"Ο έρωτας τρελό πουλί Που δεν το ημέρεψε κανείς... Λες, το πουλί έχεις φυλακίσει Μα αυτό, γοργόφτερο πετά... Έρχεται γρήγορα και φεύγει... Λες, τον κρατάς, μα σου ξεφεύγει..." Έγραφα πριν από λίγο...

Πλήρες Κείμενο:

"Ο έρωτας τρελό πουλί Που δεν το ημέρεψε κανείς... Λες, το πουλί έχεις φυλακίσει Μα αυτό, γοργόφτερο πετά... Έρχεται γρήγορα και φεύγει... Λες, τον κρατάς, μα σου ξεφεύγει..." Έγραφα πριν από λίγο καιρό με αφορμή την όπερα Άννα Μπολένα του Ντονιτσέτι πως "το έργο μοιάζει να αιωρείται σε ένα παράδοξο: είναι μουσικά ζωντανό, αλλά θεατρικά αδρανές.

Σαν έκθεμα.

Σαν κάτι που ανήκει περισσότερο σε μουσείο παρά σε σκηνή". Στην Κάρμεν όμως όλα είναι ζωντανά και πάλλονται.

Και το λιμπρέτο και η μουσική.

Δεν χρειάζεται καμία σκηνοθετική "επέμβαση" για να σταθεί σε μια σκηνή του 21ου αιώνα! Η Κάρμεν του Μπιζέ είναι ένα αρχέτυπο που ξεπέρασε κατά πολύ την ομώνυμη, μάλλον μέτρια, νουβέλα του Μεριμέ και επηρέασε όσο καμία άλλη όπερα τον κόσμο της τέχνης! Μόνον στον κινηματογράφο ήταν δεκάδες τα έργα που χρησιμοποίησαν τον μύθο της, όπως η Στέλλα του Κακογιάννη-Καμπανέλλη.

Να μην ξεχνάμε επίσης την παρωδία του Τσάρλι Τσάπλιν ή τις ταινίες των Πρέμμινγκερ, Γκοντάρ, Κάρλος Σάουρα..., αλλά κι ένα σωρό film noir (π.χ. Gilda) όπου οι περισσότερες "femme fatale" είχαν πρότυπο την Κάρμεν. "Η Κάρμεν είναι μια όπερα χωρίς θεούς, χωρίς μονάρχες, χωρίς ήρωες.

Οτιδήποτε θεϊκό και υπερκόσμιο δεν έχει θέση εδώ". (Ζαν Ρουά) Η όπερα που ανέβηκε από τη Λυρική Σκηνή στις 30 Απριλίου, σε σκηνοθεσία Ρομάν Ζιλμπέρ, μουσική διεύθυνση Κωνσταντίνου Τερζάκη, κουστούμια Κριστιάν Λακρουά, σκηνικά Αντουάν Φοντέν και φωτισμούς Ερβέ Γκαρί ήταν μια, όσο το δυνατόν, πιστή αναπαράσταση της παγκόσμιας πρεμιέρας του 1875, στην Όπερα Κομίκ του Παρισιού.

Και ήταν ένα αριστούργημα! Ό,τι και να πει κανείς είναι λίγο. Η Κάρμεν της Γκαέλ Αρκέζ έδωσε μορφή σε όλες τις φαντασιώσεις και τρόμους των αντρών. Μια Κάρμεν που έπαιζε το παιχνίδι της γοητείας και με τη φωνή της και με το σώμα της! Χορεύοντας και τραγουδώντας ξυπνούσε κάθε πόθο και είναι βέβαιο ότι ο καθένας θα παγιδευόταν στη σαγήνη της Κάρμεν-Αρκέζ... κι ακόμη περισσότερο ο, στερημένος από έρωτα, επαρχιώτης δεκανέας Δον Χοσέ! Ο τενόρος Τσαρλς Καστρονόβο με την εξαιρετική ρωμαλέα φωνή υπήρξε θύμα όχι μόνον της γοητείας της αλλά και του εγωισμού του, καθώς "ο έρωτας είναι απ' όλα τα αισθήματα το πιο εγωιστικό και, κατά συνέπεια, όταν πληγώνεται, το λιγότερο γενναιόδωρο" (Μπενζαμέν Κονστάν). Σε αυτό ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν αποτελεί εξαίρεση! Θα κλείσω την ανάρτηση με λίγες γραμμές από ένα κείμενο του Νίτσε: "Χθες –θα με πιστέψετε; –άκουσα για εικοστή φορά το αριστούργημα του Μπιζέ.

Γι' άλλη μια φορά έμεινα ώς το τέλος, σε γλυκιά περισυλλογή, γι' άλλη μια φορά δεν το έβαλα στα πόδια.

Αυτή η κατανίκηση της ανυπομονησίας μου με εκπλήσσει.

Πόσο τέλειο σε κάνει ένα τέτοιο έργο! Μεταμορφώνεσαι ο ίδιος σε «αριστούργημα»... Και, πραγματικά, κάθε φορά που άκουγα την Κάρμεν αισθανόμουν περισσότερο φιλόσοφος, καλύτερος φιλόσοφος απ' ό,τι συνήθως.

Γινόμουν τόσο συγκαταβατικός, τόσο ευτυχής, τόσο ινδουιστής, τόσο γαλήνιος... Να μένεις καθιστός επί πέντε συνεχόμενες ώρες είναι, άλλωστε, το πρώτο στάδιο προς την αγιότητα!..."

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους