Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Χορτόπιτα με παράξενη φέτα. Κεφάλαιο 83: Καλοκαιρινές Μνήμες από την Μικρή Μόσχα . Βρήκα μια φωτογραφία στο πατρικό μου από το 1981 από το Πρωτόπαπά Ιωαννίνων , ήμουν με καρέ μαλλί να ποζάρω με μια πλαστική μπάλα του Ολυμπιακού από πίσω η ξαδέλφη μου και ο παππούς της.

Aπόρησα για το ποιος μου έδωσε την μπάλα και τελικά πως προέκυψα Παναθηναϊκός αν και έπαιζα μικρός με χαρά με την μπάλα του αιώνιου αντιπάλου.

Γύρισα το χρόνο πίσω και μου ήρθαν στην μνήμη τα πακέτα που ερχόντουσαν από το Πρωτόπαπα με χορτόπιτα με φέτα τυλιγμένα σε αλουμινόχαρτα . Η θεία μου μισούσε την φέτα και τις πίτες και αυτόν τον θησαυρό το χάριζε στον μπαμπά μου ο οποίος δεν έλεγε ποτέ όχι σε οποιαδήποτε τέτοιο πειρασμό και ούτε έδινε ιδιαίτερη σημασία στο ‘’Ότι είμαστε Κερκυραίοι τι σχέση έχουμε με αυτούς’’ . Ο άνδρας της έφερνε και στον Μπαμπά μου και μπύρες που δεν ήταν μπύρες αλλά είχαν μέσα αφρώδη κρασί ‘’Το επίσημο αλκοόλ της Μικρής Μόσχας’’ του έλεγε. . Όταν ήμουν μικρός είχα πάντα απορία πως ο θείος μου έφερνε πίτες από την Ήπειρό από την μάνα του και μπύρες που είχαν κρασί τελικά από την πρωτεύουσα της Ρωσίας.

Επίσης μου έκανε εντύπωση αυτή η περίεργη λεπτή πίτα με ελάχιστο φύλλο ,είχα συνηθίσει την πίτα με τις πολλές στρώσεις της γιαγιάς μου και δεν άντεχα και το τυρί που ήταν τόσο περίεργο και τόσο διαφορετικό από την γλυκιά φέτα που έβαζε αυτή.

Όσο μεγάλωνα την συνήθιζα και κάποια στιγμή την αποζητούσα.

Πάνε τουλάχιστον πάνω από 2 δεκαετίες που έχασα την επαφή με την μπαμπάτσικη σπανακόπιτα με την πολλές στρώσεις φύλλου και την γλυκιά φέτα της γιαγιάς μου και την λεπτή χορτόπιτα που ερχόταν από την Ηπειρό και το Πρωτόπαπα . Ενδόμυχα για χρόνια έψαχνα αυτήν την χαμένη γεύση και των δύο αυτών πιτών. Την Κυριακή ξεκίνησα από τα Ιωάννινα για να πάω στην Ζίτσα δεν πήγα από τον γρήγορο δρόμο κατά ένα περίεργο λόγο πήγα από το πιο μακρινό και έπεσα χωρίς να το έχω δεί πάνω στο Πρωτόπαπα Ιωαννίνων μετά από 45 χρόνια και κατάλαβα τον λόγο από την είσοδο του χωριού γιατί ο θείος μου το έλεγε Μικρή Μόσχα . Στην Ζίτσα συνάντησα τον Κώστα που παλεύει να κρατήσει τον Φούρνο του χωριού και του εξιστόρησα την ιστορία της Πίτας και της μπίρας.

Μου είπε αν έχεις λίγη υπομονή θα έχεις αυτές τις μνήμες ξανά . Μετά από 1 ώρα μια ζεστή χορτόπιτα ήταν έτοιμη και μπουκάλια μπίρα με κρασί . Δεν αντεξα και μέσα στο αμαξι άνοιξα το περιτύλιγμα και όπως ήταν ζεστή έκοψα ένα κομμάτι , ήταν ίδια με την πίτα που έρχοταν πριν 40 χρόνια και τώρα την έτρωγα στην καρδιά και στην πλατεία της Μικρής Μόσχας από εκεί που ερχόταν τυλιγμένη σε αλουμινοχαρτο μέσα σε μια πλαστική σακούλα ! Σήμερα στην Αθήνα ήταν κρύα , σκέφτηκα την χάλασε η Ξενιτιά , την έβαλα στο φούρνο και ζεστάθηκε ξανά , σαν τις μνήμες μου , το μόνο που έλειπε ήταν ο ήχος από το άνοιγμα της μπίρας που έχει κρασί.

Σε ένα κόσμο με μπάμπκα και σιναμον ρόλς σε ένα κόσμο που λέει ότι είναι πρωτότυπος . Θα προτιμήσω την αφέλεια μιας επανάστασης και την ζεστασιά της πραγματικής νόστιμης πίτας που δημιουργήθηκε στην Ζίτσα , φαγώθηκε η μισή στην Μικρή Μόσχα και τελείωσε στο γραφείο που αποφάσισα μια ωραία ημέρα να μεταμορφωθώ σε ένα γέρο παράξενο που δακρύζει για μια χορτόπιτα και όχι για ένα ουσιαστικό πόνο. Ρεμί//

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους