Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ, Κυριακή Τετάρτη (Δ΄) από του Πάσχα - Κυριακή του Παραλύτου … Η Μυτιλήνη της Λέσβου επιτελεί ανάμνηση του Θαύματος του Αγίου Νεομάρτυρος Θεοδώρου του Βυζάντιου ή Βυζαντινού, γενομένου το έτος 1832 μ.Χ., και της διασώσεως του πληθυσμού της από την πανώλη…!!! Στίχοι: Ύμνος νεάζων Θεοδώρω τω νέω, Xριστού αθλητή ενδίκως αρμοστέος. Ο Άγιος Νεομάρτυς Θεόδωρος καταγόταν από το Νεοχώρι της Κωνσταντινουπόλεως.

Γονείς ήταν ο Χατζη-Αναστάσιος και η Σμαραγδού, και αδελφοί του ο Αντώνιος και ο Γεώργιος, Αναγνώστης της Μεγάλης Εκκλησίας και μετέπειτα Μητροπολίτης Αδριανουπόλεως με το όνομα Γρηγόριος (1830 - 1840 μ.Χ.). Ο Θεόδωρος ήταν ζωγράφος και εργαζόταν στα ανάκτορα. Οι Τούρκοι προσπάθησαν να τον προσελκύσουν στη Μουσουλμανική θρησκεία και το πέτυχαν! Ο Άγιος όμως ανάνηψε και μετανόησε γι αυτό.

Έτσι κατέφυγε στη Χίο και έμεινε κοντά σε ένα Πνευματικό Πατέρα, τον Άγιο Μακάριο το Νοταρά (βλέπε 17 Απριλίου). Καθημερινά μελετούσε τα μαρτύρια των Αγίων και άλλα βιβλία ψυχοφελή και κατανυκτικά.

Από μέρα σε μέρα ηύξανε σε αυτόν η Κατάνυξη και ο πόθος του Μαρτυρίου.

Έτσι, έφθασε στη Μυτιλήνη, όπου ενώπιον των Οθωμανικών Αρχών ομολόγησε την Πίστη του στον Χριστό και αποκήρυξε τη Μωαμεθανική θρησκεία.

Για το λόγο αυτό συλλαμβάνεται, φυλακίζεται και πάσχει από τους βασανισμούς, τους δαρμούς, τους λακτισμούς και άλλα απάνθρωπα μαρτύρια.

Του έδεσαν τα πόδια σε ξύλο και του πέρασαν στο λαιμό βαριά αλυσίδα.

Του τύλιξαν το κεφάλι με ένα σχοινί και του έβαλαν στους κροτάφους δύο κομμάτια από τούβλο.

Έπειτα με ένα ξύλο έσφιγγαν την κεφαλή του τόσο πολύ, μέχρι που βγήκαν οι βολβοί των οφθαλμών του έξω.

Παρ’ όλα αυτά ο αθλητής του Χριστού ομολογούσε: «Χριστιανός, Χριστιανός, Χριστιανός είμαι»!! Το πρωί του Σαββάτου ο Άγιος ζήτησε από ένα Χριστιανό υπηρέτη καλαμάρι και έγραψε προς τον Επίσκοπο, για να του στείλει τη Θεία Κοινωνία.

Αφού μετάλαβε των Αχράντων Μυστηρίων οδηγήθηκε στον τόπο της εκτελέσεως, στον οποίο έτρεχε με μεγάλη προθυμία.

Εκεί υπέστη τον δι' αγχόνης θάνατο το 1774 μ.Χ. Μετά τρεις ημέρες οι Χριστιανοί παρέλαβαν το ιερό λείψανό του και το ενταφίασαν στο νότιο μέρος του Ναού της Παναγίας της Χρυσομαλλούσας.

Έπειτα από τρία χρόνια, όταν θέλησαν να κάμουν την ανακομιδή των λειψάνων του, είδαν με έκπληξη και θαυμασμό ότι το σώμα είχε διατηρηθεί ακέραιο.

Το παρέλαβαν τότε με πολλή ευλάβεια και το έκρυψαν στην κρύπτη του Μητροπολιτικού Ναού της Μυτιλήνης, όπου βρισκότανε μέχρι το 1832.

Το έτος 1832 μάστιζε φοβερή θανατηφόρος αρρώστια, η πανώλης, τον πληθυσμό της Μυτιλήνης.

Οι θάνατοι κάθε μέρα γινότανε και περισσότεροι.

Οι κάτοικοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να σκορπιστούν στους γύρω λόφους, ελπίζοντας ότι έτσι θα αποφύγουν τη μετάδοση της αρρώστιας.

Και οι Αρχές της πόλεως άφησαν τα Γραφεία τους στην πόλη και κατέφυγαν και αυτές στα βουνά.

Όλα τα μέτρα όμως που έπαιρναν ήταν ανίσχυρα να σταματήσουν την αρρώστια και τον θάνατο. Η Οθωμανική Κυβέρνηση έστειλε συνεργεία γιατρών από την Κωνσταντινούπολη και φάρμακα, αλλά και πάλι δεν έφεραν κανένα αποτέλεσμα.

Όμως ό,τι δεν κατόρθωσαν οι ανθρώπινες προσπάθειες, το πέτυχε η Χάρη του Θεού με τις Προσευχές του Αγίου Θεοδώρου.

Τη νύχτα της Παρασκευής της Α΄ Εβδομάδας των Νηστειών φανερώθηκε ο Άγιος στον τότε Πρωτοσύγκελο Καλλίνικο, τον μετέπειτα Μητροπολίτη Μυτιλήνης και αργότερα Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, και του παρήγγειλε να πει στον Μητροπολίτη να μαζέψει τους Χριστιανούς από τις εξοχές, όπου είχαν καταφύγει, να τελέσουν αγρυπνία στον Μητροπολιτικό Ναό και να βγάλουν και το λείψανό του από την κρύπτη του Ναού. Ο Πρωτοσύγκελος δεν έδωσε σημασία στο όνειρο, αλλά μετά από μια εβδομάδα, και πάλι νύκτα της Παρασκευής, βλέπει το ίδιο όνειρο ζωηρότερα, και αυστηρότερο τον Άγιο! Αμέσως αυτή τη φορά έτρεξε και ανακοίνωσε στον Μητροπολίτη την εντολή του Αγίου. Ο Μητροπολίτης αμέσως συνάντησε τον Τούρκο Διοικητή και του ζήτησε την άδεια να επιτρέψει και να ειδοποιήσει με κάθε μέσο τους Χριστιανούς να συγκεντρωθούν στον Ναό. και να παρακαλέσουν όλοι τον Θεό να σωθούν απ’ την αρρώστια. Οι Τούρκοι γιατροί, που ήρθαν απ’ την Κωνσταντινούπολη, αντέδρασαν.

Δεν ήθελαν να γίνει συγκέντρωση, από φόβο να μη μεταδοθεί η αρρώστια περισσότερο.

Όμως ο Διοικητής, βλέποντας ότι ο κόσμος πέθαινε παρ’ όλα τα μέτρα που είχαν πάρει οι γιατροί, έδωσε την άδεια για συγκέντρωση και τέλεση αγρυπνίας.

Όλοι οι χριστιανοί με πρόστρεξαν με πίστη και ελπίδα στον Ναό, που γέμισε ασφηκτικά μέσα, έξω και στους γύρω δρόμους.

Έκλαψαν, παρακάλεσαν τον Θεό, ζήτησαν και τη βοήθεια του Αγίου, που έμαθαν ότι φανερώθηκε με όνειρο στον Πρωτοσύγκελο.

Ξημέρωσε και Προσεύχονταν ακόμη.

Τις πρωινές ώρες ο Μητροπολίτης και ο Πρωτοσύγκελος κατέβηκαν στην Κρύπτη του ναού, έβγαλαν με ευλάβεια το άφθαρτο λείψανο του Αγίου Θεοδώρου και έκαμαν λιτανεία γύρω από τον Ναό.

Από εκείνη την ώρα δεν πέθανε κανείς Χριστιανός ή Τούρκος από την πανώλη. Η Μυτιλήνη για να εκφράσει τις ευχαριστίες και την ευγνωμοσύνη της στον Άγιο Θεόδωρο τον ονόμασε «Πολιούχο» της, δηλαδή προστάτη της πόλεως και του νησιού.

Τούρκοι και Έλληνες με κάθε τρόπο ομολογούσαν το θαύμα και φανέρωναν την ευγνωμοσύνη τους στον Θεό και στον προστάτη τους Άγιο.

Από τότε (1832 μ.Χ.) το σεπτό λείψανο του Αγίου δεν το ξανάβαλαν στην Κρύπτη του Ναού, αλλά το τοποθέτησαν φανερά και για τους Τούρκους στη θέση του Μητροπολιτικού Ναού που βρίσκεται και σήμερα, και αποτελεί, όπως λέγει και το απολυτίκιο του αγίου, «θησαυρόν τιμαλφή» για τη Μυτιλήνη και για ολόκληρο το νησί της Λέσβου.

Σαν πολιούχος ο Άγιος Θεόδωρος προστάτεψε το νησί και κατά τον τελευταίο πόλεμο του 1940, που ενώ οι Ιταλοί βομβάρδιζαν διαφόρους στόχους, όπως τον ασύρματο της πόλεως που ήταν στη Νεάπολη, τα εργοστάσια Σουρλάγκα στον κόλπο της Γέρας, στο λιμάνι το πλοίο «Αρντένα», καμιά βόμβα δεν πέτυχε το στόχο της και πολλές απ’ αυτές βυθίστηκαν στο έδαφος χωρίς να εκραγούν. Η Μνήμη του Αγίου τιμάται την 17η Φεβρουαρίου.

Σε ανάμνηση του θαύματος της διασώσεως του πληθυσμού της πόλεως από την πανώλη, με πρωτοβουλία του Μητροπολίτη Μυτιλήνης Ιακώβου του από Δυρραχίου, καθιερώθηκε από το έτος 1936 Νέα Γιορτή στη Μυτιλήνη τη Δ’ Κυριακή από το Πάσχα – Κυριακή του Παραλύτου, κατά την οποία γίνεται με μεγάλη λαμπρότητα και με συμμετοχή χιλιάδων λαού η λιτάνευση του Σεπτού Λειψάνου του Αγίου. Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ'. Ταχὺ προκατάλαβε.

Το πάντιμον λείψανον του Θεοδώρου, πιστοί, ενδόξως τιμήσωμεν ως θησαυρών τιμαλφή, και πάντες βοήσωμεν.

Σώσον εκ των κινδύνων τους πιστώς σε υμνούντας, ως ποτέ σύ ερρύσω εκ πανώλους την πόλιν, και πάντας περιφρούρησον ταις ικεσίαις σου!

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους