Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Το 2001 ο Άλεξ Ζανάρντι ήταν ένα πολύ γνωστό όνομα στο μηχανοκίνητο αθλητισμό.

Είχε αγωνιστεί για χρόνια στη F1 με αρκετές ομάδες και είχε κατακτήσει δυο τίτλους στο πρωτάθλημα CART.

Εκείνον τον Σεπτέμβριο σε έναν αγώνα CART στη Γερμανία έχασε τον έλεγχο του μονοθεσίου του και ένας άλλος οδηγός καρφώθηκε πάνω του.

Η σύγκρουση ήταν τρομακτική.

Το όχημα του Ζανάρντι κόπηκε στη μέση! Για καλή του τύχη οι γιατροί έφτασαν σε δευτερόλεπτα.

Εκεί αντίκρισαν μια εφιαλτική εικόνα.

Και τα δυο πόδια του Ζανάρντι είχαν κοπεί και το αίμα έτρεχε από παντού.

Υπολογίζεται ότι μέσα σε ελάχιστο χρόνο έχασε το 75% του αίματος του.

Κι όμως, με κάποιο μαγικό τρόπο, επέζησε.

Πέρασε μερικές μέρες σε κώμα, χρειάστηκε 16 χειρουργικές επεμβάσεις και άντεξε 7 καρδιακές ανακοπές αλλά επέζησε! Το ακόμα πιο απίστευτο όμως είναι αυτό που ακολούθησε... Ο Ζανάρντι δεν βγήκε από αυτό το τραγικό ατύχημα διαλυμένος σωματικά και ψυχολογικά.

Βγήκε χαρούμενος που επιβίωσε και απόλυτα αποφασισμένος να μην τον πάρει από κάτω.

Σε μια από τις πιο εμβληματικές δηλώσεις του λίγο μετά την επιστροφή στο σπίτι του είπε: "Όταν ξύπνησα στο νοσοκομείο δεν κοίταξα το μισό σώμα που είχα χάσει, αλλά το μισό που μου είχε απομείνει". Ενάντια σε κάθε πρόβλεψη, επέστρεψε στη δημόσια ζωή πάρα πολύ γρήγορα.

Τρεις μήνες μετά εμφανίστηκε σε μια απονομή βραβείων και για λίγο σηκώθηκε από το αμαξίδιο του, δείχνοντας σε όλους ότι δεν θα αφήσει το ατύχημα να του καταστρέψει τη ζωή.

Μέσα σε λιγότερο από δύο χρόνια επέστρεψε στους αγώνες, με ειδικά διαμορφωμένα αυτοκίνητα και με χρόνους που δεν απείχαν πάρα πολύ από αυτούς των υπολοίπων οδηγών.

Πριν προλάβει οποιοσδήποτε να τον λυπηθεί για την κατάσταση του, ο ίδιος αυτοσαρκαζόταν σε κάθε ευκαιρία.

Έλεγε "Το καλό με τη νέα μου κατάστασή είναι πως δεν θα κρυώνουν πια τα πόδια μου το χειμώνα" και "πλέον δεν φοβάμαι τι θα γίνει αν σπάσω το πόδι μου.

Με ένα γαλλικό κλειδί το φτιάχνουμε". Όταν τον ρώτησε ένα παιδί σε μια επίσκεψη σε ένα σχολείο αν φοβάται τώρα που κάθεται στο τιμόνι ξανά, η απάντηση του ήταν: "Αν ο κεραυνός με χτύπησε κατακέφαλα μία φορά, είναι πιθανό να με χτυπήσει ξανά.

Όμως, το να κλειστώ στο σπίτι για να αποφύγω και να ξορκίσω αυτό το ενδεχόμενο, θα σήμαινε ότι σταματάω να ζω. Οπότε όχι, εγώ τη ζωή την παίρνω στα χέρια μου". Σε μια συγκλονιστική σκηνή, το 2003 γύρισε στην πίστα της Γερμανίας και επανέλαβε συμβολικά τους 13 γύρους που δεν είχε προλάβει να κάνει δυο χρόνια πριν! Δεν έμεινε όμως μόνο στην οδήγηση.

Όπως έλεγε, ήταν πάντα «περίεργος» και ήθελε να δοκιμάζει νέα πράγματα.

Γι' αυτό αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματικά με την παραποδηλασία και συγκεκριμένα με το χειρήλατο.

Όπως πάντα, έβαλε εκεί όλη του την ενέργεια και το πάθος, εξελίχθηκε στον κορυφαίο αθλητή παγκοσμίως στο αγώνισμά του και κέρδισε 4 παραολυμπιακά μετάλλια και 12 παγκόσμιους τίτλους! Το 2020 μια νέα τραγωδία τον χτύπησε.

Κατά τη διάρκεια ενός φιλανθρωπικού αγώνα σκυταλοδρομίας με χειρήλατα, έχασε τον έλεγχο του οχήματός του σε μια στροφή, πέρασε στο αντίθετο ρεύμα και συγκρούστηκε με διερχόμενο φορτηγό.

Για άλλη μια φορά φλέρταρε πολύ έντονα με το Θάνατο.

Υπέστη σοβαρότατες κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και για άλλη μια φορά έπεσε σε κώμα, υποβλήθηκε σε μια σειρά δύσκολων χειρουργικών επεμβάσεων και πέρασε μεγάλο διάστημα στην εντατική.

Εκείνες τις μέρες ο Σίνισα Μιχαίλοβιτς, που προπονούσε την αγαπημένη ομάδα του Ζανάρντι, τη Μπολόνια, μίλησε για ώρα σε μια συνέντευξη τύπου για το πόσο σπουδαίος είναι και για το πόσο τον στηρίζει όλη η ομάδα σε αυτό το νέο αγώνα που δίνει για να κρατηθεί ζωντανός, ενώ αργότερα η Μπολόνια του αφιέρωσε τη νίκη.

Ο μαχητής Άλεξ τα κατάφερε ξανά και αρκετούς μήνες μετά επέστρεψε σπίτι του και έγραψε την αυτοβιογραφία του.

Στο τέλος της περιγραφής του δεύτερου ατυχήματος έγραψε: "Aκόμα κι αυτό δεν μου φαίνεται καλός λόγος για να σταματήσω.

Nα σταματήσω να τρέχω, να παλεύω.

Δεν ξέρω πραγματικά τι άλλες εκπλήξεις μου επιφυλάσσει η ζωή αυτή τη στιγμή.

Ξέρω απλώς ότι θέλω περισσότερα." O Άλεξ Ζανάρντι «έφυγε» προχθές σε ηλικία 59 ετών.

Η είδηση κυκλοφόρησε παντού στην Ιταλία αλλά όχι μόνο εκεί.

Οι αντιδράσεις δείχνουν και πόσο είχε αγγίξει η αισιόδοξη και θετική κοσμοθεωρία του αρκετούς ανθρώπους.

Στα ιταλικά γήπεδα κρατήθηκε ενός λεπτού σιγή για έναν άνθρωπο που δεν είχε άμεση σχέση με το ποδόσφαιρο, πέρα από το ότι ήταν φίλαθλος της Μπολόνια.

Δεν κρατήθηκε μόνο στο γήπεδο της Μπολόνια.

Κρατήθηκε σε όλα τα γήπεδα της Σέριε Α. Πριν από μερικά χρόνια, δυο γνωστοί Ιταλοί μουσικοί κυκλοφόρησαν ένα τραγούδι αφιερωμένο στη ζωή του.

Ένας στίχος του έλεγε: "Κι αν δεν μπορώ να τρέξω ή ακόμα και να περπατήσω, θα μάθω να πετάω, θα μάθω να πετάω."

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους