Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Απρίλιος 1939. Ένα πλήθος συγκεντρώθηκε στην πλατεία μιας πόλης στην Καλιφόρνια.

Δεν ήταν εκεί για συζήτηση.

Δεν ήταν εκεί για να διαβάσουν.

Ήρθαν για να παρακολουθήσουν σελίδες να καίγονται.

Το βιβλίο ήταν «Τα Σταφύλια της Οργής». Βρισκόταν στα ράφια λιγότερο από μία εβδομάδα.

Αυτό που εκείνοι οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούσαν —δεν μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν— ήταν ότι το να βάζεις φωτιά σε ένα μυθιστόρημα είναι ο πιο ηχηρός τρόπος για να επιβεβαιώσεις όλα όσα γράφονται μέσα σε αυτό. Ο John Steinbeck είχε περάσει χρόνια κάνοντας κάτι ριζοσπαστικό για έναν άνθρωπο του δικού του υπόβαθρου.

Είχε αφήσει πίσω του την άνεση και είχε βγει να αναζητήσει την αλήθεια.

Όχι με ένα ντοσιέ.

Όχι με μια δημοσιογραφική ταυτότητα.

Φόρεσε ρούχα εργασίας, μπήκε στα χωράφια και μάζευε φρούτα δίπλα-δίπλα με τις οικογένειες των μεταναστών που κατέκλυζαν την Καλιφόρνια από το Dust Bowl.

Είδε τι υπέμεναν.

Μισθούς που δεν κάλυπταν ούτε ένα γεύμα.

Παιδιά που πεινούσαν στη σκιά της αφθονίας.

Καταυλισμούς που δέχονταν επιδρομές από την αστυνομία.

Βία που χρησιμοποιούνταν αθόρυβα και αποτελεσματικά ως «εργαλείο διαχείρισης» από γεωργικές επιχειρήσεις που χρειάζονταν εργάτες τόσο απελπισμένους ώστε να μην μπορούν να πουν όχι.

Γύρισε σπίτι και τα κατέγραψε όλα. «Τα Σταφύλια της Οργής» ήταν μυθοπλασία χτισμένη πάνω σε αληθινά κόκαλα.

Το ταξίδι της οικογένειας Τζόαντ προς τη δύση ήταν επινοημένο.

Η δυστυχία που τους περίμενε εκεί, όχι.

Η αντίδραση ήταν άμεση και σφοδρή.

Η κομητεία Κερν απαγόρευσε το βιβλίο οριστικά. Η Ιρλανδία το απαγόρευσε.

Η ναζιστική Γερμανία το έκαψε.

Άμβωνες σε όλη την Αμερική το κατήγγειλαν.

Τα αγροτικά λόμπι το αποκάλεσαν κομμουνιστική προπαγάνδα.

Πολιτικοί παρατάχθηκαν απαιτώντας την εξαφάνισή του.

Αντ' αυτού, πούλησε εκατοντάδες χιλιάδες αντίτυπα μόνο τον πρώτο χρόνο. Η Eleanor Roosevelt το υπερασπίστηκε δημόσια.

Ομάδες υποστήριξης το αγόραζαν και το διένεμαν με τις κούτες.

Τα βάσανα που είχε καταγράψει ο Steinbeck έγιναν ξαφνικά κάτι από το οποίο ήταν αδύνατον να πάρεις το βλέμμα σου.

Τότε ήταν που αναμίχθηκε το FBI.

Για περισσότερα από σαράντα χρόνια, ομοσπονδιακοί πράκτορες παρακολουθούσαν τον John Steinbeck.

Κατέγραφαν τα ταξίδια του.

Διάβαζαν την αλληλογραφία του.

Αρχειοθετούσαν τους συνεργάτες του και παρακολουθούσαν τις ομιλίες του.

Ο φάκελός του έφτασε τελικά τις 300 σελίδες.

Ο ίδιος ο J. Edgar Hoover υπέγραψε για τη συνέχιση της παρακολούθησης.

Έψαχναν για αποδείξεις ότι ήταν κομμουνιστής πράκτορας.

Ένας ανατρεπτικός.

Μια απειλή.

Δεν βρήκαν τίποτα.

Επειδή ο Steinbeck δεν ήταν ένας επαναστάτης με μανιφέστο.

Ήταν κάτι πολύ πιο ανησυχητικό για όσους κατείχαν την εξουσία.

Ήταν ένας συγγραφέας που έπαιρνε τους φτωχούς ανθρώπους στα σοβαρά.

Το 1962, του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας.

Η επιτροπή επικαλέστηκε τη συμπόνια και την κοινωνική του αντίληψη.

Το βιβλίο που κάηκε στο Salinas το 1939, είναι πλέον υποχρεωτικό ανάγνωσμα στα αμερικανικά σχολεία.

Το συνολικό του έργο έχει πουλήσει πάνω από 100 εκατομμύρια αντίτυπα παγκοσμίως.

Τον παρακολουθούσαν για τέσσερις δεκαετίες.

Τον απαγόρευσαν σε τρεις ηπείρους.

Τον έκαψαν σε δημόσιες πλατείες.

Εκείνος, παρ' όλα αυτά, τους ξεπέρασε όλους σε πωλήσεις.

……………….. «Υπάρχει ευθύνη στο να είσαι άνθρωπος.

Είναι κάτι περισσότερο από το να πιάνεις χώρο όπου θα υπήρχε αέρας.» — John Steinbeck, Ανατολικά της Εδέμ

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους