Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σε νεαρή ηλικία, θυμάμαι ακόμα να περνάω το συχνά ψυχοφθόρο βασανιστήριο των οντισιόν.

Θυμάμαι να είμαστε 100 υποψήφιοι για δύο ρόλους, να περιμένουμε ατελείωτες ώρες στα γύρω καφέ, με την αγωνία να χτυπάει κόκκινο. ​Θυμάμαι να μπαίνεις μέσα, να δίνεις την ψυχή σου και να σε κόβουν στη μέση του μονολόγου με ένα παγωμένο, διεκπεραιωτικό "ευχαριστούμε". Να μαθαίνεις εκ των υστέρων ότι οι θέσεις ήταν ήδη κλεισμένες και η ακρόαση συνεχιζόταν καθαρά για το θεαθήναι.

Να σου λένε "θα σας ενημερώσουμε" και να περνάς μέρες πάνω από ένα τηλέφωνο που δεν χτυπούσε ποτέ. ​Προσωπικά, μετά από 2-3 τέτοιες εμπειρίες, αποφάσισα να μην ξαναπάω.

Δεν ξέρω πόσο έχουν αλλάξει τα πράγματα από τότε στις μαζικές ακροάσεις.

Φέρνοντας όμως στο μυαλό μου τον εαυτό μου και τους συναδέλφους μου εκείνης της εποχής, νιώθω απεριόριστο σεβασμό για τους νέους ηθοποιούς.

Για την αγωνία, την επιμονή και την προσπάθειά τους σε ένα επάγγελμα τρομακτικά αβέβαιο και δύσκολο, αλλά ταυτόχρονα τόσο υπέροχο και μαγικό όταν γίνεται σωστά. ​Γι’ αυτό τον λόγο, τώρα που βρίσκομαι από την άλλη πλευρά και αναζητώ εγώ ηθοποιούς, έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να το κάνω διαφορετικά.

Οι ακροάσεις μου είναι αυστηρά στοχευμένες.

Οι υποψήφιοι γνωρίζουν όλες τις λεπτομέρειες, τις ιδιαιτερότητες και τα δεδομένα της παραγωγής από την πρώτη στιγμή, πριν καν συναντηθούμε.

Ο χρόνος τους είναι ιερός, οι συναντήσεις γίνονται σε ανθρώπινες συνθήκες και, το κυριότερο, όλοι λαμβάνουν μια ξεκάθαρη απάντηση στο τέλος. ​Γιατί πιστεύω βαθιά πως ο σεβασμός στην τέχνη μας ξεκινάει πρωτίστως από τον σεβασμό στον καλλιτέχνη. Γ.Τ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους