Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ταξίδι στον Ιρενί Τεκέ των Φαρσάλων Ένα Άλλο "Εντερλέζι" (Τετάρτη 6 Μαίου) Είν’ καταπράσινη η όαση ετούτη, που αγκαλιάζει τον τεκέ μές στην ξανθή αγριάδα του θεσσαλικού κάμπου – και τα απομεινάρια από αρχαίους ογκόλιθους, μηνύουν πως ίσως κάποτε να’ταν εδώ άλλος ναός, του Φηγωναίου Διός που αναφέρει ο Κινέας και ο Σουΐδας, είτε μαντείο ή ιερό, προτού οι πιστοί του ενός Θεού να το πατήσουν νικηφόροι… …Και νικηφόροι να το αφιερώσουν στην Αγία Ειρήνη που έδωσε και το αρχικό το όνομα στο πλαϊνό χωριό: Ειρήνη, Ρινί και Ιρενί.

Και νικηφόροι ήρθαν στο κατόπι τους οι Φράγκοι ιππότες, με το σήμα του σταυρού στις πανοπλίες τους και τον Αη Γιώργη, ιππότη άγιο και πολεμιστή στη θέση της παλιάς αγίας.

Και ήταν τα χρόνια εκείνα, που στην Ανατολή, άγιος ή μάγος, ή αιρετικός, έζησε, δίδαξε και πέθανε ο Χατζη-Μπεκτάς Βελή απ’ το Κορασάν, μιλώντας για τον Αλή, το Λέοντα και Φίλο, το μυστικό εκείνο πυρ, το κόρωμα του οποίου αποτεφρώνει όσα χωρίζουν τον άνθρωπο από το Θεό.

Κι ήταν πιστοί του εκείνοι που ζητιάνευαν για τους φτωχούς, που δίδασκαν τις γυναίκες, που μοίραζαν τα αγαθά.

Μα ήταν πιστοί του και εκείνοι, που ορφανεμένοι με τη βία από γονείς, πυκνώνανε τις τάξεις των γενιτσάρων: κι ήταν οι Μπεκτασί, πολεμιστές. «Οι Δερβίσαι εν γένει είνε Ησυχασταί και φρονούσιν ότι «ο εκμηδενίσας αυτόν εν τη προς τον δημιουργόν αυτού αγάπη, δύναται να ευχαριστή ελευθέρως πάσας τας φυσικάς αυτού ορμάς χωρίς να παροργίσει τον Θεόν»(…) Επειδή είνε, ως προς τας διαφόρους θρησκείας αδιάφοροι, κλίνουσιν, οι μεν Μεβλεβή προς τον Χριστιανισμόν μάλλον, οι δε Ρουφαή προς τον Ιουδαϊσμόν. Οι Μπεκδασή, είνε πανθεϊσταί και παραδέχονται και την μετεμψύχωσιν, καθώς και οι Δρούζοι του Λιβάνου.

Εξωτερικώς όμως, όλοι πρεσβεύουσιν τον Μωαμεθανισμόν.

Αι πολιτικαί αυτών δοξασίαι είνε δημοκρατικαί τουλάχιστον.

Έχει τις όμως λόγους ίνα τους υποπτεύσει και κοινοκτημονιστάς.

Το σύνολον δε των δογμάτων και σχεδίων αυτών είναι απόρρητον και ούτε αυτοί οι μεμυημένοι εις αυτά τα γνωρίζουσι κατά βάθος.

Όλα όμως φαίνεται ότι τείνουσιν εγγύθεν ή άπωθεν, προς ανατροπήν ή τουλάχιστον, μεταρρύθμισιν των καθεστώτων και δια τούτο είν’ εχθροί άσπονδοι των Ουλεμά.

Το χαρακτηριστικότατον δε πάντων τούτων των ταγμάτων, είν’ ότι εξετάζουσι, σκέπτονται και συζητούσι περί των κοινών μετά παρρησίας και τόλμης, και τείνουσι κατά μάλλον και ήττον προς την ελευθερίαν.

Εν γένει δε, έχουσι πολλά ομοιότητας προς τους Φραν-μασσόνους» (Σκαρλάτος Βυζάντιος). Είναι ο ίδιος τεκές που επισκέφθηκε ο Αλέξανδρος Κουμουνδούρος το 1881 ως Πρωθυπουργός της Ελλάδας, αμέσως μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας, ενώ ο διαπρεπής αρχαιολόγος μας Ν.Γιαννόπουλος, περιγράφει στα «Φθιωτικά» του (1891), πώς η ελληνορθόδοξη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Ιρινί (Ασπρόγεια) κτίσθηκε το 1858 «δαπάνη του παρακειμένου τεκέ» και πώς σε αυτόν ησύχαζαν 36 δερβίσηδες και άλλοι τόσοι δόκιμοι και υπηρέτες: «Το μοναστήριον είναι κοινόβιον.

Τα δε ήθη και έθιμα των εν αυτώ μοναζόντων, ομοιάζουσι με τα των εν Άθω ημετέρων…» Και είναι ο ιερός εκείνος τόπος, που προσκύνησε και περιέγραψε με απαράμιλλη διηγηματική τέχνη στην «Εικονογραφημένη Εστία» το 1892, ο Ανδρέας Καρκαβίτσας: «Και ως έβλεπα οπίσω ερχόμενον τον αλβανόν εν σπουδή και τον ίππον φεύγοντα υπερηφάνως και την πεδιάδα με τα ήσυχα χωρία της εμπρός μου, επίστευσα προς στιγμήν ότι κατέβαινον ακατάσχετος από του τεκκέ, όπου με περιέζωσε την ρομφαίαν ο Σεΐχ και ηυλόγησε την σημαίαν μου, σπεύδων να κατακτήσω ολόκληρα βασίλεια». Τριάντα δερβισάδες αριθμούσε ο τεκές τη δεκαετία του ’30, αλλά ο αριθμός τους μειώνεται ραγδαία στα χρόνια της κατοχής.

Να κρύφτηκαν άραγε, να μετοίκησαν περιμένοντας κάποιες καλύτερες ημέρες; Ο Μπάμπας, δεν έπαψε να επισκέπτεται κάθε 25η Μαρτίου την μικρή εκκλησία του Αη-Γιώργη στην Ασπρόγεια και να παρακολουθεί τη θεία λειτουργία σε ένδειξη σεβασμού για τον τόπο και τους ανθρώπους του, αφήνοντας πάντα, ένα σεβαστό ποσό στο παγκάρι.

Στην έξοδο, οι τσέπες του ήσαν πάντα γεμάτες γλυκά για τα παιδιά του χωριού.

Αλλά και οι κάτοικοι των Φαρσάλων, συνήθιζαν να επισκέπτονται τη μονή την Πρωτομαγιά, στο μεγάλο πανηγύρι με τα κλαρίνα και τα γραμμόφωνα και να προσκυνούν στο πρόσωπο του Αη Γιώργη, τους υπέργειους τάφους των τριών βελήδων: «Μας έλεγαν ότι ο Αη Γιώργης είναι χτισμένος στο ντουβάρι…» Ο θάνατος του τελευταίου δερβίση, ήρθε την 30η Νοεμβρίου του 1972.

Οκτώ μήνες αργότερα, τον Ιούλιο του 1973, πραγματοποιήθηκε απογραφή των κινητών πραγμάτων εντός της μονής, από επιτροπή αποτελούμενη από τον οικονομικό Έφορο Φαρσάλων, τον διευθυντή του Δημοσίου Ταμείου της πόλης και τον επαρχιακό γεωπόνο.

Όπως σχολιάζει πικρόχολα ο Νίκος Χατζησταματίου, γιος του δικηγόρου της μονής, «ο Σεΐτ μου είχε δείξει το ιδρυτικό της μονής σουλτανικό χρυσόβουλο, που το είχε καλά κρυμμένο.

Δεν καταγράφηκε, ούτε βρέθηκε για να καταγραφεί». Δεν φαίνεται καταγεγραμμένο, ούτε το μαρμάρινο λιοντάρι του ναού, το σύμβολο του Τάγματος.

Δεν θα ‘πρεπε τέλος, να ξεχάσουμε και την «πρωτοβουλία» της ελληνικής Εκκλησίας, γύρω στα 1990: Όπως αναφέρουν οι κάτοικοι της Ασπρόγειας, «ήρθε ο Δεσπότης και μας είπε, «αφού προσκυνάτε που προσκυνάτε, τουλάχιστον να φτιάξουμε ένα χριστιανικό προσκύνημα». Πήρε από τον καθένα μας ένα πεντοχίλιαρο για να φτιάξει ένα εικόνισμα του Αη-Γιώργη». Ο τσίγκινος πάγκος με την εικονίτσα του Αγίου Γεωργίου, στέκει ακόμα στην είσοδο του ναού. Φωτογραφίες: Βούλα Αγναντοπουλου / Voula Agnadopoulou Y.Γ. Την Τετάρτη 6 Μαϊου, με αφορμή τη γιορτή του Εντερλέζι (εορτή του Αγίου Γεωργίου με το Ιουλιανό Ημερολόγιο), το οποίο γιορτάζουν και οι Μπεκτασήδες των Βαλκανίων μαζί με τους Χριστιανούς, ταξιδεύουμε στον Ιρενί Τεκέ των Φαρσάλων για να καταβυθιστούμε στον κόσμο του Μπεκτασισμού στα Βαλκάνια και στην αποσιωπημένη ιστορία του Τεκέ. Kogalidis Tours George Stamkos Socrates Kogalidis

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους