Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η ΕΛΛΑΔΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΙ ΟΧΙ ΣΕ ΝΕΟΥΣ ΠΥΡΗΝΙΚΟΥΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΗΡΕΣ Σαράντα χρόνια έχουν περάσει από το καταστροφικό πυρηνικό ατύχημα στο Τσερνόμπιλ.

Με αφορμή αυτή τη μαύρη επέτειο ο Κοινωνικός Χώρος Οικόπολις και η Οικολογική Κίνηση Θεσσαλονίκης διοργανώνουν σήμερα Τρίτη, 5 Μαίου 2026, στις 7.00 μ.μ., εκδήλωση-συζήτηση στην Οικόπολη (Πτολεμαίων 29Α, 5ος όροφος) για το αντιπυρηνικό κίνημα στην Ελλάδα, καθώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης -και όχι μόνον- αίφνης έγινε θιασώτης της πυρηνικής ενέργειας, των μικρών αρθρωτών πυρηνικών αντιδραστήρων.

Χαρακτηριστικό είναι δημοσίευμα της Καθημερινής (16/03/2026), που γράφει μεταξύ άλλων: «Η Ελλάδα έχει όλα τα αρνητικά της πυρηνικής ενέργειας χωρίς να έχει τα θετικά.

Το σχόλιο από άνθρωπο της αγοράς αναφέρεται στα περί επικινδυνότητας της πυρηνικής ενέργειας, όταν η χώρα περιστοιχίζεται κυριολεκτικά από πυρηνικούς αντιδραστήρες». Κοντολογίς, η στροφή της Ελλάδας προς την πυρηνική ενέργεια παρουσιάζεται ως «ρεαλιστική προσαρμογή» σε μια περιοχή που ήδη περιβάλλεται από αντιδραστήρες – από το Κοζλοντούι μέχρι το Ακούγιου.

Όμως αυτό το επιχείρημα είναι προβληματικό.

Το ότι υπάρχουν πυρηνικές εγκαταστάσεις γύρω μας δεν σημαίνει ότι πρέπει να πολλαπλασιάσουμε τον κίνδυνο εντός των συνόρων μας.

Αντίθετα, θα έπρεπε να ενισχύεται η στρατηγική αποτροπής και προστασίας.

Δεύτερον, η επίκληση των μικρών αρθρωτών αντιδραστήρων (SMR) ως «ασφαλέστερων» και «φθηνότερων» παραμένει περισσότερο υπόσχεση παρά πραγματικότητα.

Πρόκειται για τεχνολογία ακόμη υπό ανάπτυξη, χωρίς εκτεταμένο ιστορικό λειτουργίας.

Το επιχείρημα ότι «αντέχουν στους ισχυρότερους σεισμούς» ακούγεται καθησυχαστικό, αλλά στην πράξη καμία τεχνολογία δεν είναι απρόσβλητη, όπως έδειξε το πυρηνικό ατύχημα της Φουκουσίμα. Η Ελλάδα, ως έντονα σεισμογενής χώρα, δεν μπορεί να συγκριθεί με τη Φινλανδία ή τη Σουηδία, όπου προβάλλονται ως πρότυπα για τη διαχείριση αποβλήτων.

Η μεταφορά τέτοιων μοντέλων χωρίς γεωλογική και διοικητική αντιστοιχία δεν είναι «στρατηγική», αλλά ρίσκο υψηλής έντασης.

Επιπλέον, η οικονομική βιωσιμότητα των SMR εξαρτάται από μαζική παραγωγή και κρατικές επιδοτήσεις, κάτι που σε μια χώρα με δημοσιονομικούς περιορισμούς, όπως η Ελλάδα, δημιουργεί εύλογες αμφιβολίες.

Το πιο ανησυχητικό, όμως, είναι το ελληνικό διοικητικό και πολιτικό πλαίσιο.

Σε μια χώρα όπου οι τοποθετήσεις συχνά επηρεάζονται από ρουσφέτια και πελατειακές σχέσεις, η διαχείριση ενός τόσο ευαίσθητου τομέα όπως τα πυρηνικά απόβλητα γεννά σοβαρά ερωτήματα.

Η θεωρητική ασφάλεια των βαθιών γεωλογικών αποθετηρίων καταρρέει αν δεν υπάρχει απόλυτη θεσμική αξιοπιστία.

Στο δια ταύτα: Η Ελλάδα κινδυνεύει να αποκτήσει όλα τα μειονεκτήματα της πυρηνικής ενέργειας – περιβαλλοντικό ρίσκο, πολιτική εξάρτηση, υψηλό κόστος – χωρίς να διασφαλίζει τα υποτιθέμενα οφέλη.

Με άλλα λόγια, δεν πρόκειται για ενεργειακή μετάβαση, αλλά για ένα άλμα στο άγνωστο με δυσανάλογο τίμημα. Για αυτό πρέπει να αντιδράσουμε πριν είναι αργά. #πυρηνικοί_αντιδραστήρες, #Ελλάδα_πυρηνική_ενέργεια

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους