Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Η εξατομίκευση είναι ένα καθήκον που μοιραζόμαστε με τις ανθρωπιστικές επιστήμες, καθώς εξατομίκευση σημαίνει αποσαφήνιση και εξήγηση· αντίθετα, η διεκδίκηση της πλήρους απογραφής είναι δική μας ιδιαιτερότητα, παραμένει ωστόσο πλήρως νομιμοποιημένη.

Αυτή είναι που κάνει την Ιστορία άλλο πράγμα από την κοινωνιολογία ή, αν προτιμάτε, την Ιστορία να παραμένει εξιστόρηση.

Με τον ίδιο τρόπο, οι αστρονόμοι μοιράζονται με τους φυσικούς ότι εξηγούν κάθε φαινόμενο εφαρμόζοντας την ίδια γενική φόρμουλα, όμως εγείρουν επίσης μια διεκδίκηση που προσιδιάζει στην επαγγελματική τους κατηγορία: θέλουν τα άστρα να μελετώνται καθαυτά.

Φτάνουν, νομίζω, μέχρι τη σύνταξη καταλόγων, και η αρέσκειά τους για την πλήρη απογραφή δεν θα ανεχόταν να πάει χαμένος ο μισός γαλαξίας.

Εξήγηση, αλλά και απογραφή.

Ίδια απαίτηση και για τους ιστορικούς: τους αρκεί ένας πολιτισμός να έχει υπάρξει προκειμένου να τον συμπεριλάβουν στην απογραφή, ακόμη και όταν δεν έχουν βρεθεί από αυτόν παρά δυο ή τρία μη αποκωδικοποιήσιμα κείμενα και το όνομα ενός εκ των βασιλέων του.

Σε έναν μεγάλο γνώστη, για τον οποίο τρέφω μεγάλη εκτίμηση, στον Λουί Ρομπέρ, μπόρεσα να δω επί το έργον αυτή την αίσθηση ότι η Ιστορία είναι όλη η μνήμη του κόσμου.

Ο μύθος μας περί της ιστορικής περιόδου είναι υπερκαθορισμένος· πράγματι, έχει τουλάχιστον τρεις ρίζες.

Η πρώτη είναι η συντεχνιακή άμυνα, η προστασία του κυνηγότοπού μας (ή, συχνότερα, της επικράτειάς μας) ή του κήπου της μακαριότητάς μας.

Η δεύτερη ρίζα είναι οι συμβάσεις του επαγγέλματος: για να ληφθεί σοβαρά υπόψη, για να είναι "εντός της αλήθειας", κάθε ιστορική θέση οφείλει να παρουσιάζει ορισμένα εξωτερικά σημεία τα οποία θα ορίσουν την επιστημονικότητά της· αν δεν τα παρουσιάζει, είναι ύποπτη· το κυριότερο των εξωτερικών αυτών σημείων είναι να μη βγαίνει από την περίοδό της: οποιοσδήποτε αντιπαραβάλλει, ακόμη και για να τα αντιπαραθέσει, ένα ρωμαϊκό και ένα κινεζικό γεγονός είναι ύποπτος φαντασιοκοπήματος. Γιατί; Διότι γνωρίζει λατινικά, όχι όμως και κινεζικά, ή το ανάποδο.

Και κυρίως διότι, λόγω μιας παράξενης ψευδαίσθησης, πιστεύουμε ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται· υπό το πρόσχημα ότι ένα ιστορικό γεγονός είναι ατομικό, φανταζόμαστε ότι είναι και μοναδικό.

Ωστόσο, πολλά ιστορικά γεγονότα είναι σχεδόν πανομοιότυπα· ομοιάζουν σαν δύο σταγόνες νερό, δεν παύουν όμως να είναι δύο διακριτές ατομικότητες, και όταν ο ιστορικός κάνει την απογραφή, μετράνε για δύο.

Μόνο στα μάτια ενός κοινωνιολόγου εμπίπτουν εντός μιας και μοναδικής κατηγορίας.

Δεν πρέπει να λέμε πως η Ιστορία συνίσταται στο να συλλαμβάνει αυτό που δεν θα δούμε ποτέ δυο φορές, αλλά στο να συλλαμβάνει δυο φορές αυτό που ξαναβλέπουμε περιστασιακά. Paul Veyne Η απογραφή των διαφορών Μετάφραση Χρήστος Πάλλας Εκδόσεις Periplaneta, 2026

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους