Σήμερα μαζευτήκαμε εδώ όχι για να θάψουμε έναν άνθρωπο… αλλά έναν τρόπο ΖΩΉΣ.ΤΟΝ ΜΑΓΑΖΆΤΟΡΑ ΤΗΣ ΕΣΤΊΑΣΗΣ. (να μην λέτε ότι δεν στηρίζω και τον μαγαζάτορα) Τον τύπο που άνοιξε ένα μαγαζί με καύλα...

Πλήρες Κείμενο:

Σήμερα μαζευτήκαμε εδώ όχι για να θάψουμε έναν άνθρωπο… αλλά έναν τρόπο ΖΩΉΣ.ΤΟΝ ΜΑΓΑΖΆΤΟΡΑ ΤΗΣ ΕΣΤΊΑΣΗΣ. (να μην λέτε ότι δεν στηρίζω και τον μαγαζάτορα) Τον τύπο που άνοιξε ένα μαγαζί με καύλα, όνειρο και “θα το κάνω αλλιώς”… και τελικά τον βρήκαν κάτω λογιστής, ΔΕΗ και delivery apps αγκαλιά.

Δεν “έφυγε”. Τον έφαγαν κομμάτι–κομμάτι.

Πρώτα ήρθε το κράτος.

ΦΠΑ 13% στα βασικά, 24% στα υπόλοιπα.

Δηλαδή πουλάς 10€, τα 1.3–2.4 πάνε κατευθείαν αλλού πριν καν πεις “καλησπέρα”. Μετά φόρος εισοδήματος ~22% και πάνω, και φυσικά προκαταβολή φόρου για την επόμενη χρονιά.

Ναι, πληρώνεις φόρο για λεφτά που ΔΕΝ έχεις βγάλει ακόμα.

Science fiction ελληνικού τύπου.

Και επειδή δεν έφτανε αυτό, ΕΦΚΑ κάθε μήνα.

Είσαι κλειστός; Πληρώνεις.

Δεν έχεις δουλειά; Πληρώνεις.

Έβρεχε και δεν ήρθε κανείς; Πληρώνεις.

Μετά ήρθε το ρεύμα.

Λογαριασμοί που ανοίγεις και θες ένα τσίπουρο πριν τους διαβάσεις.

Ψυγεία, φούρνοι, μηχανές — όλα δουλεύουν non stop.

Και το ρολόι γράφει σαν ταξί στη Βουλιαγμένης.

Τα υλικά; Λάδι; Έγινε επένδυση. Κρέας; Κόβεται με σεβασμό λες και είναι wagyu κάθε μέρα. Λαχανικά; Μέρα με τη μέρα άλλη τιμή.

Τυριά, ψάρια, τα πάντα — όλα πάνω.

Και όχι λίγο.

Κανονικά πάνω.

Και μετά έρχεται ο πελάτης και σου λέει: “Γιατί 12€ το burger ρε φίλε;” Και έχει δίκιο από τη δική του πλευρά.

Απλά εσύ ξέρεις ότι από αυτά τα 12€, αν μείνουν 2 καθαρά στο τέλος της μέρας, κάνεις πάρτι.

Και μετά… προσωπικό.

Ο μάγειρας θέλει 1200–1500 — και πολύ καλά κάνει.

Ο σερβιτόρος θέλει να ζήσει — και καλά κάνει.

Αλλά για κάθε 1000€ που δίνεις, το μαγαζί πληρώνει 1250–1300 με εισφορές.

Δηλαδή ο ένας δεν βγαίνει… και ο άλλος πνίγεται.

Και εκεί που λες “οκ, θα το σώσω με delivery”… μπαίνει το μεγάλο plot twist. efood, Wolt, . 20%… 25%… 30% προμήθεια.

Πουλάς 10€, κρατάς 7. Από τα οποία πρέπει να πληρώσεις: υλικά, μισθούς, ρεύμα, ενοίκιο, φόρους.

Δηλαδή ουσιαστικά δουλεύεις για να υπάρχεις.

Όχι για να βγάλεις.

Και αν δεν μπεις στα apps; Είσαι αόρατος.

Δεν υπάρχεις στον χάρτη.

Και κάπου εκεί, ο ιδιοκτήτης… ο “κακός καπιταλιστής” όπως τον λένε εύκολα… είναι ο τύπος που: δουλεύει πιο πολλές ώρες απ’ όλους, δεν έχει ρεπό, δεν έχει ωράριο, βάζει δικά του λεφτά, και αν κάτι πάει στραβά… μένει και χρεωμένος.

Και στο τέλος της ημέρας, όταν κλείνει τα φώτα, δεν λέει “τι κέρδισα;” Λέει: “πάλι μέσα είμαι ή απλά δεν βγήκα;” Και εκεί είναι η πικρή αλήθεια.

Δεν είναι ότι ο μαγαζάτορας είναι κακός.

Δεν είναι ότι ο εργαζόμενος ζητάει πολλά.

Δεν είναι ότι ο πελάτης είναι γκρινιάρης.

Είναι ότι το παιχνίδι είναι στημένο έτσι που όλοι χάνουν λίγο–λίγο.

Και ο πιο εκτεθειμένος; Αυτός που έχει το μαγαζί.

Γιατί στο τέλος… ο μάγειρας θα φύγει, ο πελάτης θα πάει αλλού, αλλά ο ιδιοκτήτης μένει πίσω να μαζεύει τα σπασμένα.

Οπότε ναι… Μήπως τελικά ο μαγαζάτορας δεν είναι ο κακός της ιστορίας; Μήπως είναι απλά ο τελευταίος τρελός που προσπαθεί να κρατήσει κάτι ζωντανό σε μια αγορά που τον σπρώχνει σιγά σιγά στο λουκέτο; Γιατί έτσι όπως πάει… δεν θα κάνουμε μνημόσυνο μόνο για αυτόν.

Θα κάνουμε για ολόκληρη την εστίαση.

Καλή του ανάπαυση.

Και κουράγιο σε όσους είναι ακόμα όρθιοι. Υ.Γ. Το GoldPig δεν είναι ούτε με τον εστιάτορα ούτε με τον εργαζόμενο. Είναι με την κουζίνα. Και αυτή τη στιγμή, η κουζίνα βρωμάει σκατίλα

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους