Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Διάγνωση – Προδοσία — Η σχέση σας φαίνεται πια σοβαρή, — είπε επίμονα και σχεδόν απαιτητικά η κυρία Μαρία Καλογεροπούλου, κοιτάζοντας με βλέμμα γεμάτο περιέργεια την πιθανή της νύφη. — Πότε σκέφτεστε να παντρευτείτε; — Νομίζω ότι δεν ήρθε ακόμα η ώρα, — απάντησε η Σοφία, με ένα χαμόγελο που προσπαθούσε να κρατήσει ευγενικό. — Μένουμε μαζί μόλις ένα μήνα.

Καλό είναι να περιμένουμε λίγο, να γνωριστούμε καλύτερα στην καθημερινότητα… Ποιος ξέρει, ίσως αρχίσουμε να τσακωνόμαστε για χαζομάρες; Η Μαρία σήκωσε αργά το φρύδι της, αλλά δεν έκανε βήμα πίσω από την προσπάθειά της να τα μάθει όλα.

Κατά βάθος, η Σοφία της άρεσε — μακράν περισσότερο από την προηγούμενη κοπέλα του γιου της. Η Έλενα ήταν ανυπόφορη και θρασύτατη! Ευτυχώς που ο Δημήτρης τη χώρισε. — Και με τον μικρό τον Πέτρο πώς πάτε; — άλλαξε θέμα, αλλά το βλέμμα της παρέμενε διαπεραστικό. — Το αγόρι μεγάλωσε πια, αλλά ξέρεις… Η Σοφία αισθάνθηκε μία θαλπωρή στην καρδιά της όταν σκέφτηκε τον γιο του Δημήτρη.

Θυμήθηκε τα πρώτα βήματα της γνωριμίας τους και αναρωτήθηκε αν θα την έβλεπε ο Πέτρος ως απειλή, μία αντικαταστάτρια της μητέρας του. — Είναι απίστευτος, — απάντησε, αυτή τη φορά χαμογελώντας ζεστά. — Στην αρχή φοβόμουν λίγο, ότι μπορεί να είναι επιφυλακτικός απέναντί μου, να με δει σαν «ξένη». Αλλά τελικά όλα πάνε περίφημα! Είναι ένα ανοιχτόκαρδο και ευγενέστατο παιδί! Πήρε μια στιγμή να θυμηθεί πότε ο Πέτρος, γυρνώντας μια μέρα από το σχολείο, δοκίμασε την πίτα της με ενθουσιασμό και αμέσως ανακοίνωσε γελώντας ότι τώρα το σπίτι τους θα έχει πάντα νόστιμο φαγητό. — Κι όχι μόνο αυτό, — συνέχισε με μια παιχνιδιάρικη διάθεση, — χαίρεται που δεν μαγειρεύει πια ο μπαμπάς του· λέει ότι τα χέρια μου είναι πιο χρυσοχέρα! Καμιά φορά μου ζητάει να του μάθω και συνταγές. Ο Δημήτρης, που άκουγε σιωπηλός ως τότε, σήκωσε το κεφάλι και έκανε ένα διακριτικό νεύμα επιβεβαίωσης.

Ένα αχνό χαμόγελο πέρασε από το πρόσωπό του – φαινόταν να χαίρεται βαθιά για τον δεσμό γιου και συντρόφου του. — Σου ζήτησε αδερφάκι; — ρώτησε ανοιχτά η Μαρία. Ο Δημήτρης δεν μπόρεσε παρά να σφιχτεί ακούγοντάς το, ρίχνοντας ένα κοφτό, παραπονεμένο βλέμμα στη μητέρα του.

Ήξερε τα χούγια της – δε δίσταζε να θίγει τα πιο προσωπικά θέματα, λες και δεν καταλαβαίνει πως μπορεί να φέρει τους άλλους σε δύσκολη θέση. — Και γιατί να μην το πω; — η Μαρία δεν φάνηκε να καταλαβαίνει το τακτ.

Ο τόνος της είχε μία παιγνιώδη ελαφράδα. — Ο Πέτρος λατρεύει τα μωρά! Όλο με τα ξαδέρφια μπλέκεται.

Κι εσύ μικρή είσαι, 35, καλά προλαβαίνεις να κάνεις δυο τρία παιδάκια! Η Σοφία αισθάνθηκε αμηχανία να την πλημμυρίζει.

Δεν της ήταν καθόλου ευχάριστο να συνεχίζεται αυτή η τόσο προσωπική συζήτηση μπροστά σε μια γυναίκα που δεν γνώριζε καλά.

Έσφιξε τα δάχτυλά της κάτω από το τραπέζι. — Δεν γίνεται, — απάντησε όσο πιο προσεκτικά μπορούσε. — Οι γιατροί μου το έχουν ξεκαθαρίσει.

Να κάνω παιδιά απαγορεύεται αυστηρά.

Για λίγο επικράτησε σιωπή. Η Μαρία πάλι σήκωσε τα φρύδια — η ευγένεια εξαφανίστηκε, το βλέμμα της έδειξε απόμακρο. — Πρόβλημα της γυναικολογίας; — είπε με προσποιητή συμπόνια, χωρίς να κρύβει ένα τόνο υποτίμησης. — Η ιατρική κάνει θαύματα, ξέρεις.

Παλιά δεν γίνονταν, σήμερα όμως... Η Σοφία αναστέναξε ανεπαίσθητα.

Ήθελε να αλλάξει θέμα, μα ήξερε ότι δεν θα τα κατάφερνε έτσι.

Στρέφοντας το βλέμμα στον Δημήτρη, ήλπιζε σε μια στήριξη, αλλά εκείνος απλώς ανασήκωσε τους ώμους. — Στη δική μου περίπτωση δεν ισχύει, — είπε ήρεμα, το βλέμμα της καρφωμένο στο τραπεζομάντηλο.

Δεν καταλάβαινε γιατί όφειλε να ανοιχτεί τόσο, αλλά έπρεπε να μιλήσει πριν δημιουργηθεί παρεξήγηση. — Το πρόβλημα είναι στο μάτι.

Η ακριβής διάγνωση έγινε όταν ήμουν δεκαοχτώ.

Μέσα στα χρόνια έχω αποδεχτεί την αλήθεια: δεν θα κάνω δικά μου παιδιά. Η Μαρία έμεινε για λίγο να κοιτάζει αμήχανη. — Τι σχέση έχει το μάτι με τις εγκυμοσύνες; — ρώτησε αφελώς. Η Σοφία πήρε μια βαθειά ανάσα. — Οι πιθανότητες να χάσω τελείως την όρασή μου ξεπερνούν το ενενήντα τοις εκατό.

Η εγκυμοσύνη ή ο τοκετός είναι τεράστιο σοκ για τον οργανισμό! Δεν αξίζει το ρίσκο.

Δεν έχει νόημα να αποκτήσω παιδί που δεν θα μπορώ να δω ποτέ.

Προσπάθησε να δείξει καθαρά πόσο σοβαρό δικαιολογούσε την απόφασή της.

Το κλίμα άλλαξε. Η Μαρία περιορίστηκε σε κοφτούς, σχεδόν αποστασιοποιημένους μορφασμούς.

Ήταν φανερό πως στο δικό της μυαλό, νύφη χωρίς δυνατότητα γιαγιάς δεν ταίριαζε με τον ιδανικό γαμπρό της. Η Σοφία όμως δεν ένιωθε ούτε ενοχή ούτε ανάγκη να δικαιολογηθεί.

Είχε συζητήσει απ’ την αρχή με τον Δημήτρη, είχαν αναλύσει κάθε πιθανή εκδοχή.

Υπήρχαν άλλες λύσεις: υιοθεσία ή παρένθετη μητρότητα — πλέον ήταν εφικτά στην Ελλάδα.

Όταν ετοιμάστηκαν να φύγουν, η ατμόσφαιρα χαλάρωσε ελάχιστα. Η Μαρία αγκάλιασε τυπικά τον γιο της και έγνεψε καταναγκαστικά στη Σοφία.

Καθώς έβαζαν τα παπούτσια, η Σοφία πήρε το βλέμμα του Δημήτρη — στο βλέμμα του φαινόταν ένα σιωπηλό «συγγνώμη». Βγαίνοντας στον δρόμο, και οι δύο αναστέναξαν με ανακούφιση.

Ο απογευματινός αέρας φαινόταν πιο δροσερός μετά από όλη αυτή την ένταση.

Περπατούσαν σιωπηλοί, χέρι‑χέρι, χωρίς να χρειάζεται να συζητήσουν: ήξεραν πως η γνωριμία με τα πεθερικά δεν ήταν επιτυχής.

Κι όμως, η δική τους απόφαση έμενε ακλόνητη· ήθελαν να είναι μαζί, άσχετα με τους άλλους… *** Τρεις μήνες μετά. Η Σοφία ένιωθε όλο και πιο συχνά εκτός φόρμας.

Στην αρχή το απέδωσε στην κούραση και το άγχος της δουλειάς.

Άρχισε να παρατηρεί ατονία, ενοχλητικά πρωινά ναυτία κι οι συνηθισμένες μυρωδιές την ενοχλούσαν.

Πήγε στο φαρμακείο για βιταμίνες, έπινε άφθονο νερό, ξεκουραζόταν περισσότερο – αλλά τίποτα.

Ένα βράδυ, μιλώντας με τη μητέρα της στο τηλέφωνο, της εκμυστηρεύτηκε τη δυσφορία της. — Σοφάκι, μήπως είσαι έγκυος; — ρώτησε διστακτικά η κ. Μάγδα από τη Λάρισα. Η Σοφία το βρήκε αδιανόητο. — Αποκλείεται! Παίρνω τα χάπια μου χωρίς παράλειψη, και ο γιατρός μου τα παρακολουθεί στενά. — Για σιγουριά, κάνε ένα τεστ.

Ηρεμία θα σου δώσει, — επέμεινε η μητέρα της. Η Σοφία αντιστάθηκε αλλά τελικά πήγε ως το φαρμακείο της γειτονιάς, στο Παγκράτι.

Πήρε δύο τεστ, μεσαίας τιμής, και με τα πόδια γρήγορα επέστρεψε στο σπίτι.

Στην είσοδο ένιωσε τα πόδια της να τρέμουν.

Ακολούθησε τις οδηγίες — και περίμενε.

Οι στιγμές φάνηκαν ατέλειωτες.

Το αποτέλεσμα: δύο καθαρές γραμμές και στις δύο συσκευές. — Αποκλείεται… — ψιθύρισε παγωμένη.

Τότε, χτύπησε το κουδούνι — μόνο ο Πέτρος θα μπορούσε να είναι, αφού πάντα ξεχνούσε τα κλειδιά του! Ημι-ταραγμένη, έτρεξε κι άνοιξε την πόρτα στον Πέτρο, που γύρισε λαχανιασμένος από το σχολείο.

Μάζεψε γρήγορα τα τεστ και έσπευσε να του ετοιμάσει φαγητό, χωρίς να προσέξει πως ένα από τα τεστ είχε σωριαστεί κάτω από τον, και όχι στον, κάδο σκουπιδιών… *** — Δημήτρη, πάω στη μαμά για καμιά βδομάδα, δεν αισθάνεται καλά, — είπε η Σοφία την επόμενη μέρα, αποφεύγοντας το βλέμμα του.

Της φαινόταν αβάσταχτο να τον κοροϊδέψει, αλλά ήξερε ότι δεν μπορούσε να του πει όλη την αλήθεια πριν σκεφτεί τα πάντα ψύχραιμα. Ο Δημήτρης ανησύχησε — ετοιμοπόλεμος, όπως πάντα. — Να σε πάω εγώ; Θέλεις να της αγοράσουμε φάρμακα; Μου λες ό,τι χρειαστείς. Η Σοφία χαμογέλασε λίγο αμήχανα, ευγνώμων αλλά και πιο μπερδεμένη. — Όλα καλά, σε ευχαριστώ πολύ.

Αν χρειαστώ κάτι, θα σου τηλεφωνήσω.

Έβαλε τα απαραίτητα σε μια μικρή βαλίτσα — τα βασικά.

Σε λίγο θα περνούσε το ΚΤΕΛ από τη Βικτώρια, και η μητέρα της την περίμενε στη Λάρισα.

Την επόμενη κιόλας μέρα βρέθηκε σε ιδιωτική κλινική.

Είχε κανονίσει το ραντεβού online, φρόντισε να διαλέξει γιατρό με καλές αξιολογήσεις.

Η διαδικασία υπήρξε απόλυτα ελληνική – τυπική, γρήγορη, αλλά διακριτική.

Υπέβαλε εξετάσεις και υπέστη υπερηχογράφημα. — Περιμένεις παιδί, — είπε η γιατρός ψύχραιμα. — Είμαστε στο πρώτο στάδιο, πέντε-έξι εβδομάδες. Η Σοφία έμεινε σιωπηλή.

Οι ελπίδες της για παρεξήγηση ή λάθος δεδομένων διαλύθηκαν. — Μα, παίρνω χάπια! Πώς συνέβη; — ρώτησε αναστατωμένη. — Μπορεί να έπαιξε ρόλο ακατάλληλο σκεύασμα, κάποιο φάρμακο να επηρέασε την απορρόφηση, ή ακόμα και να χάθηκε μία δόση χορηγίας.

Συνήθως όλα βαίνουν καλά, αλλά δυστυχώς υπήρξε πρόβλημα. — Δεν σκοπεύω να το κρατήσω, — ψιθύρισε η Σοφία. — Ο κίνδυνος για την πλήρη απώλεια όρασης ξεπερνά το 90%. Θα διακινδύνευα να ζήσω στην απόλυτη νύχτα; Η γιατρός την άκουσε και συμφώνησε. — Το κατανοώ απόλυτα.

Θα κινήσουμε την απαραίτητη ιατρική διαδικασία, με ασφάλεια.

Δεν χρειάζεται να αισθάνεσαι ενοχή ή αναστολή: η απόφασή σου είναι δικαίωμα της υγείας σου. Η Σοφία μάζεψε τα χαρτιά της, στάθηκε για λίγο σε έναν διάδρομο και αναστέναξε βαθιά.

Είχε δύσκολο δρόμο μπροστά της, όμως έπρεπε να είναι ψύχραιμη, να βάλει τάξη στις σκέψεις της — και να αντιμετωπίσει το μεγάλο πρόβλημα που ξετύλιγαν τα γεγονότα… *** — Σοφάκι! Γιατί δε μου είπες τίποτα; — ο Δημήτρης ακούστηκε χαρούμενος μες στην τηλεφωνική γραμμή. Η Σοφία παρέλυσε. — Τι εννοείς; — απάντησε επιφυλακτικά. — Βρήκα ένα τεστ εγκυμοσύνης, δύο γραμμές! Ήδη ζήτησα ραντεβού με τον καλύτερο γυναικολόγο της Αθήνας.

Θέλω να’ μαι κι εγώ δίπλα σου. Η Σοφία πήρε μια βαθιά ανάσα, προσπαθώντας να μοιάζει ψύχραιμη. — Μη βιάζεσαι να χαρείς… Πιθανότατα είναι λάθος.

Δεν έχω χάσει καμία δόση.

Ήταν όλα με απόλυτη προσοχή.

Κρατήθηκε μια παύση.

Τότε ο Δημήτρης διστακτικά πρόσθεσε: — Πρόσφατα ήρθε η μαμά στο σπίτι.

Είδε τα χάπια σου και επέμενε ξανά ότι το πρόβλημα σου δεν είναι τέτοια καταδίκη.

Μου μίλησε για γνωστούς της, ιατρικές καινοτομίες.

Με επηρέασε κι εμένα... και τη μέρα που έπεσαν στο πάτωμα τα χάπια σου, είπα να τα αντικαταστήσω με βιταμίνες.

Νόμιζα πως έτσι θα μας δινόταν μια ευκαιρία.

Η φωνή της Σοφίας πάγωσε. — Ξέρεις τι έκανες; Συνειδητά άλλαξες τα φάρμακά μου, πίσω απ’ την πλάτη μου; Μου στέρησες το δικαίωμα να ελέγχω το σώμα μου, τα θεμελιώδη όρια για την υγεία μου! Ο Δημήτρης χαμήλωσε το κεφάλι, τα χέρια του έτρεμαν. — Ήθελα τόσο πολύ ένα παιδί… Πίστεψα στη… Διαβάστε τη συνέχεια στα σχόλια ⬇️⬇️

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους