Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Να βγούμε με τα σώβρακα στους δρόμους και να πανηγυρίζουμε που ένα τμήμα του Παναθηναϊκού κατάφερε στο τσακ να μην υποβιβαστεί δεν θα το κάνουμε ποτέ εννοείται.

Μια κατάμαυρη κηλίδα αποφεύχθηκε απόψε στους Θρακομακεδόνες, αφού η ομάδα futsal επικράτησε 8-5 του τοπικού συλλόγου και θα αγωνίζεται και του χρόνου στην Α1, ελπίζουμε με πολύ μεγαλύτερες βλέψεις.

Προφανώς έγιναν τραγικά λάθη σε σχεδιασμό και επιλογές προσώπων, προφανώς και υπάρχουν ευθύνες που ο Παναθηναϊκός βρέθηκε στο χείλος του γκρεμού και έφτασε στο σημείο να χάνει με κάτω τα χέρια από τους Πύργους, τους Ερμήδες και τους Κορυδαλλούς.

Εύχομαι να μην επαναληφθούν τα ίδια λάθη την ερχόμενη σεζόν και η διοίκηση (η οποία, για να είμαστε δίκαιοι, έσωσε την παρτίδα με τις μεταγραφές των δύο ξένων μεσούσης της περιόδου) να δει λίγο πιο σοβαρά την υπόθεση «futsal Παναθηναϊκού». Όλα καλά μέχρι εδώ; Όχι.

Υπάρχει και ένα «αλλά»... Αυτό το τμήμα, λοιπόν, την τρέχουσα σεζόν αγωνίστηκε ολομόναχο.

Με ελάχιστες εξαιρέσεις (όταν αγωνίστηκε στην επαρχία), οπαδοί και διοικούντες έλαμψαν δια της απουσίας τους.

Στο εντός έδρας παιχνίδι μας απέναντι στους Θρακομακεδόνες, φερ' ειπείν, ήταν λες και αγωνιζόμασταν εκτός έδρας.

Πενήντα οπαδοί οι άλλοι, τρεις-τέσσερις εμείς, σε αναμέτρηση που έκρινε εν πολλοίς μια κατηγορία.

Μας τιμάει; Καθόλου... Ελάτε στη θέση των παιδιών αυτών.

Ναι, δεν διέπρεψαν αγωνιστικά.

Μεταξύ μας, ψιλοσκατά τα έκαναν φέτος, και ας το έσωσαν στο τέλος.

Τους ασκήσαμε δριμεία κριτική στα social media του Ερασιτέχνη, και δικαίως.

Αλλά έναν άνθρωπο να έρθει και να τους χειροκροτήσει δεν είδαν.

Ή έστω να τους ζητήσει τον λόγο για τα αρνητικά αποτελέσματα.

Το ενδιαφέρον και η αγωνία μας για αυτό το τμήμα περιορίστηκε σε διαδικτυακό επίπεδο.

Ούτε αυτό μας τιμάει... Εγώ θα το πω το «μπράβο» στα παιδιά, έστω και αν κατόρθωσαν το ελάχιστο δυνατό.

Και θα το κάνω επειδή έχει τύχει να μυρίσω τον ιδρώτα τους, να δω τις συσπάσεις των προσώπων τους σε πανηγυρισμούς νικών ή σε ντροπιαστικές ήττες, να ακούσω το «ΠΑΟ» τους πριν από τα παιχνίδια που έδιναν.

Που ήταν αρκετά δυνατό, παρότι δεν βρισκόταν και κανένας χριστιανός να το ακούσει στις σάλες όπου αγωνίζονταν.

Ορισμένοι εξ αυτών των παιδιών είναι «άρρωστοι» Παναθηναϊκοί, όπως ο αρχηγός μας (τέρμα δεξιά), ο Δημήτρης Καραβίδας.

Ορισμένοι δεν είναι, αλλά τίμησαν όσο μπορούσαν το Τριφύλλι, λες και γεννήθηκαν στη Λεωφόρο.

Δεν γνωρίζω πόσοι θα παραμείνουν και πόσοι θα αποχωρήσουν από τον σύλλογο.

Αυτό που γνωρίζω είναι ότι για κάποιον λόγο αυτό το τμήμα είναι ο αποδιοπομπαίος τράγος του Ερασιτέχνη.

Και τούτο πρέπει να αλλάξει.

Την τελευταία αγωνιστική των πλέι άουτ αντιμετωπίζουμε τον ΠΑΟΚ, στο κλειστό του Μετς.

Αδιάφορος αγώνας, αλλά συνάμα ευκαιρία να θυμηθούμε, έστω και την ύστατη στιγμή, ότι υπάρχει μια ομάδα μας -καλή ή κακή, δεν παίζει ρόλο- που έχει ανάγκη την παρουσία μας.

Μια ομάδα σχεδόν ερασιτεχνική.

Και εμάς, που είμαστε αθεράπευτα ρομαντικοί με τον Παναθηναϊκό και κατ' επέκταση τον αθλητισμό στην ολότητά του, το ερασιτεχνικό μάς έλκει λίγο παραπάνω.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους