Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Πόσο θα θέλαμε να μπορούσαμε να πάρουμε μακριά τον πόνο των ανθρώπων που αγαπάμε… Να τον σηκώσουμε εμείς για λίγο, να τους ξεκουράσουμε, να τους προστατεύσουμε, να τους γλιτώσουμε από το βάρος που τους λυγίζει.

Και πόσο ανθρώπινο είναι αυτό.

Αλλά και πόσο ουτοπικό… Γιατί όσο κι αν αγαπάμε, όσο κι αν νοιαζόμαστε, όσο κι αν βλέπουμε καθαρά εκεί που εκείνοι τώρα δεν μπορούν, δεν μπορούμε να ζήσουμε τη ζωή τους στη θέση τους.

Δεν μπορούμε να μάθουμε αντί γι’ αυτούς.

Δεν μπορούμε να πονέσουμε αντί γι’ αυτούς με τρόπο που να τους ωριμάσει.

Μπορούμε να είμαστε δίπλα τους.

Να τους κρατήσουμε χώρο.

Να τους ακούσουμε χωρίς να βιαστούμε να διορθώσουμε.

Να τους πούμε μια αλήθεια με τρυφερότητα.

Να τους δώσουμε το χέρι, χωρίς να τους τραβήξουμε με το ζόρι προς τη δική μας απάντηση.

Γιατί η αγάπη δεν είναι πάντα παρέμβαση.

Μερικές φορές είναι παρουσία.

Είναι αντοχή.

Είναι να μένεις εκεί, ακόμη κι όταν δεν μπορείς να κάνεις τίποτα θεαματικό.

Κι αυτό θέλει τόλμη.

Θέλει να αντέξεις να βλέπεις τον άλλον να δυσκολεύεται, χωρίς να του κλέβεις το δικαίωμα να συναντήσει τον εαυτό του μέσα στη δυσκολία.

Να εμπιστευτείς πως ακόμη και μέσα από τον επώδυνο τρόπο, κάτι μπορεί να μάθει, κάτι μπορεί να καταλάβει, κάτι μπορεί να ελευθερωθεί.

Η αλήθεια είναι πως δεν μπορούμε να σώσουμε κανέναν από τη δική του διαδρομή.

Μπορούμε όμως να περπατήσουμε δίπλα του για λίγο.

Με σεβασμό.

Με ενσυναίσθηση.

Με καθαρό βλέμμα.

Με αγάπη που δεν φυλακίζει, αλλά αφήνει χώρο.

Γιατί η πιο βαθιά σύνδεση δεν λέει «θα το κάνω εγώ για σένα». Λέει: «Σε βλέπω.

Σε νιώθω. Δεν σε εγκαταλείπω. Αλλά πιστεύω και στη δύναμή σου να περάσεις μέσα από αυτό». Αγγελική Μπολουδάκη

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους