Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Σαν σήμερα το τρένο είχε τον “δρόμο” του στην Αν. Αττική – Από τη γραμμή Αθήνας–Λαυρίου του 1882 στην ανάγκη Προαστιακού σε Λαύριο και Ραφήνα.

Σαν σήμερα, στις 4 Μαΐου 1882, υπογράφηκε η σύμβαση μεταξύ του Ελληνικού Δημοσίου και της Ελληνικής Εταιρείας Μεταλλουργείων Λαυρίου για την κατασκευή της σιδηροδρομικής γραμμής Αθηνών – Λαυρίου, με διακλάδωση προς την Κηφισιά.

Ήταν μια απόφαση που δεν αφορούσε μόνο τις μετακινήσεις της εποχής.

Αφορούσε την οικονομία, τη βιομηχανία, το λιμάνι, τα Μεσόγεια και τη σύνδεση της Αττικής με περιοχές που τότε είχαν ζωτική παραγωγική σημασία.

Η γραμμή παραδόθηκε λίγα χρόνια αργότερα, το 1885, και αποτέλεσε έναν από τους πρώτους μεγάλους σιδηροδρομικούς άξονες της Αττικής.

Συνέδεσε την Αθήνα με το Λαύριο, εξυπηρετώντας τόσο τις ανάγκες της μεταλλευτικής και βιομηχανικής δραστηριότητας όσο και την καθημερινή μετακίνηση ανθρώπων και αγαθών.

Ήταν, με τα δεδομένα της εποχής, μια τολμηρή υποδομή που έβλεπε μπροστά.

Σχεδόν ενάμιση αιώνα μετά, η ιστορία μοιάζει να επιστρέφει με διαφορετικούς όρους αλλά με την ίδια ουσία: η Ανατολική Αττική χρειάζεται σιδηρόδρομο.

Όχι πλέον για τα μεταλλεία του Λαυρίου, αλλά για τα λιμάνια, τον τουρισμό, την καθημερινή μετακίνηση, την αποσυμφόρηση των δρόμων, την ασφάλεια και την ποιότητα ζωής. Το Λαύριο και η Ραφήνα δεν είναι απλές τοπικές απολήξεις ενός χάρτη.

Είναι δύο λιμάνια με στρατηγική σημασία για την Αττική. Η Ραφήνα, ως ένα από τα σημαντικότερα επιβατικά λιμάνια της χώρας, σηκώνει κάθε χρόνο τεράστιο βάρος μετακινήσεων, ιδιαίτερα κατά τη θερινή περίοδο. Το Λαύριο, από την πλευρά του, έχει διαρκώς αναβαθμιζόμενο ρόλο στις θαλάσσιες μεταφορές και στην αναπτυξιακή προοπτική της νοτιοανατολικής Αττικής.

Κι όμως, η πρόσβαση και προς τις δύο περιοχές εξακολουθεί να στηρίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο οδικό δίκτυο.

Ένα δίκτυο που, όσο κι αν βελτιώνεται, δεν μπορεί μόνο του να καλύψει τις σημερινές και μελλοντικές ανάγκες.

Τα μποτιλιαρίσματα, οι καθυστερήσεις, η επιβάρυνση των κατοικημένων περιοχών, αλλά και η εξάρτηση χιλιάδων πολιτών και επισκεπτών από το Ι.Χ. δείχνουν καθημερινά ότι το μοντέλο αυτό έχει φτάσει στα όριά του.

Η επέκταση του Προαστιακού προς Λαύριο και Ραφήνα δεν είναι πολυτέλεια.

Είναι αναγκαιότητα.

Σύμφωνα με τους σχεδιασμούς που έχουν παρουσιαστεί τα προηγούμενα χρόνια, η σύνδεση προς Λαύριο προβλέπει νέα σιδηροδρομική γραμμή από τον κόμβο Κορωπίου έως το λιμάνι, ενώ η σύνδεση προς Ραφήνα έχει εξεταστεί είτε μέσω Παλλήνης και του διαδρόμου Σταυρού–Ραφήνας είτε μέσω απευθείας σύνδεσης με το αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Η αξία αυτών των έργων είναι προφανής.

Ένα σύγχρονο μέσο σταθερής τροχιάς θα μπορούσε να συνδέσει τα λιμάνια της Ανατολικής Αττικής με την Αθήνα, το αεροδρόμιο και το υπόλοιπο σιδηροδρομικό δίκτυο.

Θα προσέφερε εναλλακτική, αξιόπιστη και περιβαλλοντικά φιλικότερη μετακίνηση, μειώνοντας την πίεση στους οδικούς άξονες και βελτιώνοντας ουσιαστικά την καθημερινότητα κατοίκων, εργαζομένων και επισκεπτών.

Η ίδια η ΕΡΓΟΣΕ, σε παλαιότερες αναφορές για τις επεκτάσεις, είχε επισημάνει ότι η ολοκλήρωσή τους θα προσφέρει στα λιμάνια Λαυρίου και Ραφήνας πρόσβαση υψηλού επιπέδου με μέσο σταθερής τροχιάς και σύνδεση με το αεροδρόμιο.

Το πρόβλημα είναι ότι τα έργα αυτά συζητούνται επί χρόνια, εξαγγέλλονται, επανέρχονται στον δημόσιο διάλογο, αλλά δεν έχουν ακόμη γίνει πραγματικότητα.

Δημοσιεύματα των τελευταίων ετών αναφέρουν ότι οι επεκτάσεις προς Λαύριο και Ραφήνα παραμένουν σε μεσοπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο ορίζοντα, με κρίσιμο ζήτημα τη χρηματοδότηση, ιδίως για τη Ραφήνα.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η σύνδεση του χθες με το σήμερα.

Το 1882 η Πολιτεία αντιλήφθηκε ότι η ανάπτυξη του Λαυρίου, η βιομηχανική δραστηριότητα και οι ανάγκες της Αττικής απαιτούσαν σιδηρόδρομο.

Σήμερα, το ζητούμενο δεν είναι τα μεταλλεία, αλλά τα λιμάνια, ο τουρισμός, η επιβατική κίνηση, η βιώσιμη κινητικότητα και η κυκλοφοριακή αντοχή ολόκληρης της Ανατολικής Αττικής.

Όπως τότε, έτσι και σήμερα, η σιδηροδρομική σύνδεση δεν είναι απλώς ένα τεχνικό έργο.

Είναι επιλογή αναπτυξιακής κατεύθυνσης.

Είναι απόφαση για το πώς θέλουμε να μετακινούνται οι πολίτες, πώς θα λειτουργούν τα λιμάνια, πώς θα προστατευθεί το οδικό δίκτυο από τον κορεσμό και πώς θα αποκτήσει η Ανατολική Αττική τις υποδομές που αντιστοιχούν στον ρόλο της.

Η επέτειος της 4ης Μαΐου 1882 δεν είναι λοιπόν μόνο μια ιστορική υπενθύμιση.

Είναι και μια αφορμή να ξανατεθεί με καθαρό τρόπο το αυτονόητο αίτημα: ο Προαστιακός πρέπει να φτάσει στο Λαύριο και στη Ραφήνα.

Γιατί η Ανατολική Αττική δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως περιφέρεια δεύτερης γραμμής.

Έχει λιμάνια, έχει αεροδρόμιο, έχει κατοικημένες περιοχές που αναπτύσσονται, έχει καθημερινές ανάγκες και σηκώνει βάρος υπερτοπικών μετακινήσεων.

Αυτό που χρειάζεται είναι σύγχρονη, σοβαρή και ολοκληρωμένη σιδηροδρομική σύνδεση.

Το 1882 το τρένο άνοιξε δρόμο για το Λαύριο.

Το 2026, η ίδια λογική πρέπει να επιστρέψει, με σύγχρονους όρους, για το Λαύριο, τη Ραφήνα και ολόκληρη την Ανατολική Αττική. Φωτογραφία : @George A.M.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους