Original Post

Πλήρες Κείμενο:

🛑 ΟΤΑΝ Η “ΥΠΕΡΑΡΙΣΤΕΡΗ” ΚΡΙΤΙΚΗ ΧΑΝΕΙ ΤΟ ΜΕΤΡΟ ✓ Η ΠΛΗΜΜΥΡΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ Το «Μανιφέστο» του Αλέξης Τσίπρας πέτυχε ήδη κάτι εξαιρετικά σημαντικό: άνοιξε τη συζήτηση.

Το διαδίκτυο κατακλύστηκε από απόψεις, αναλύσεις και τοποθετήσεις κάθε είδους.

Από σοβαρές και τεκμηριωμένες μέχρι… δημιουργικά υπερβολικές.

Και αυτό ακριβώς αποδεικνύει τη δυναμική του εγχειρήματος.

Όταν ένα πολιτικό κείμενο προκαλεί τέτοια κινητικότητα, σημαίνει ότι αγγίζει νεύρα, ανοίγει μέτωπα και –κυρίως– δεν περνά απαρατήρητο.

Σε αντίθεση με τον «βολικό δικομματισμό» που προτιμούν ορισμένα παραδοσιακά μέσα, εδώ έχουμε μια πραγματική μάχη ιδεών.

Και αυτή η μάχη είναι απαραίτητη. ✓ Η… ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΗ ΑΓΩΝΙΑ ΤΩΝ ΥΠΕΡΑΡΙΣΤΕΡΩΝ Και κάπου εδώ εμφανίζεται η γνωστή κατηγορία: οι «υπεραριστεροί» επικριτές.

Εκείνοι που διαβάζουν ένα μανιφέστο στρατηγικής κατεύθυνσης και αναρωτιούνται γιατί δεν περιλαμβάνει αναλυτική αναφορά… "στους εργάτες γης της Γουατεμάλας και την τιμή του κακάο"... Προφανώς, αν υπήρχε σχετική παράγραφος, θα ζητούσαν και ειδικό κεφάλαιο για την παραγωγή καφέ στην Κολομβία – για να είμαστε πλήρεις.

Η ειρωνεία είναι προφανής.

Το μανιφέστο δεν είναι πρόγραμμα διακυβέρνησης ούτε εγκυκλοπαίδεια διεθνών ανισοτήτων.

Είναι ένα πολιτικό πλαίσιο, μια ιδεολογική πυξίδα.

Αλλά αυτό φαίνεται να περνά απαρατήρητο σε όσους αναζητούν εναγωνίως αφορμές διαφοροποίησης. ✓ Η ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΜΝΗΜΗ ΩΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΣΤΑΣΗ Εξίσου εντυπωσιακή είναι η «επιλεκτική αμνησία» ορισμένων επικριτών.

Ξαφνικά ξεχνούν τις δημόσιες τοποθετήσεις του Αλέξη Τσίπρα Alexis Tsipras για το Παλαιστινιακό, για τη Γάζα, για τις διεθνείς ανισότητες.

Ξεχνούν τις παρεμβάσεις για την αναδιανομή του πλούτου, για την ενέργεια, για την κοινωνική δικαιοσύνη.

Αντιθέτως, επιλέγουν να κρίνουν ένα κείμενο για όσα –υποτίθεται– δεν λέει, αγνοώντας πλήρως όσα έχουν ειπωθεί και καταγραφεί δημόσια.

Πρόκειται για μια τακτική γνώριμη: όταν δεν μπορείς να αντικρούσεις το περιεχόμενο, εστιάζεις στις «παραλείψεις». ✓ Η ΑΝΑΓΚΗ ΔΙΑΦΟΡΟΠΟΙΗΣΗΣ ΜΕ ΚΑΘΕ ΚΟΣΤΟΣ Ας είμαστε ειλικρινείς: ένα μέρος αυτής της κριτικής δεν αφορά την ουσία.

Αφορά την ανάγκη πολιτικής διαφοροποίησης.

Σε έναν χώρο που ιστορικά χαρακτηρίζεται από κατακερματισμό, η εύρεση λόγου διαφωνίας αποτελεί σχεδόν… υποχρέωση.

Έτσι, το μανιφέστο μετατρέπεται σε πεδίο άσκησης μικροπολιτικής ταυτότητας.

Όχι γιατί είναι ανεπαρκές, αλλά γιατί κάποιοι οφείλουν –σχεδόν υπαρξιακά– να τοποθετηθούν απέναντι.

Ακόμη κι αν αυτό σημαίνει να ασκούν κριτική σε ένα κείμενο για πράγματα που δεν ήταν ποτέ στόχος του να καλύψει. ✓ Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΧΥΣΗ ΡΟΛΩΝ Εδώ όμως προκύπτει ένα σοβαρό ζήτημα: η σύγχυση ως προς τον πραγματικό αντίπαλο.

Σε μια περίοδο όπου οι κοινωνικές ανισότητες διευρύνονται και η δεξιά πολιτική κυριαρχεί, η ενέργεια αναλώνεται σε εσωτερικές αντιπαραθέσεις.

Όπως σωστά επισημαίνει ο Αλέξης Τσίπρας, ο πολιτικός αντίπαλος είναι η δεξιά.

Ο «εχθρός», αν θέλουμε να χρησιμοποιήσουμε βαριές λέξεις, είναι εκείνος ο αριστερισμός της πόζας – που συχνά λειτουργεί περισσότερο ως μηχανισμός αυτοεπιβεβαίωσης παρά ως δύναμη αλλαγής.

Ένας αριστερισμός που προτιμά την καθαρότητα της θεωρίας από τη δυσκολία της πράξης. ✓ ΤΟ ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΩΣ ΑΦΕΤΗΡΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΩΣ ΤΕΛΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ Το σημαντικό είναι να επαναφέρουμε τη συζήτηση στη σωστή της βάση.

Το μανιφέστο του Αλέξη Τσίπρα είναι μια αφετηρία.

Δεν είναι το τέλος της διαδρομής.

Είναι μια πρόσκληση για διάλογο, για σύνθεση, για ανασύνταξη του προοδευτικού χώρου.

Και αυτό, όπως φαίνεται, ήδη συμβαίνει.

Ακόμη και οι επικρίσεις –όσο υπερβολικές κι αν είναι– επιβεβαιώνουν ότι το εγχείρημα έχει θέσει την ατζέντα.

Ότι κάτι κινείται. ✓ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΣΟΒΑΡΟΤΗΤΑΣ Σε τελική ανάλυση, η πολιτική δεν είναι διαγωνισμός «ιδεολογικής καθαρότητας». Είναι η τέχνη –και η ευθύνη– της αλλαγής.

Και αυτή η αλλαγή απαιτεί σοβαρότητα, σύνθεση και ρεαλισμό.

Οι κοινωνίες δεν αλλάζουν με ειρωνικά σχόλια για το τι δεν γράφτηκε σε ένα μανιφέστο.

Αλλά με σχέδιο, με προτάσεις και με τη βούληση να αναλάβεις ευθύνη.

Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η ουσία της πρωτοβουλίας: να περάσουμε από την εύκολη κριτική στη δύσκολη πράξη. Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί ορισμένους, είναι το πραγματικό διακύβευμα της εποχής. . .

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους