Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαράντα επτά χρόνια έχουν περάσει από την Ιρανική Επανάσταση, πέρασαν κάτω από το σκληρότερο καθεστώς κυρώσεων που γνώρισε η σύγχρονη εποχή.

Λοιπόν, τι έχει καταφέρει; Και τι καταφέραμε; Πρώτο: Στον τομέα της επιστήμης και της γνώσης Το Ιράν κατέβηκε από την 52η θέση παγκοσμίως στις επιστημονικές εκδόσεις το 1996 στην 15η θέση παγκοσμίως το 2023, σύμφωνα με το SCImago Institution.

Μόνο του, ξεπέρασε τη συνδυασμένη παραγωγή Τουρκίας, Αιγύπτου και Σαουδικής Αραβίας στην έρευνα νανοτεχνολογίας.

Τα πανεπιστήμια της σήμερα αποφοιτούν περισσότερους από 40.000 μηχανικούς ετησίως, ενώ έχει γίνει η τέταρτη χώρα στον κόσμο στον τομέα των βλαστοκυττάρων. Δεύτερον: Στον τομέα της αυτάρκειας και της κυριαρχίας Μια πολιορκημένη χώρα που κατάφερε να πετύχει 90% αυτάρκεια στο σιτάρι.

Και *98% στην παραγωγή φαρμάκων μετά την εισαγωγή 70% των αναγκών της πριν 30 χρόνια.

Μετέτρεψε την πολιορκία σε κίνητρο, χτίζοντας μια φαρμακευτική βιομηχανία που σήμερα εξάγει σε περισσότερες από 50 χώρες. Τρίτον: Στον τομέα του χώρου και της ενέργειας.

Από τον πάτο, το Ιράν εκτόξευσε 13 δορυφόρους με τοπικά χέρια, αποτελώντας την ένατη χώρα στον κόσμο που συμμετέχει στη διαστημική λέσχη.

Και με ειρηνική πυρηνική ενέργεια, κατασκεύασε τους αντιδραστήρες και τα καύσιμα της παρά όλες τις πιέσεις, για να εξασφαλίσει το μέλλον των γενεών του.

Και τώρα, ας δούμε την τεράστια αραβική σκηνή από τον ωκεανό στον κόλπο: 450 εκατομμύρια Άραβες, και ένα ακαθάριστο εθνικό προϊόν που ξεπερνά τα 3,5 τρις δολάρια.

Πλούτος κάτω από το έδαφος και πάνω από αυτό.

Ποιο ήταν λοιπόν το αναπτυξιακό αποτέλεσμα; Με όλο το σεβασμό στις προσπάθειες εδώ και εκεί, η μεγάλη εικόνα είναι επώδυνη: Ένας ξέφρενος αγώνας για να χτίσετε τους ψηλότερους πύργους και τα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα και να καυχηθείτε για εργοστάσια γαλακτοκομικών, ανθρακούχα ποτά και παγωτά.

Επενδύσεις δισεκατομμυρίων δολαρίων σε αγορά ευρωπαϊκών συλλόγων και αστέρων ποδοσφαίρου, ενώ οι Άραβες εισάγουν το 80% των φαρμάκων τους, το 90% των όπλων τους και το 60% των τροφίμων τους.

Το παράδοξο που πονάει το μυαλό: Πολιορκημένη χώρα που έφτιαξε δορυφόρο, και πλούσια περιοχή που δεν έχει φτιάξει βελόνα σύριγγας χωρίς ξένη άδεια.

Μια χώρα υπό κυρώσεις που πέτυχε αυτάρκεια σιταριού, ενώ οι Άραβες εισάγουν σιτάρι για να φτιάξουν ψωμί από αυτό, στη συνέχεια καυχιούνται για την ποιότητα της συσκευασίας.

Το μάθημα δεν είναι να επαινείς το Ιράν ή να καταδικάζεις τους Άραβες.

Το μάθημα βρίσκεται σε ένα κεντρικό ερώτημα: Γιατί ο πολιορκημένος πέτυχε, και ο ευλογημένος απέτυχε; Η απάντηση εν συντομία: Η πολιτική βούληση είναι μια και μοναδική απόφαση που πήρε το Ιράν: Δεν θα είμαστε υποτελείς.

Ενώ η απόφαση της άλλης πλευράς ήταν (δεν θα είμαστε παραγωγοί). Η κυριαρχία δεν αγοράζεται με συμφωνίες όπλων, ούτε χτίζεται με γήπεδα ποδοσφαίρου.

Η κυριαρχία παλεύεται με μια ελεύθερη απόφαση, πραγματική εκπαίδευση και πίστη ότι η αξιοπρέπεια ξεκινά με το καρβέλι ψωμί που φυτεύεις με το ίδιο σου το χέρι. IRAN IRGC Via Καλυψώ Κανάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους