Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🧡°❀⋆.ೃ࿔*:･👍👌👍°❀⋆.ೃ࿔*:･🧡 Κάποιοι άνθρωποι είναι αχόρταγοι, αχάριστοι, ανικανοποίητοι... Και χάνουν όλη τη ζωή τους μαζεύοντας υλικά αγαθά, χρήματα και κακία! Τι κρίμα...μια ζωή χαμένη. ~ "Μαύρες" ζωές ~ "Υπάρχουν άνθρωποι, που κάθε τους κύτταρο είναι γεμάτο μίσος και κακία.

Ζουν μέσα στη μαυρίλα.

Άνθρωποι, που όλους και όλα τα βλέπουν στραβά.

Άνθρωποι που δεν έμαθαν να εκτιμούν τίποτα απ'όσα τους δόθηκαν σε αυτή τη ζωή.

Άνθρωποι αχόρταγοι, που έχουν πολλά περισσότερα απ'όσα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων, μα δεν είναι ευχαριστημένοι.

Άνθρωποι που διαλύουν σχέσεις για λίγα αργύρια...άνθρωποι που δεν κοίταξαν μέσα τους ποτέ, παρά μόνο κοίταζαν αριστερά-δεξιά, βλέποντας λάθη μόνο στους άλλους.

Τους φταίνε πάντα οι άλλοι.

Απομακρυσμένοι απ'όλους, δήθεν τάχα αδικημένοι απ'τη ζωή.

Αχάριστοι, αγέλαστοι, μίζεροι, κακοπροαίρετοι, με μια μόνιμη κουτοπονηριά.

Τσιγκούνηδες στην τσέπη και την καρδιά.

Άνθρωποι που μόνο ζητούν, χωρίς ποτέ να δίνουν.

Που όλο τον κόσμο να τους χαρίσεις, πάντα θα κοιτάζουν εκείνο τ'άστρο που δεν έφτασες μέχρι τον ουρανό να τους το κατεβάσεις, έτσι...για το καπρίτσιο τους.

Το στόμα τους πικρό, τ'ανοίγουν μόνο για να πουν κάτι κακό για το γείτονα ή το συνάνθρωπό τους.

Χίλια καλά να τους κάνεις, θα κρατήσουν το ένα που ήθελαν και δεν είχες να τους δώσεις.

Οι ρυτίδες στο πρόσωπό τους και τα χρόνια που έφυγαν, δεν τους δίδαξαν ότι είμαστε περαστικοί από εδώ.

Δεν μπορούν να δουν πόσο γρήγορα περνάει η ζωή, η ζωή που χάνουν μέσα απ'τα χέρια τους, γιατί είναι απασχολημένοι με το να μετρούν το κάτι παραπάνω που δεν πήραν.

Ένα φύσημα του αέρα και πάει η ζωή.

Γρήγορα ή αργά όλοι το ίδιο χώμα θα μοιραστούμε.

Και τ'ακριβά αυτοκίνητα, οι περιουσίες, τα ντουβάρια και τ'ασημικά, θα μείνουν όλα πίσω.

Τι κρίμα που κάποιοι δεν έμαθαν ν'αγαπούν, να χαμογελούν, ν'αγκαλιάζουν, να βλέπουν την ομορφιά της ζωής, ν'αναζητούν το καλό, το δίκαιο.

Δεν αναζήτησαν ποτέ στιγμές μ'ανθρώπους, γέλια και χαρές, παιδικές φωνούλες στ'αυτιά τους... δε συμμερίστηκαν τον πόνο του διπλανού, γιατί ακόμα και τον πόνο τον θέλουν δικό τους! Δεν είπαν ποτέ ένα ευχαριστώ το Θεό που έχουν την υγεία τους, ένα κεραμίδι πάνω απ'το κεφάλι τους, ένα πιάτο γεμάτο.

Αγνώμονες, που δεν κατάλαβαν ότι η μεγαλύτερη φτώχεια κρύβεται στην ψυχή τους και όχι σ'έναν τραπεζικό λογαριασμό.

Δεν κατάλαβαν τη δύναμη της αλήθειας και της αγάπης κι έμειναν μέσα σ'ένα κουκούλι φτιαγμένο από ψέμα.

Πέρασε η ζωή και πάει και δεν κατάφεραν να νιώσουν τίποτα για κανέναν, πέρα από τον εαυτό τους.

Άνθρωποι δειλοί, που δεν τόλμησαν να κοιτάξουν ποτέ μέσα τους, που στον καθρέφτη τους το μόνο που είδαν, ήταν ωραία μαλλιά κι ωραία μάτια. Κι όπως λέει κι ένα κλισέ: ωραία μάτια, αλλά δεν ήξεραν πού να κοιτάξουν... Κωνσταντίνα Σταμπουλή

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους