Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Αγαπητέ Ν. Ανδρουλάκη, εισηγητή του δόγματος λιγότερη δουλειά - ίδιες απολαβές, να το ξαναπιάσουμε λίγο από την αρχή γιατί το σχέδιο μπάζει από παντού.

Γράφει η συγγραφέας Γκρέτα Χριστοφιλοπούλου Πώς το εννοείς φωστήρα μου το σχέδιο; Δηλαδή εσύ μετακινείς το κόστος σιωπηλά και περιμένεις να μην το καταλάβει κανείς.

Όταν μειώνεις τον χρόνο εργασίας χωρίς να έχει προηγηθεί πραγματική άνοδος παραγωγικότητας, δεν μοιράζεις ευημερία αστέρι μου, αλλά την ίδια πίτα σε μικρότερα κομμάτια και ελπίζεις να χορτάσουν όλοι.

Και κάπου εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον.

Τι θα γίνει ρόιδο μου με το Δημόσιο; Εκεί που ήδη οι βάρδιες βγαίνουν με το σταγονόμετρο και τα κενά καλύπτονται με φιλότιμο και υπερωρίες-λάστιχο.

Πώς ακριβώς φαντάζεσαι ότι θα λειτουργήσει; Στα νοσοκομεία, που το προσωπικό μετά βίας επαρκεί για να κρατηθούν οι κλινικές όρθιες, θα κόψεις ώρες και θα περιμένεις ότι οι ανάγκες των ασθενών θα προσαρμοστούν στο νέο ωράριο; Θα μικρύνουν τα επείγοντα; Θα αραιώσουν τα περιστατικά; Ή μήπως θα βαφτίσουμε την αναμονή «ποιοτικό χρόνο ανάρρωσης»; Στα σχολεία, όπου ήδη λείπουν εκπαιδευτικοί και οι αναπληρωτές τρέχουν να καλύψουν τρύπες μέχρι τον Δεκέμβριο, πώς θα βγει το πρόγραμμα; Με λιγότερες ώρες διδασκαλίας; Με συγχωνεύσεις τμημάτων; Γιατί εδώ δεν μιλάμε για startups με ping-pong και ευέλικτα ωράρια.

Μιλάμε για νευραλγικούς τομείς που δεν έχουν την πολυτέλεια να «χαλαρώσουν» χωρίς αντίκτυπο.

Κάθε ώρα που λείπει κάπου, πρέπει να καλυφθεί από κάποιον άλλον ή να μείνει απλώς ακάλυπτη.

Και το δεύτερο το πληρώνει ο πολίτης.

Οπότε έχεις δύο δρόμους διανοητή μου: είτε προσλαμβάνεις μαζικά για να καλύψεις το χαμένο χρόνο (άρα εκτινάσσεις το κόστος), είτε αφήνεις το σύστημα να λειτουργεί με λιγότερες υπηρεσίες.

Δεν υπάρχει μαγική τρίτη επιλογή όπου όλα δουλεύουν καλύτερα με λιγότερο χρόνο και το ίδιο προσωπικό, επειδή το αποφασίσαμε νομοθετικά.

Και μέσα σε όλα αυτά, ο εργαζόμενος μένει πάλι θεατής.

Δεν τον ρωτάς αν θέλει περισσότερο ελεύθερο χρόνο ή μεγαλύτερο εισόδημα.

Του σερβίρεις μια «βελτίωση» πακέτο, λες και όλοι έχουν τις ίδιες ανάγκες, την ίδια τσέπη, τις ίδιες προτεραιότητες.

Το αποτέλεσμα; Περισσότερο κόστος, λιγότερη διαθεσιμότητα υπηρεσιών, και μια ωραία αφήγηση ότι κάναμε τομές.

Ναι τομές γίνονται.

Το θέμα είναι σε τι βάθος και σε ποιον.

Με τέτοια αριθμητική, πράγματι προχωράμε. Απλώς όχι προς τα εκεί που νομίζουμε. Αλλά προς το γκρεμό Ηλίθιε λαϊκιστή της κλάψας.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους