Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Οι γενιές έχουν αλλάξει. Δεν υπάρχει πια συναίσθημα για την ομάδα.

Είναι σπάνιο πλέον στις μέρες μας παιδί αθλητής να αγαπάει την ομάδα στην οποία αγωνίζεται.

Οι παίκτες των αναπτυξιακών πρωταθλημάτων ακόμα και από 10 χρονών είναι μικροί επαγγελματίες.

Συμπεριφέρονται σαν αυτούς.

Στον τρόπο που ντύνονται, στον τρόπο που έρχονται στο γήπεδο, στον τρόπο που πανηγυρίζουν τα καλάθια τους, στον τρόπο που μειώνουν τον αντίπαλο σε κάθε εύστοχο καλάθι τους ή πετυχημένη ενέργεια τους γενικώς.

Είναι πολύ στενάχωρο να βλέπεις παιδιά να αλλάζουν ομάδες σαν τα πουκάμισα για να βρουν όπως λένε οι γονείς τους την" Ιθάκη" τους.

Μπορεί να μην είναι ευχαριστημένοι από τους συλλόγους και να ψάχνουν για κάτι καλύτερο , μπορεί να θέλουν να κάνουν το βήμα παραπάνω.

Όλα είναι σεβαστά και θεμιτά.

Όμως..όταν δεν υπάρχει συναίσθημα για το σηματακι στην φανέλα, για τους ανθρώπους που πίστεψαν στο παιδί, για αυτούς που τον πήραν από το 0 και τον έφτασαν στο 5 στο 6 στο 7 στο 8 με βάση το 10.. Όταν λοιπόν δεν υπάρχει συναίσθημα σ' αυτές τις ηλικίες ο αθλητής είναι μισός.

Μισός γιατί δεν παίζει ούτε για δόξες ούτε για λεφτά.

Δεν αρκεί η αγάπη για την μπάλα του μπάσκετ.

Πάνω από αυτή είναι η ομάδα που τον πίστεψε και τον πιστεύει.

Οι γονείς θα πρέπει να δείχνουν τον δρόμο της αγάπης προς την ομάδα και τους συμπαίκτες του παιδιού τους, εφόσον η ομάδα τους στήριξε και ήταν από πάνω τους.

Αν όχι τότε καλως αποχωρούν.

Με λίγα λόγια, αν τα παιδιά σας είναι χαρούμενα εκεί που βρίσκονται αφήστε τα να χαρούν και να δεθούν με την ομάδα.

Για οποιοδήποτε επόμενο βήμα θέλουν οι γονείς και όχι τα ίδια τα παιδιά, θα έρθει από μόνο του χωρίς πιέσεις και χτυπώντας τις πόρτες σωματείων με τη σειρά.

Τα παιδιά έχουν καταντήσει ρομποτάκια, χωρίς βούληση, πηγαίνοντας δεξιά και αριστερά στις ορέξεις των γονέων.

Το μεγαλύτερο δώρο που αφήνει ο αθλητισμός είναι οι φιλίες.

Αφήστε τα παιδιά να ερωτευτούν το άθλημα να αγαπήσουν την ομάδα τους συμπαικτες και προπονητές.

Να απολαύσουν το ταξίδι.

Είναι κρίμα ο αθλητισμός να καταντήσει μαρτύριο ψάχνοντας για μια Ιθάκη για τις υπέρμετρες φιλοδοξιες των γονέων. "Μου αρκεί κυρίως να είσαι καλά και οχι απαραίτητα καλός στο μπάσκετ έλεγε ένας από τους τελευταίους ρομαντικούς του χώρου.

Πορευόμαστε με αυτό. * Η γενιά των 35+ έστω και ερασιτεχνικά παίζει ακόμα καλύτερο μπάσκετ από τις γενιές που έρχονται.

Δεν είναι τυχαίο.

Για την νέα γενιά είναι άρπα κόλα.

Δεν πέτυχα σταματάω.

Η δική μας η γενιά συνέχιζε και συνεχίζει, γιατί το αγάπησε μωρέ. **Όλοι οι προπονητές ευχόμαστε οι αθλητές μας να παίξουν όσο πιο ψηλά μπορούν.

Με ευγένεια, ήθος, αξίες και με έναν ωραίο χαρακτήρα.

Χαρακτήρα που δημιούργησε και δούλεψε ο ίδιος ο αθλητής μέσα από την τριβή της άθλησης. Μπαχαρογλου Πάνος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους