Κάθε μέρα παρουσιάζουμε και μια παλιότερη έκδοσή μας. Το 2010 κυκλοφόρησε το βιβλίο της Σταυρούλας Σκαλίδη «Κρέας από σταφύλι». «Το επίτευγμα ωστόσο της Σταυρούλας Σκαλίδη είναι περισσότερο ο τρόπος...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διότι αυτή η προσέγγιση της αγάπης, η φορτισμένη και όχι αποστασιοποιημένη, θα μπορούσε να καταλήξει γραφική ή καρικατουρίστικη ή αμπελοφιλοσοφική ή αυτοαναφορική ή τόσα άλλα που θα βύθιζαν τούτο το βιβλίο στη μαζική λογοτεχνία.

Όμως η Σκαλίδη χρησιμοποιεί τη γλώσσα όχι μπεστσελερίστικα αλλά λογοτεχνικά, καμιά φορά μάλιστα με τον τρόπο της Κικής Δημουλά.

Αφηγείται χωρίς ζάχαρη, χωρίς αυτοοικτιρμό, χωρίς καθωσπρεπισμό, αλλά ειρωνικά, κλείνοντας διαρκώς το μάτι στον αναγνώστη». Μικέλα Χαρτουλάρη, Τα Νέα «Η αφήγηση της Σκαλίδη δεν ξεστρατίζει στο μελό.

Δεν γλυκαίνει για να γίνει αρεστή, ούτε εκλιπαρεί για συμπάθεια προς τους ήρωές της.

Γυρεύει απλώς την κατανόηση.

Η γλώσσα που χρησιμοποιεί είναι χυμώδης, αβίαστη, χωρίς να γίνεται δήθεν ιδιωματική.

Το κείμενό έχει ρυθμό. Κοφτό.

Πιο σωστά, συγκοπτόμενο.

Συχνά οι λέξεις αντηχούνσ’ αυτές που τις διαδέχονται.

Ειδικά οι εσωτερικοί σαν σε παραλήρημα μονόλογοι της Μαγδαληνής, που σκίζουν σαν ξυράφι». Θανάσης Μήνας, Athens Voice *** Το κείμενο του οπισθοφύλλου: Μια μάνα δυνάστρια.

Ο γιος της, βαθιά πληγωμένος από κείνη. Εξαφανίζεται.

Δυο κορίτσια με το κενό του πατέρα που έφυγε μακριά.

Ένας νέος δον Ζουάν, ο οποίος ερωτεύεται το κορίτσι που δεν του ζητάει τίποτα.

Και μια μικρούλα, παρατημένη στους δρόμους, μ' ένα παράφωνο ακορντεόν, γίνεται ο καταλύτης της σύνδεσής τους.

Κρέας από σταφύλι.

Μια ιστορία σε μαύρο φόντο, η οποία αφηγείται με πικρία, θυμό και σαρκασμό τα καθημερινά εγκλήματα που διαπράττουμε με πρόσχημα την αγάπη.

Μια ιστορία ωμοφαγίας και ομοφαγίας για το πόσο πεινάμε, πώς χορταίνουμε, και πώς η λήθη τρώει το μυαλό για να συνεχιστεί η ζωή. Στο τέλος, ποιος θα φαγωθεί;

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους