Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ποτέ δεν θεωρούσα πως θα χρειαζόταν να γράψω για αυτό το θέμα… Μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της σύγχρονης σχολικής πραγματικότητας είναι η επαναφορά της προσοχής των παιδιών, έστω και για λίγα λεπτά, για την παροχή οδηγιών, επεξηγήσεων κλπ.

Αισθανόμαστε πως η προσοχή των παιδιών διασπάται εύκολα.

Τα βλέμματα εστιάζουν οπουδήποτε αλλού εκτός από τον/την εκπαιδευτικό – στα αυτοκίνητα, στα πουλιά, στη γάτα που περνά, στα ζουζούνια, στις πετρούλες, στους συμμαθητές.

Τα μυαλά όλο και περισσότερο ταξιδεύουν αλλού.

Για την επαναφορά της προσοχής των παιδιών, χρησιμοποιούμε ποικιλία τεχνικών – καμπάνες έμεινε να χτυπήσουμε – ωστόσο σε πολλές περιπτώσεις, την ώρα της οδηγίας, νιώθουμε «αόρατοι» και «αόρατες». Και κάπου εκεί, αρχίζεις να αναρωτιέσαι: άλλαξαν τα παιδιά ή άλλαξε ο κόσμος γύρω τους; Πιστεύω πως δεν είναι μόνο θέμα συγκέντρωσης.

Είναι και θέμα ορίων.

Είναι το παιδί που έχει μάθει να αλλάζει εικόνα και παραστάσεις κάθε κάποια δευτερόλεπτα, που δυσκολεύεται να εστιάσει ή να περιμένει.

Είναι όμως και το παιδί που μεγάλωσε χωρίς όρια, χωρίς «μέχρι εδώ», χωρίς εκείνη τη σιωπηλή, άγραφη συμφωνία σεβασμού προς τον άλλο.

Ίσως τελικά το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε τρόπους να γίνουμε πιο «ενδιαφέροντες» και «ενδιαφέρουσες», αλλά να ξαναδώσουμε έμφαση σε κάτι που θεωρούσαμε αυτονόητο: στο να μπορεί ένα παιδί να κάθεται, να ακούει, να κατανοεί και να εργάζεται με επιμονή για να επιτύχει τον στόχο της διδασκαλίας. Γιατί η προσοχή - και την ίδια ώρα ο σεβασμός - είναι θεμελιώδεις δεξιότητες ζωής.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους