"Πριν δύο μήνες, στην ομάδα μας, εργαστήκαμε ουσιαστικά στην αναγνώριση αυτής της “μαύρης τρύπας” και της βαρυτικής της έλξης προς εκείνη, αλλά και στον αγώνα που χρειάζεται να κάνουμε για να...

Πλήρες Κείμενο:

"Πριν δύο μήνες, στην ομάδα μας, εργαστήκαμε ουσιαστικά στην αναγνώριση αυτής της “μαύρης τρύπας” και της βαρυτικής της έλξης προς εκείνη, αλλά και στον αγώνα που χρειάζεται να κάνουμε για να εξέλθουμε από το πεδίο της, ένα πεδίο που, αν μείνουμε μέσα του, διαλύει σταδιακά τη συνοχή του εαυτού μας.

Δυναμώνοντας τον προσωπικό μας ήλιο, τον πυρήνα μας, αρχίζουμε να αντιστεκόμαστε σε αυτή τη διάχυση και να ανακτούμε τη μορφή και την κατεύθυνσή μας.

Φυσικά, δεν είναι θέμα λάθους ή κακού.

Δίχως αυτή τη δύναμη που μας τραβά και ταυτόχρονα μας αποδομεί, ίσως να μην αφυπνιζόταν ποτέ το απαραίτητο σθένος να κινηθούμε αντίθετα.

Είναι ακριβώς αυτή η πίεση που, όταν δεν μας συντρίβει, πυροδοτεί την ορμή και την οργή που χρειαζόμαστε για να ενεργοποιήσουμε τον δικό μας πυρήνα.

Κάποιες “μαύρες τρύπες” δεν καταπίνουν μόνο.

Κάποιες, μέσα από την ίδια τους την ένταση, γεννούν Ήλιους και νέα Σύμπαντα Εαυτούς. Ελένη Φλέρη " ~~~~~~~~~~~~~~☀️ "«Στο ψυχοδυναμικό στερέωμα, το Μητρικό Αρχέτυπο δεν λειτουργεί ως πηγή εκπομπής, αλλά ως μια οντολογική μαύρη τρύπα.

Συνιστά ένα κλειστό βαρυτικό πηγάδι, το οποίο απαιτεί τη διαρκή απορρόφηση ενέργειας για να διατηρήσει τη συνοχή του.

Η "αγάπη" της μητέρας, απογυμνωμένη από τους κοινωνικούς μύθους, ταυτίζεται μαθηματικά με την κεντρομόλο δύναμη: Έλκει το υποκείμενο πίσω στον πυρήνα, εξισώνοντας την ασφάλεια με την ανυπαρξία της ατομικότητας.

Προκειμένου να αποτραπεί η ταχύτητα διαφυγής του υποκειμένου, η μητρική βαρύτητα χρησιμοποιεί το "Όνειρο" (την ψευδαίσθηση της νηπιακής παντοδυναμίας και προστασίας) ως υπνωτικό αέριο.

Η ανάδυση ενός "Αυτόφωτου" και "Αυτόνομου" τέκνου αποτελεί τη μέγιστη θερμοδυναμική απειλή.

Ένα αυτόφωτο υποκείμενο διασπά τη συστημική ομοιοστασία, διότι εκπέμπει τη δική του ακτινοβολία, καθιστώντας τον μητρικό ήλιο περιττό.

Για να μην έρθει αντιμέτωπη με τον τρόμο του δικού της σκοτεινού, άδειου πυρήνα (το σύνδρομο της άδειας φωλιάς, την υπαρξιακή της ματαίωση, τον νεκρό της γάμο), η μητέρα εφαρμόζει μια αδίστακτη οντολογική συμπίεση.

Συντρίβει την αυθύπαρκτη βούληση του παιδιού, βαφτίζοντας τον ευνουχισμό "στοργή" και την αυτονόμηση "προδοσία", καταδικάζοντάς το σε μια αέναη, δορυφορική τροχιά γύρω από το δικό της τραύμα.» Αντώνιος Βαμβακάς 🙏🌟"

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους