν έχω διαβάσει άλλωστε) και ξεκίνησα να τη βλέπω χωρίς προϋποθέσεις, άργησα λίγα λεπτά να καταλάβω τι ήταν αυτό ακριβώς που έβλεπα.

Είμαι μεγάλος θαυμαστής του Paul Thomas Anderson και έτσι θα το έβλεπα έτσι κι αλλιώς αλλά καλύτερα που το είδα απροϋπόθετα.

Η ταινία δεν είναι σουρεαλιστική, ούτε πλέον καθαρόαιμα φανταστική.

Η μεταφορά που κάνει στο βιβλίο ο Anderson είναι ανατριχιαστική γιατί κρατάει την επαφή με την Αμερικανική πραγματικότητα όσο περισσότερο μπορεί.

Σκεφτόμουν, βέβαια, μετά το τέλος πώς κάποιος άσχετος και ανόητος θα μπορούσε να δει την ταινία και να νομίζει ότι αυτή περιγράφει τις σημερινές Ηνωμένες Πολιτείες και προωθεί την τρομοκρατία, την πολιτική βία ενάντια σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία κλπ.

Αλλά ένας ακόμα πιο άσχετος και ακόμα πιο ανόητος θα μπορούσε να δει την ταινία και να θεωρεί ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν βαδίζουν πρόσω ολοταχώς σ’ αυτό το φασιστικό καθεστώς που περιγράφει ο Άντερσον – ότι όλα όσα βλέπει είναι καθαρή φαντασία.

Χειρότερος από όλους όμως θα είναι αυτός που στην ταινία θα ταυτιστεί με τον στρατ*καυλ* ήρωα που τόσο ωραία ερμηνεύει ο Σων Πεν.

Που θα ενοχληθεί από το πολιτικό μήνυμα.

Αυτός που θα το δει έτσι, που θα ταυτιστεί δηλαδή με τους φασίστες, είναι πατεντάντος ακροδεξιός και με τη βούλα μάλιστα.

Ομολογώ ότι αυτό που απόλαυσα στην ταινία ήταν η αδιαπραγμάτευτα αντιφασιστική της θέση, η σατιρική της διάθεση ακόμα και απέναντι στους πρωταγωνιστές αλλά και ο ρεαλισμός ορισμένων σκηνών της (ειδικά εκείνων με τη διάσωση των παράτυπων μεταναστών αλλά και των δικτύων υποστήριξής τους). Τι να πω, την απόλαυσα.

Γιατί ο Άντερσον κάνει και σπουδαία δουλειά με τους ηθοποιούς, τις άγνωστες σε μένα Teyana Taylor (αν και την είδα πρόσφατα στο SNL) και Chase Infiniti.

Ο μεγάλος Bernicio del Toro έχει φτάσει πλέον σε στάτους Gene Hackman – δεν τον έχω δει ποτέ καλύτερο και ωριμότερο.

Αυτός ο φοβερός επαγγελματίας και ακτιβιστής, ο Sean Penn είναι πάντα τέλειος σε όλα όσα κάνει και είναι φοβερός στο να αναδεικνύει την τραγικότητα των αντιφατικών ηρώων που υποδύεται.

Αλλά με συγκλόνισε κυρίως ο αγαπημένος μου ηθοποιός, ο Leonardo DiCaprio.

Κάθε φορά που παίρνει άλλος ηθοποιός το Όσκαρ αποτελεί σκάνδαλο. Ο DiCaprio είναι αυτή τη στιγμή ίσως ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του στο Χόλιγουντ.

Τον συγκρίνω πια με Πατσίνο, Ντε Νίρο, Χόφμαν, Ντέι Λίουις κλπ.

Η ερμηνεία του σ’ αυτήν την ταινία ισοφαρίζει και πιθανόν ξεπερνά και εκείνη στο “Once Upon a Time... in Hollywood”. Δεν περίμενα ποτέ ότι θα τον δω να ερμηνεύει μ’ αυτόν τον μαγικό τρόπο μια από τις πιο καλογραμμένες πατρικές φιγούρες στην ιστορία του κινηματογράφου.

Τι να πω… Respect.

Μην χάσετε αυτήν την ταινία. Μόνο και μόνο για να δείτε την σκηνή στο τέλος. Ένα μικρό αριστούργημα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους