Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΦΑΡΟΥ Το τετράδιο του κυρ-Νικόλα είναι δεμένο με σπάγκο.

Χαρτί κιτρινισμένο απ’ την αλμύρα.

Κάθε σελίδα, μια μέρα.

Κάθε μέρα, ο καιρός. 15 Μάη 2026.

Βοριάς 7 μποφόρ.

Κύμα 3 μέτρα.

Είδα το “Αγία Μαρίνα” να περνάει ανοιχτά.

Έκανα σινιάλο με τον φακό.

Μου απάντησαν.

Καλό ταξίδι, καπετάνιο.

Δεν γράφει για μοναξιά.

Η μοναξιά είναι για τους στεριανούς.

Αυτός έχει βάρδια.

Το δωμάτιό του είναι πιο μικρό κι απ’ του καλογήρου.

Ένα κρεβάτι, ένα τραπέζι, η φωτογραφία της μάνας του.

Δίπλα, η φωτογραφία του πληρώματος του «Ευαγγελίστρια». Βούλιαξε το ’79. Ήταν ο μόνος που άκουσε το SOS.

Έτρεξε, ειδοποίησε.

Σώθηκαν 12. Δεν σώθηκε ο αδερφός του.

Από τότε δεν έφυγε απ’ το Δόντι.

Βράδυ του Μαιου. Άπνοια.

Η θάλασσα λάδι.

Ο κυρ-Νικόλας ανάβει τη λάμπα μηχανικά.

Ξαφνικά, βλέπει φως.

Όχι από καράβι.

Από τη στεριά.

Ένα μικρό φαναράκι στην ακτή της Τήνου. Αναβοσβήνει.

Τρεις φορές. Παύση.

Τρεις φορές.

Παλιός κώδικας.

Ναυτικών. «Είσαι καλά;» Ο κυρ-Νικόλας παγώνει. 30 χρόνια έχει να τον δει.

Πιάνει τον δικό του φακό.

Απαντάει. «Εδώ είμαι. Βάρδια.» Δεν ξέρει ποιος είναι.

Δεν έχει σημασία.

Κάποιος τον θυμήθηκε.

Κάποιος ξέρει ότι ο φάρος δεν είναι αυτόματος.

Ότι έχει ψυχή μέσα.

Το πρωί βρίσκει μια βάρκα δεμένη στον κάβο.

Πάνω, ένα καλάθι.

Σύκα, ντομάτες, μια μποτίλια ρακή.

Κι ένα σημείωμα: «Για τον άνθρωπο του φάρου.

Από τον γιο του καπετάν-Μιχάλη.

Με έσωσες το ’98. Δεν σε ξέχασα.

Καλή βάρδια, θείε.» Ο κυρ-Νικόλας κάθεται στο σκαλί.

Κοιτάει το σημείωμα.

Τα χέρια του τρέμουν.

Πρώτη φορά.

Το βράδυ, όταν ανάβει τη λάμπα, την κοιτάζει αλλιώς.

Δεν είναι πια μόνο για τους πνιγμένους.

Είναι και για τους ζωντανούς.

Για αυτούς που θυμούνται.

Κάνει τον σταυρό του. «Για τον Μιχάλη.

Για τον γιο του.

Για όσους γυρίσαν.» Και η δέσμη του φάρου πέφτει στο νερό πιο δυνατή. Λες κι έχει παρέα.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους