Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ ΕΣΒΗΣΕ Ο ΦΑΡΟΣ Μαιος 1999. Το Δόντι, Αιγαίο.

Ήταν 2:17 τη νύχτα.

Ο κυρ-Νικόλας το θυμάται σαν τώρα.

Γιατί οι φαροφύλακες δεν ξεχνούν πότε έσβησε το φως. Ποτέ.

Έξω είχε θεομηνία.

Νοτιάς 9 μποφόρ, κύμα σαν πολυκατοικία.

Το νησί ούρλιαζε.

Η λάμπα δούλευε 18 ώρες σερί.

Και τότε, «μπαμ». Σκοτάδι, κάηκε η γεννήτρια.

Η εφεδρική δεν πήρε μπρος.

Ο φάρος νεκρός.

Ο κυρ-Νικόλας ένιωσε το στομάχι του να πέφτει. 40 χρόνια, πρώτη φορά.

Έτρεξε στα τυφλά στο μηχανοστάσιο.

Τα χέρια του ψηλαφούσαν τα καλώδια, τα εργαλεία.

Αλμύρα, λάδι, αίμα απ’ το σκίσιμο στο μέτωπο — είχε χτυπήσει στο δοκάρι. «Παναγιά μου», ψιθύρισε.

Όχι για αυτόν.

Για το «Κυρά-Ρήνη» που ήξερε πως περνούσε ανοιχτά κάθε Τρίτη ξημερώματα.

Φορτηγό από Πειραιά για Ικαρία. 6 ψυχές πλήρωμα.

Άρπαξε τον φακό χειρός.

Τον παλιό, τον στρατιωτικό.

Ανέβηκε τα 87 σκαλιά τρέχοντας, με το γόνατο να ουρλιάζει.

Βγήκε στον εξώστη.

Ο αέρας πήγε να τον ρίξει κάτω.

Τρεις αναλαμπές. Παύση.

Τρεις αναλαμπές. Κίνδυνος. Βράχια.

Με το χέρι.

Με τον φακό.

Μέσα στη μαύρη νύχτα, μόνος, μουσκεμένος, να παλεύει με τον αέρα.

Δέκα λεπτά. 600 δευτερόλεπτα.

Του φάνηκαν αιώνας.

Στις 2:27 η εφεδρική πήρε μπρος.

Ο φάρος άναψε.

Η δέσμη έσκισε το σκοτάδι ξανά.

Ο κυρ-Νικόλας έπεσε στα γόνατα.

Όχι απ’ την κούραση.

Απ’ το βάρος.

Το πρωί, το λιμεναρχείο της Σύρου τον κάλεσε στον ασύρματο. «Νικόλα, το “Κυρά-Ρήνη” έφτασε Ικαρία.

Ο καπετάνιος είπε πως σε είδε.

Μέσα στη μπόρα, είδε φως να αναβοσβήνει.

Άλλαξε πορεία.

Γλίτωσαν τα Δόντια.» Ο κυρ-Νικόλας δεν μίλησε.

Κοίταξε τη λάμπα. Έκλαιγε.

Από τότε, στο τετράδιό του, κάθε 15 Γενάρη γράφει το ίδιο: «2:17 - 2:27. 10 λεπτά.

Δεν έσβησα. Άντεξα.» Και κάθε φορά που φυσάει νοτιάς, ανεβαίνει πάνω με τον φακό στο χέρι. Προληπτικά. Γιατί ο φάρος μπορεί να χαλάσει. Ο άνθρωπος του φάρου, ποτέ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους