Δεν είχα ποτε επαφή με τον Ιαπωνικό κινηματογράφο ,ουτε περίμενα οτι θα αποκτήσω αν και ήθελα πάντα να παω στην Ιαπωνία .Προχθές λοιπον πήγα να βρω τις φίλες μου που βλέπαν το Kokuho ή αλλιως Εθνικό...

Πλήρες Κείμενο:

Δεν είχα ποτε επαφή με τον Ιαπωνικό κινηματογράφο ,ουτε περίμενα οτι θα αποκτήσω αν και ήθελα πάντα να παω στην Ιαπωνία .Προχθές λοιπον πήγα να βρω τις φίλες μου που βλέπαν το Kokuho ή αλλιως Εθνικό θησαυρό του Lee sang-il με μόνο στοχο να σκοτώσω την ώρα μου και να ρίξω εναν ωραίο ύπνο.Το αποτέλεσμα ήταν οτι απόλαυσα "άγρυπνος" ένα υπερθέαμα τριών ωρών που πέτυχε αυτό που είχα πάντα ως ζητούμενο όταν βλέπω μια ταινια:Να μου αφήσει ενα αποτύπωμα,να είναι έντονο ,να πιάνει ολες τις αισθήσεις και να μην μου έχει περασει σε 10 λεπτά.Σπάνια μου έχει συμβεί αυτό,ακόμα και με ταινίες που μου άρεσαν.Σύντομα μου "έχουν φύγει" Το kokuho ήταν αυτή η ταινία που σκέφτομαι ακόμα,ήταν αυτο το χελιδόνι που σε διάλεξε για σπίτι.Δυο παιδιά μέσα απο θλιβερες συγκυρίες γίνονται αδέρφια και μεγαλώνουν μέσα στο θέατρο Καμπούκι ,μια απο τις μεγαλύτερες πολιτιστικές κληρονομιες της Ιαπωνίας .Μέσα σε ενα διάστημα 50 ετών καταγράφεται ή άνοδος,η πτώση και η αναγέννηση καθώς μπαίνουν πιο βαθιά στην απαιτητική και ιερή τέχνη του Καμπούκι που γίνεται ακομα πιο απαιτητική μέσα απο τους γυναικείους ρόλους που πρέπει να υποδυθούν .Το θέαμα σε καθηλώνει ,σε συγκινεί,σε προβληματίζει.Μοναδική αρχέγονη δραματουργία με τεράστιο εικαστικό βάθος.Οι σκηνές που εκτελούν τους ρόλους τους και ταυτόχρονα ξετυλίγουν ολη τους την ζωή ,τα πάθη και τα όνειρα είναι τόσο μοναδική που σε οδηγεί σε μια διαρκή κορύφωση.Άρτιο θέαμα,τόσο δυνατό και μεστό που μοιάζει με μύηση.Σου αφήνει κάτι και δεν φρύγει αυτο το κάτι.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους