Original Post

Πλήρες Κείμενο:

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ - ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ​Ο Ιησούς, όπως αναφέρει η ευαγγελική περικοπή, ανέβηκε στα Ιεροσόλυμα και πήγε στην προβατική κολυμβήθρα στην οποία ήταν συνωστισμένο πλήθος ασθενούντων.

Άγγελος κατέβαινε και τάραζε το νερό της κολυμβήθρας και όποιος από τους ασθενείς έμπαινε πρώτος γινόταν θαυματουργικά καλά. ​Ο Ιησούς μέσα σ’ αυτό το πλήθος των ασθενών, πλησίασε έναν παράλυτο ο οποίος βρισκόταν εκεί για 38 έτη και του απευθύνει την ερώτηση: «θέλεις υγιής γενέσθαι;» ​Ο παράλυτος θα μπορούσε να του απαντήσει: «καλά, με βλέπεις τόσα χρόνια να είμαι καθηλωμένος εδώ στην ίδια θέση και με ρωτάς αν θέλω να γίνω καλά;» Ο παράλυτος θα μπορούσε πνιγμένος μέσα στην απελπισία του να μη δώσει σημασία σ’ έναν άγνωστο που ήρθε μάλλον να τον ειρωνευθεί. ​Ο παράλυτος όμως αποδεικνύει ότι δεν τον είχε καταβάλει η απελπισία, όπως θα ήταν φυσικό, αλλά ακόμη αχνά υπήρχε μέσα του ελπίδα.

Γι’ αυτό απαντά στον Ιησού: «Κύριε, άνθρωπον ουκ έχω… όταν ταραχθεί το νερό να με βοηθήσει να μπω πρώτος και να γιατρευθώ». ​Παρά το βάρος της ασθενείας και των 38 ετών, ο παράλυτος ακόμη ήλπιζε.

Ήξερε ότι η μόνη ελπίδα του ήταν η κολυμβήθρα.

Γι’ αυτό παρέμενε εκεί, υπομονετικά για να λάβει κάποια στιγμή την ίασή του.

Η κολυμβήθρα είχε γίνει πλέον το σπίτι του και ο τάφος του.

Δεν έχει άνθρωπο να τον βοηθήσει.

Μόνη σωτηρία το νερό της κολυμβήθρας.

Αλλά ταυτόχρονα η ασθένειά του τον κρατούσε μακριά από το νερό και το θαύμα. ​Περίμενε υπομονετικά μέχρι την στιγμή που θα γινόταν κάποιο θαύμα.

Το θαύμα ήταν η συνάντηση μ’ Αυτόν που μόνο μπορεί να εξαλείψει κάθε ασθένεια.

Παρέμεινε στην κολυμβήθρα και πολεμούσε την απελπισία, που ανθρωπίνως προσπαθούσε να τον κυριεύσει.

Ήταν το σημείο της συνάντησης μαζί Του.

Δεν μπορούσε να πάει προς το νερό, αλλά ήρθε η πηγή των ιαμάτων προς αυτόν. ​Αυτήν την υπομονή είδε ο Ιησούς και τον αντάμειψε με την υγεία του.

Του είπε: «άρον τον κράββατόν σου και περιπάτει». Τόσο απλά! Δεν του είπε κάτι άλλο πέρα από το να σηκωθεί και να πάρει στους ώμους του το κρεββάτι του και να περπατήσει, να επιστρέψει υγιής στο σπίτι του. ​Σήμερα, η πνευματική μου παραλυσία μ’ έχει καθηλώσει σε μια κατάσταση αρνητική.

Απελπισία, οργή, θυμός, αδιαφορία κυριαρχούν.

Διάθεση για αγάπη, για συγχώρεση, για επικοινωνία έγινε το ζητούμενο. ​Η μοναξιά με καθηλώνει στην κλίνη της απελπισίας.

Έτσι όπως έχω οδηγήσει την ζωή μου, η απελπισία φαντάζει πιο ρεαλιστική από την ελπίδα.

Ο χρόνος με προσπερνά κι εγώ φωνάζω: «άνθρωπο ουκ έχω..» να με βοηθήσει, να με ακούσει, να με ενθαρρύνει, να με καταλάβει.

Γιατί όλα σε μένα να τυχαίνουν και όλα μαζί! Δεν μπορώ να τα διαχειριστώ.

Αποδέχομαι την κατάστασή μου.

Μένω μόνος, χωρίς διάθεση χωρίς επικοινωνία.

Ένα εσωτερικό κενό.

Μια εξωτερική γκρίνια. ​Αυτό το κενό μέσα μου μόνο Ένας μπορεί να το αναπληρώσει.

Αυτός που ήρθε κοντά μου, έγινε άνθρωπος για να έχω άνθρωπο.

Σταυρώθηκε για μένα για να μου δείξει το μέγεθος της αγάπης Του.

Αναστήθηκε για να νικήσει τον θάνατο και τον φόβο μου.

Να γεμίσει την ζωή μου ελπίδα και φως. ​Ο Ιησούς Χριστός είναι Αυτός που μου έδωσε την υπόσχεση ότι θα είναι μαζί μου συνεχώς.

Μου έδωσε το δικαίωμα να Τον επικαλούμαι.

Μου πρόσφερε ως δώρο το Σώμα και το Αίμα Του, για να Τον γεύομαι και να γίνομαι ένα μαζί Του.

Μου ζήτησε να γεμίσει ο Ίδιος το κενό μου, να νιώθω δυνατός και να συνεχίσω να ζω. ​Στον παράλυτο του Ευαγγελίου είπε: «θέλεις να γίνεις υγιής;» Σε μένα μου λέει: «όστις θέλει»… όποιος θέλει! Αν θέλω ελεύθερα μόνος μου, να σηκώσω τον Σταυρό μου και να Τον ακολουθήσω. ​Μου έδωσε την Εκκλησία για λιμάνι της ψυχής μου, για να καταφεύγω ως άνθρωπος.

Να καταθέτω τον πόνο μου, την απελπισία μου, να εκφράσω την ευχαριστία μου, να νιώσω αναζωογονημένος, να σηκώσω με θάρρος το «κρεββάτι» της πνευματικής του παραλυσίας, που με έχει δεσμευμένο και να μπορέσω να περπατήσω ξανά… να προχωρήσω στην ζωή μου. ​Η Εκκλησία είναι ο τόπος που νιώθω την ανθρώπινη αδυναμία μου να μεταφράζεται σε δύναμη.

Ο πλησίον είναι ο αδελφός μου.

Η αγάπη του Θεού τροφοδοτεί την ψυχή μου με εσωτερική δύναμη ώστε να αντέχω και να διαχειρίζομαι την καθημερινότητά μου, τα αμέτρητα ερεθίσματα που δέχομαι, την σχέση μου με τον συνάνθρωπο. ​Μέσα στην Εκκλησία μεταμορφώνεται ο εσωτερικός μου άνθρωπος και βλέπω πλέον με υγιή τρόπο, με άλλο μάτι τον κόσμο που ζω και εγώ ο ίδιος. ​Η εκκλησία είναι το πνευματικό λιμάνι.

Όπως τα πλοία δεν αγκυροβολούν μεσοπέλαγα, αλλά είναι κατασκευασμένα να προσπερνούν το πέλαγος και να αγκυροβολούν σε λιμάνι, έτσι και ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος να ζει και να πνίγεται μέσα στο πέλαγος των δυσκολιών και των θλίψεων που δημιουργούνται στην ζωή του, αλλά να αντέχει και να τις προσπερνά.

Είναι πλασμένος να αγκυροβολεί στο λιμάνι του Θεού, μέσα στην στοργική πατρική αγκαλιά Του, να ηρεμεί, να ελπίζει, να πιστεύει, να αγωνίζεται, να σηκώνεται, να αγαπά, να συγχωρεί, να ζει… να σώζεται. ​Μέσα στην Εκκλησία σβήνει το παράπονο του παραλύτου: «άνθρωπον ουκ έχω..» γιατί βλέπω στο πνεύμα της αγάπης πόσους ανθρώπους έχω, οι οποίοι αγωνίζονται και αυτοί όπως κι εγώ.

Μπορώ και επικοινωνώ μαζί τους πλέον. ​Διαπιστώνω τελικά ότι μας χωρά όλους αυτός ο κόσμος, αρκεί να ακολουθήσουμε τον τρόπο που συνήθως αποφεύγω - αποφεύγουμε… την εντολή της αγάπης: «αγαπάτε αλλήλους». Η αγάπη είναι ο τρόπος που μπορεί να λειτουργεί σωστά ο άνθρωπος και ως κοινωνικό όν να επικοινωνεί.

Είναι το μαλακτικό που λειαίνει τις ατέλειες στις σχέσεις των ανθρώπων.

Μέσα από αυτήν την επικοινωνία με τον πλησίον ανοίγει η επικοινωνία με τον Θεό και αυτός είναι ο παράδεισος.

Τότε με σιγουριά θα αναφωνώ: «Κύριε, έχω άνθρωπο, Εσένα, τον Θεάνθρωπο!» ​Χριστός Ανέστη! Αρχ. Βαρθολομαίος Ηγούμενος Ι. Μ. Εσφιγμένου

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους