Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ματωμένη Πρωτομαγιά - Να μη ξεχνάμε ΠΡΟΛΟΓΟΣ «Σικάγο, χίλια οχτακόσια ογδόντα έξη: Η αρχή του δρόμου.

Θεσσαλονίκη, χίλια εννιακόσια τριάντα έξη: Μια μάνα μοιρολογά πάνω στο αίμα.

Καισαριανή, χίλια εννιακόσια σαράντα τέσσερα: Διακόσια αναστήματα απέναντι στο θάνατο. Η Πρωτομαγιά δεν είναι αργία.

Είναι η δική μας απεργία.» Το ποίημα Στο Σικάγο η νύχτα φωτιές είχε ανάψει, η ελπίδα το φόβο είχε πια παρακάμψει.

Ζητούσαν οχτώ ώρες για μια ζωή νέα, να υψώσουν του δίκιου τη μαύρη σημαία.

Οι κάννες γεμάτες, το μίσος θεριεύει, το κεφάλαιο πάνω στις πλάτες χορεύει.

Μα η απεργία φωτιά είναι που καίει, «Δεν είμαστε δούλοι», ο εργάτης το λέει. Θεσσαλονίκη, Μάης, του τριάντα έξι, ποιος θάνατος τώρα θα μας ανακόψει; Ο Επιτάφιος θρήνος στους δρόμους ηχεί, μια μάνα σπαράζει, πονά η ψυχή. Ματωμένη Πρωτομαγιά, γροθιά στον ουρανό, δεν προσκυνάμε τον καιρό τον σκοτεινό! Απ’ το Σικάγο ως εδώ, μια αλυσίδα σπασμένη, η λευτεριά μας, αδέλφια, είναι βαμμένη! Το αίμα στους δρόμους, το κόκκινο χρώμα, το σώμα του γιου της, βαρύ μες στο χώμα.

Μα ο Ρίτσος το γράφει, το φωνάζει με μένος: «Δεν χάθηκε ο δρόμος ο ευλογημένος». Στην Καισαριανή οι διακόσιοι στημένοι, απ’ το βόλι του εχθρού η ζωή περιμένει.

Το σαράντα τέσσερα, Μάης και πάλι, ορθώνουν το ανάστημα, το κεφάλι.

Τα σημειώματα πέφτουν σαν φύλλα ξερά, «Πεθαίνω για όλους, να ‘χετε χαρά». Το πολυβόλο κροταλίζει με λύσσα, μα η δόξα τους λάμπει μες στη μαύρη την πίσσα. Ματωμένη Πρωτομαγιά, γροθιά στον ουρανό, δεν προσκυνάμε τον καιρό τον σκοτεινό! Απ’ το Σικάγο ως εδώ, μια αλυσίδα σπασμένη, η λευτεριά μας, αδέλφια, είναι βαμμένη! Δεν είναι γιορτή με στεφάνια και κρίνα, είναι μάχη σκληρή μες στην άγρια πείνα.

Είναι ο ιδρώτας που έγινε ατσάλι, να μη σκύψουμε, αδέρφια, ποτέ το κεφάλι.

Ακούω το μπάσο, τη μπότα που χτυπάει, η φωνή του εργάτη τον κόσμο χαλάει.

Δεν είναι ανάμνηση, είναι παρόν, το δίκιο των λαών, το μέγα το «παρών». Στης ιστορίας το αμόνι ο αγώνας σφυρηλατείται, το δίκιο δεν χαρίζεται, αδέρφια, κατακτιέται! Απ' τις θυσίες των πολλών το μέλλον μας ανθίζει, η φλόγα που ανάψαμε τον κόσμο όλο φωτίζει! Κιθάρες που κλαίνε και πάλι τσιρίζουν, τις αλυσίδες του κόσμου ραγίζουν. Κάθε Μάης που έρχεται, φέρνει οργή, να ανθίσει η ελπίδα σε τούτη τη γη. Κράτα το ρυθμό, την ανάσα σου κράτα, στους δρόμους του αγώνα, σε τούτα τα στράτα. Ματωμένη Πρωτομαγιά, η ζωή μας αρχίζει, η ιστορία με αίμα το μέλλον ποτίζει. Ματωμένη Πρωτομαγιά, γροθιά στον ουρανό, δεν προσκυνάμε τον καιρό τον σκοτεινό! Απ’ το Σικάγο ως εδώ, μια αλυσίδα σπασμένη, η λευτεριά μας, αδέλφια, είναι βαμμένη! Γιώργος Σαρδέλης/Πέμπτη Δάσταση-2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους