Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Θυμάμαι σαν σήμερα, πριν τρία χρόνια… τη μεγάλη περιπέτεια με το γόνατό μου που λίγο έλειψε να μου κοστίσει τη ζωή.

Στη ζωή όλα περνούν.

Οι χαρές, οι φόβοι, οι δυσκολίες.

Αυτό που δεν περνά ποτέ είναι ποιος στέκεται δίπλα σου όταν νιώθεις να λυγίζεις.

Ποιος σου κρατά το χέρι όταν τα μάτια γεμίζουν δάκρυα και σου ψιθυρίζει «είμαι εδώ»; Ποιος προσεύχεται σιωπηλά μαζί σου σε έναν παγωμένο διάδρομο νοσοκομείου και περιμένει με αγωνία έξω από το χειρουργείο για επτά ώρες μέχρι να ανοίξει η πόρτα; Η γυναίκα μου και τα παιδιά μου.

Μαζί τους μοιράζομαι κάθε χαρά, κάθε φόβο και κάθε βάρος της ζωής.

Γιατί οι δυσκολίες ξεπερνιούνται, αλλά αυτές οι στιγμές χαράζονται στην καρδιά για πάντα.

Θέλω να πω ένα τεράστιο ευχαριστώ στη σύζυγό μου Γκιουναϊ και στα παιδιά μας.

Είστε η δύναμή μου, η πίστη μου και ο λόγος που συνεχίζω να παλεύω.

Σας αγαπώ.

Και μέσα σε όλα αυτά, δεν μπορώ να μην ευχαριστήσω τον άνθρωπο που στάθηκε σωτήρας μου, τον ορθοπεδικό χειρουργό γιατρό της κλινικής ΙΑΣΩ Στέφανο Αναστασόπουλο, που στην κυριολεκτικά με πήρε πίσω από τα χέρια του Χάρου, αλλά και την προϊσταμένη Σωφια Νικόλα για την μεγάλη ψυχολογική στήριξη που έλαβα. Θα τους είμαι για πάντα ευγνώμων. 🙏

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους