Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αν νομίζουν στο ΠΑΣΟΚ ότι μπορούν να κρύβονται άλλο πίσω από γενικόλογες ανακοινώσεις και φθαρμένα συνθήματα, η πραγματικότητα τους έχει ήδη ξεπεράσει.

Η παραίτηση του Χάρης Καστανίδης από το «ΠΑΣΟΚ σήμερα του Νίκος Ανδρουλάκης» δεν είναι απλώς ένα ακόμη επεισόδιο.

Είναι πολιτική καταδίκη εκ των έσω.

Όταν ένας πρώην υπουργός φτάνει στο σημείο να χαρακτηρίζει τον πρόεδρο «υστερόβουλο, ανιστόρητο και προσβλητικό», δεν μιλάμε για εσωκομματική γκρίνια.

Μιλάμε για πλήρη απονομιμοποίηση της ηγεσίας.

Και αυτή η απονομιμοποίηση δεν ήρθε από το πουθενά – χτίστηκε βήμα-βήμα, λάθος-λάθος. Το ΠΑΣΟΚ κουβαλά ήδη ένα τεράστιο πολιτικό βάρος από το σκάνδαλο της Εύα Καϊλή, που εξέθεσε διεθνώς τον χώρο και τραυμάτισε ανεπανόρθωτα την αξιοπιστία του.

Αντί όμως να γίνει μια καθαρή τομή, να υπάρξει αυτοκριτική και μηδενική ανοχή, το κόμμα έδειξε αντανακλαστικά συγκάλυψης και επικοινωνιακής διαχείρισης.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, η υπόθεση των παρακολουθήσεων και των υποκλοπών, όπου ο ίδιος ο Νίκος Ανδρουλάκης εμφανίστηκε να επενδύει πολιτικά, κατέληξε να αφήνει περισσότερα ερωτήματα παρά απαντήσεις.

Δηλώσεις που δεν “κούμπωναν”, αφηγήματα που άλλαζαν, μια εικόνα σύγχυσης που έπληξε την αξιοπιστία του.

Όταν ζητάς διαφάνεια, οφείλεις πρώτα να είσαι καθαρός απέναντι στην κοινωνία – όχι να αφήνεις σκιές.

Οι αιχμές Καστανίδη για τον ΟΠΕΚΕΠΕ έρχονται να προσθέσουν ακόμη ένα σκοτεινό κεφάλαιο.

Οι αναφορές σε πρόσωπα «στενά συνδεδεμένα» με την ηγεσία που ερευνώνται, δημιουργούν ένα εκρηκτικό μείγμα.

Και σε αυτό το περιβάλλον, η φράση του –«όσο πιο ασήμαντοι αυτοί που κατέχουν εξουσία, τόσο πιο πολύ ρέπουν προς τη μικρότητα»– μοιάζει να περιγράφει με ανατριχιαστική ακρίβεια την κατάσταση. Το ΠΑΣΟΚ δεν θυμίζει πλέον κόμμα εξουσίας.

Θυμίζει μηχανισμό φθοράς.

Ένα κόμμα που αντί να πείθει, προκαλεί αμφιβολία.

Αντί να εμπνέει, απογοητεύει.

Και αντί να ενώνει, διαλύεται από μέσα.

Το ερώτημα δεν είναι αν ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να αντιστρέψει την κατάσταση.

Το ερώτημα είναι αν υπάρχει πλέον κάτι να σωθεί.

Γιατί όταν η κρίση είναι ταυτόχρονα ηθική, πολιτική και ηγετική, τότε δεν μιλάμε για απλή φθορά. Μιλάμε για κατάρρευση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους