Original Post

Πλήρες Κείμενο:

· Από μικροί, μαθαίνουμε να χάνουμε · Ο Lucas di Grassi ανακοίνωσε το απόγευμα της Πέμπτης την απόσυρσή του από τους αγώνες ταχύτητας.

Κι εγώ, ένιωσα πως χάνω έναν ακόμα από τους ξεχασμένους μηχανοκίνητους ήρωες, που είχα συνηθίσει να λατρεύω την δεκαετία του 2010.

Νικητής του εμβληματικού Grand Prix Macau (2005) μπροστά από τους κυρίους Robert Kubica και Sebastian Vettel, ο Lucas υπήρξε και περιφερειακός διεκδικητής του πρωταθλήματος του GP2 για τρεις συνεχόμενες σεζόν.

Μα παρά τις πέντε νίκες που μάζεψε, έμεινε να βλέπει διαδοχικά την πλάτη των Timo Glock (2007), Giorgio Pantano (2008) και Nico Hülkenberg (2009). Παρ' όλα αυτά, βρήκε μια θέση στο επεκτεινόμενο grid της Formula 1, χάρη στην τρελή ιδέα του Richard Branson να σχεδιάσει ένα αγωνιστικό αυτοκίνητο εξολοκλήρου με χρήση CFD· κατεβαίνοντας με την ανέλπιδη Virgin Racing, στο πρωτάθλημα του 2010.

Κι ύστερα από ένα τρελό cameo ως δοκιμαστής των τραγικών ελαστικών της Pirelli, μπήκε στο payroll της Audi Sport, σαν ο πλέον ανερχόμενος εργοστασιακός της πιλότος.

Με την Βαυαρική αρμάδα, ο di Grassi απόλαυσε τα καλύτερα χρόνια της καριέρας του.

Ανέβηκε τρεις φορές στο overall βάθρο του Le Mans και πέρασε μια σεζόν που μοιραζόταν το R18 με τον υπέρτατο Tom Kristensen.

Σκόραρε την πρώτη νίκη της Abt-Audi, στην χαοτική πρεμιέρα του πρωταθλήματος της Formula E στους δρόμους του Πεκίνου, τον Σεπτέμβρη του 2014.

Και έκλεισε την χρυσή 15ετία των Γερμανών στους αγώνες αντοχής, με μια τελευταία νίκη για την Audi-Joest στις 6 Ώρες του Μπαχρέιν, τον Νοέμβριο του 2016.

Στο μεσοδιάστημα, είχε μπλεχτεί σε μια μεγαλειώδη κόντρα με τον Sébastien Buemi για τους τίτλους της Formula E, που τον έφερε να σπρώχνει τον Ελβετό στον τοίχο του Battersea Park, κάνοντας το νεοφυές πρωτάθλημα, πρώτο θέμα σε όλα τα μηχανοκίνητα media.

Έναν χρόνο μετά, ο di Grassi δικαιώθηκε για 15 χρόνια φαγούρας, πανηγυρίζοντας στην René Lévesque Boulevard του Montréal ένα ολοδικό του, αυτοδίκαιο πρωτάθλημα, ξανά απέναντι στον Buemi.

Η αποχώρηση όμως της Audi από το ηλεκτρικό πρωτάθλημα μονοθεσίων το καλοκαίρι του 2021, σήμανε μια πρόωρη αρχή, σε ένα αναπόφευκτο τέλος.

Διαννοούμενος του αθλήματος, με ενδιαφέρον για γεωπολιτικά ζητήματα, οξύ κοινωνικό αισθητήριο και τρέλα για την μηχανολογία, ο di Grassi ανοίγει πλέον τα φτερά του για κάποιον διαφορετικό ουρανό.

Αν βέβαια κάποιος μού έλεγε, πως θα τελειώσει την καριέρα του, οδηγώντας ένα σασί της Lola, με ηλεκτρικό μοτέρ Yamaha, που θα κατεβάζει η ομάδα του Abt, γύρω από ένα εκθεσιακό κέντρο του Λονδίνου, θα τον περνούσα δεδομένα για τρελό. #MonsieurF1

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους