Money-φέστο της Κυβερνώσας Αριστεράς «Κανένας δεν θα πρέπει να είναι τόσο πλούσιος ώστε να μπορεί να εξαγοράσει κάποιον άλλο, και κανένας τόσο φτωχός ώστε να αναγκάζεται να πουλήσει τον εαυτό του...

Πλήρες Κείμενο:

Money-φέστο της Κυβερνώσας Αριστεράς «Κανένας δεν θα πρέπει να είναι τόσο πλούσιος ώστε να μπορεί να εξαγοράσει κάποιον άλλο, και κανένας τόσο φτωχός ώστε να αναγκάζεται να πουλήσει τον εαυτό του». Με αυτό το απόφθεγμα του Ζαν Ζακ Ρουσσώ, ενός από τους κυριότερους εκπροσώπους του Διαφωτισμού, ξεκινά το Μανιφέστο της Κυβερνώσας Αριστεράς, που επεξεργάστηκε το Ινστιτούτο Τσίπρα.

Προφανώς ο επικεφαλής της ομάδας εργασίας και ακραιφνής Σημιτικός Γιώργος Σιακαντάρης σκέφτηκε ότι καλό θα ήταν να αποφύγει στην εισαγωγή του Μανιφέστου προηγούμενες αναφορές του ότι «Η δημοκρατική Δεξιά και η δημοκρατική Αριστερά αποτελούν πυλώνες των δημοκρατιών και όχι στρατηγικούς αντιπάλους» και ότι στις Δημοκρατίες «Κάνουν πολύ κακό σ’ αυτές όσοι διαμορφώνουν στρατηγική με βάση το “ποτέ με τη Δεξιά”!». Σκέφτηκε, λοιπόν, να μας διαφωτίσει με ολίγη από Διαφωτισμό – πώς λέμε ολίγη από πατσά- γιατί δε μπορεί αυτήν την κορυφαία ιδεολογική κίνηση της Ευρώπης του 18ου αι. να την σφετερίζεται η ΝουΔου, πρώτα με τον Κούλη, που η γυναίκα του η Μαρέβα αγόρασε το σπίτι του Βολταίρου στο Παρίσι και μετά η Βούλτεψη που δε θέλει «δικαιοσύνη Τσαουσέσκου στην Ελλάδα» και αντί της Ρουμάνας Κοβέσι θα προτιμούσε µια εισαγγελέα από τη Γαλλία «που ξέρει Μοντεσκιέ». Αν εκτός από γαλλικά ξέρει και πιάνο ακόμη καλύτερα.

Φαντάζομαι ότι εκεί στο Ινστιτούτο θα ζορίστηκαν πολύ για να επιλέξουν το κατάλληλο απόφθεγμα, όχι μόνο γιατί αυτοί οι Διαφωτιστές μας άφησαν πλήθος αποσταγμάτων της σοφίας τους αλλά και γιατί οι ψηφοφόροι της κυβερνώσας αριστεράς περίμεναν εναγωνίως τον Αλέξη να φέρει Μανιφέστο, απαιτώντας το εδώ και τώρα σαν το γνωστό τραγούδι της Eurovision «Φέρτο, φέρτο, φέρτο!» Ποιόν όμως και τι έπρεπε να διαλέξουν οι συντάκτες του Μανιφέστου ως προμετωπίδα; Τον Μοντεσκιέ που έλεγε ότι «Η υπερβολική ανισότητα στον πλούτο οδηγεί στην τυραννία»; Μπα! Δεν μπορεί από τη μια μεριά να παρακαλάς τους πολύ πλούσιους να ελεήσουν τη χώρα με την «πατριωτική εισφορά» και από την άλλη να τους αποκαλείς τύραννους.

Μήπως τον Ντιντερό που έλεγε «Να φυλάγεσαι από τον άνθρωπο που δεν έχει τίποτα να χάσει»; Α πα πα, ούτε κι αυτό.

Πολύ αριστερό ακούγεται και απειλητικό και δεν αρμόζει με την προτεινόμενη μετατόπιση προς τα δεξιά της πάλαι ποτέ ριζοσπαστικής αριστεράς, ώστε να συγκλίνει με τη σοσιαλδημοκρατία.

Συνεπώς, αυτό το περί της εξαγοράς των φτωχών από τους πλούσιους θα τους φάνηκε πιο κατάλληλο, μόνο που δεν είναι και το πλέον κατάλληλο παράδειγμα για την πολιτική.

Οι εξωνημένοι πολιτικοί, όπως είναι γνωστό τοις πάσι, δεν είναι τίποτε φτωχαδάκια που ξεπουλήθηκαν γιατί δεν είχαν στον ήλιο μοίρα.

Αυτό ισχύει και για το παρόν και για το παρελθόν.

Οι 39 άθλιοι αποστάτες της Ένωσης Κέντρου το 1965 με επικεφαλής τον Μητσοτάκη ξεπούλησαν τη συνείδηση τους για υπουργικούς θώκους και υπέρογκα χρηματικά ποσά, που όπως λέγεται έφθαναν στο ιλιγγιώδες για την εποχή ποσό των 5.000.000 δρχ για κάθε αποστάτη. «Κάλλιο πέντε και στο χέρι» που λένε, αυτό ακριβώς συνέβη τότε.

Οι σημερινοί αποστάτες που αλλάζουν τα κόμματα σαν τα πουκάμισα, ανάλογα με το πού φυσάει ο άνεμος, το κάνουν γιατί έχουν λυγίσει από την ανέχεια; Ο τελευταίος που συμπλήρωσε τον επονείδιστο κατάλογο των πολιτικών νομάδων, ο Νικόλας Φαραντούρης, που ήθελε να είναι και αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ ή υπαρχηγός της Καρυστιανού μετακόμισε στο ΠΑΣΟΚ γιατί είδε το φως το αληθινό ή γιατί δεν του έφθανε ο παχυλός μισθός του Ευρωβουλευτή; Μήπως οι λαϊκές αγορές στις Βρυξέλλες είναι τόσο ακριβές σαν τις εγχώριες και τα 25 χιλιάρικα που ενθυλακώνει μηνιαίως δεν αρκούν ούτε για να αγοράσει λαχανάκια Βρυξελλών; Και εν τέλει μήπως πρέπει να αλλάξουμε το απόφθεγμα του Ρουσσώ με ένα άλλο κατάλληλο για τους ψηφοφόρους των πολιτικών αγυρτών: «Κανένας δεν θα πρέπει να είναι τόσο ανόητος ώστε να εμπιστεύεται κάποιον άλλο, που είναι πρόθυμος να πουλήσει τον εαυτό του και αυτούς που τον εμπιστεύθηκαν». Όσο για τους σοφούς του Ινστιτούτου Τσίπρα, που τους αρέσουν τα αποφθέγματα για τις δυνατότητες του πλούτου να εξαγοράζει, καλό θα ήταν να υπενθυμίσουν στον Αλέξη ένα απόφθεγμα του Όσκαρ Ουάιλντ: «Κανένας δεν είναι τόσο πλούσιος ώστε να μπορέσει να πληρώσει για να πάρει το παρελθόν του πίσω».

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους