Γήρας και ανθρώπινη αξιοπρέπεια: συγκλονισμός, οργή και απελπισία Η περίπτωση της ηλικιωμένης γυναίκας που ταπείνωνε και χτυπούσε η αποκλειστική από την Βουλγαρία, συγκλονίζει, εξοργίζει και...

Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Συγκλονίζει γιατί δείχνει τον μηδενιστικό χαρακτήρα της εποχής μας: η Βουλγάρα είχε τα νευράκια της και έτσι ξεσπούσε στη «βρωμιάρα» - έτσι αποκαλούσε την κατάκοιτη ηλικιωμένη.

Δεν έχει σημασία ότι η αποκλειστική πληρωνόταν εκτός των άλλων, ακριβώς και για αυτό, για να φροντίζει την καθαριότητα μιας κουρασμένης και ανήμπορης γυναίκας.

Εξοργίζει γιατί είναι ξεκάθαρο – καταγράφεται και επισήμως με στοιχεία των Αρχών - ότι το μεγαλύτερο ποσοστό απανθρωπιάς, παραβατικότητας και βίας είναι εισαγόμενο στην Ελλάδα.

Αν εξαιρέσουμε τους Ρομά που διαχρονικά - σε όποια χώρα κι αν βρίσκονται - παράγουν σταθερά ένα σημαντικό ποσοστό εγκλήματος και παραβατικότητας, το έγκλημα και η βία δεν μιλούν ελληνικά.

Απελπίζει τέλος, γιατί η σύγχρονη μεταμοντέρνα και ξεπεσμένη Δικαιοσύνη δυστυχώς είναι σχεδόν πάντα με τον θύτη: ένα χρόνο με αναστολή έδωσε στην νευρικιά και αυτό είναι ένα από τα πολλά παράδειγμα της απανθρωποποίησης που έχει επιφέρει στον νομικό πολιτισμό μας η σύγχρονη νομοκανονιστική γραφειοκρατία των επιλεκτικών ευαισθησιών όπου, στην πράξη, περισσότερη αξία και κατοχυρωμένα δικαιώματα έχει ένα αδέσποτο σκυλί, παρά ένας ηλικιωμένος άνθρωπος, αδύναμος και κοντά στο τέλος της ζωής. «Ο δρόμος της ζωής δεν μπορεί να αλλάξει και η πορεία της φύσης είναι μία και απλή, σε κάθε περίοδο της ζωής έχει δοθεί και η ευκαιρία της, έτσι ώστε η αδυναμία των παιδιών, η τόλμη των νέων, η σοβαρότητα των μεσηλίκων, και η ωριμότητα των γηραιότερων, να έχουν, καθένα από τα αυτά, τα φυσικά τους χαρακτηριστικά, τα οποία πρέπει να εκτιμώνται ανάλογα με την εποχή τους.» Τα παραπάνω θα γράψει για το γήρας ο Κικέρων προσθέτοντας το σημαντικότερο όλων: «μια ευτυχισμένη ζωή έχει να κάνει με τη γαλήνη του νου στο τέλος της». Δεδομένου ότι συχνά φεύγουν από τη ζωή πολλοί νέοι άνθρωποι, οι ηλικιωμένοι έχουν το προνόμιο ενός θανάτου σύμφωνα με τη φύση, όπως μια φωτιά η οποία, χωρίς καμία ενάντια δύναμη, καταναλώνεται και σβήνει από μόνη της.

Όπως ένα πλοίο που έχει ταξιδέψει πολύ καιρό και αρχίζει να βλέπει τη στεριά και τότε ξέρει ότι είναι κοντά στο λιμάνι.

Όμως ο δρόμος της ζωής δεν μπορεί να τελειώσει με ταπείνωση και ξυλοδαρμούς, χωρίς νοητική γαλήνη και προετοιμασία για το «μετά από εδώ». Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια και ο σεβασμός του γήρατος, ειδικά όταν ο ηλικιωμένος είναι ανήμπορος, είναι γνωρίσματα υψηλού πολιτισμού και αυτά που παρατηρούμε, τόσο με την περίπτωση της κατάκοιτης όσο και με τον ξυλοδαρμό της εξίσου ηλικιωμένης γυναίκας στην Αχαΐα - είναι σαφέστατα συμπτώματα μηδενισμού και βαθιάς κοινωνικής παρακμής. Η Ελλάδα άνοιξε τα σύνορά της και «εκσυγχρονίζεται» αενάως - πιθηκίζοντας τα ξενόφερτα φιλελεύθερα πρότυπα - αυτό υπήρξε το μεγαλύτερο σφάλμα του πολιτικού κατεστημένου της Μεταπολίτευσης. Η Ελλάδα δεν έγινε παριζιάνα, ούτε γερμανική φωτοτυπία, χρεοκόπησε οικονομικά και αντί να σταθεί στα πόδια της – στο τεράστιο πολιτισμικό και ανθρωποκεντρικό υπόβαθρό της – συνεχίζει να πιθηκίζει μανιέρες που οδηγούν και στην ηθική και αξιακή της χρεοκοπία.

Πίσω από αυτή τη χρεοκοπία υπάρχουν ονόματα και επίθετα: πολιτικών, δημοσίων προσώπων, καλλιτεχνών, διανοούμενων, δημοσιολόγων... Από αυτά τα ονόματα-αντιπαραδείγματα και από τις ατζέντες τους, πρέπει να ξεκινήσουμε.

Πρέπει οι αποτυχημένοι, οι διεφθαρμένοι, οι ηλίθιοι και οι φαύλοι, να τεθούν στο περιθώριο, ώστε να μην χαθεί η ελπίδα να συντηρήσουμε ό,τι έχει απομείνει από την ελληνική Παράδοση και κουλτούρα που τιμάει τον άνθρωπο - ειδικά στο τέλος της ζωής του.

Ο συγκλονισμός, η οργή και η απελπισία δεν αρκούν, απαιτείται και το επόμενο βήμα: η αναζήτηση των αιτιών, των ηθικών αυτουργών και των ενόχων.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους