Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Ο ΜΟΝΑΔΙΚΌΣ ΗΓΈΤΗΣ και η ειρωνεία της ΠΟΛΙΤΙΚΉΣ ατζέντας Όταν μετά την πορεία τής Πρωτομαγιάς πίνεις μόνο καφέ με φίλους αναστοχάζεσαι ... Ζούμε, λένε, στην εποχή των ηγετών.

Μόνο που οι ηγέτες μοιάζουν όλο και περισσότερο με καθρέφτες δεν αντανακλούν την πραγματικότητα, αλλά την επιθυμία να υπάρχει κάποιος που ξέρει και νά τούς ανατίθεται ή ευθύνη.

Κι έτσι η πολιτική δεν είναι πια σύγκρουση, αλλά αφήγηση.

Και κυρίως, σκηνοθεσία. Ο Αλέξης Τσίπρας επιστρέφει με μανιφέστο.

Όχι ως επιστροφή στο παρελθόν, αλλά ως επιστροφή στο φαντασιακό.

Όπως θα έλεγε ο Ζακ Λακάν, το υποκείμενο ανακατασκευάζει την ιστορία του για να μην συναντήσει το τραύμα όλοι φταίνε, άρα κανείς δεν φταίει πραγματικά.

Και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το μανιφέστο γίνεται τελετουργία εξαγνισμού.

Ένα κείμενο που χωρά τα πάντα και ακριβώς για αυτό δεν πιέζει τίποτα.

Λίγη οικολογία, λίγο κέντρο, λίγη σοσιαλδημοκρατία.

Όλα μετρημένα, όλα ασφαλή, όλα διαχειρίσιμα.

Η ιδεολογία μένει σαν διακοσμητικό στοιχείο υπάρχει, αλλά δεν ενοχλεί.

Το ερώτημα όμως επιμένει, σχεδόν πεισματικά θα υπάρξει ποτέ κάτι που να μιλήσει για πραγματικό κόστος, για πραγματική ζωή, για πραγματικές αυξήσεις; Ή μόνο για ισορροπίες λόγου; Απέναντι, το ΠΑΣΟΚ με τον Νίκο Ανδρουλάκη.

Εσωτερικές ισορροπίες, Συνέδρια ,συμβούλια, αριθμητικές πλειοψηφίες.

Και γύρω από αυτά, μια παρέα.

Μια σφιχτή παρέα που ξέρει να χωράει τους δικούς της… και τους λιγότερο δικούς της.

Και κάπου εκεί, η ειρωνική απορία αιωρείται Ο Μάντζος; Πού είναι ο Μάντζος; Δεν εκλέχτηκε; Δεν χωρούσε; Ή μήπως περίσσευε; Και ενώ όλα μοιάζουν να κινούνται, στην πραγματικότητα τίποτα δεν συγκρούεται πραγματικά.

Εκεί παρεμβαίνει ο Γιώργος Φλωρίδης.

Με μια χαρακτηριστική αλαζονεία που ντύνεται ως ρεαλισμός, αναλαμβάνει να σκηνοθετήσει την ένταση.

Όχι να τη φέρει στο φως, αλλά να τη μετακινήσει και νά προστατεύσει το αφεντικό του.

Δεν χρειάζεται μεγάλη σύγκρουση.

Χρειάζεται σωστή σύγκρουση.

Και αυτή, λέει, είναι απλή οι δύο μικροί πόλοι.

Εκεί θα παιχτεί το έργο.

Εκεί θα γίνει η αντιπαράθεση.

Εκεί θα συζητηθεί, σχεδόν με ειρωνική ελαφρότητα, αν θα επικρατήσουν οι 32 ώρες τού Ανδρουλάκη ή οι 35 ώρες εργασίας τού Τσίπρα . Και έτσι, η πολιτική γίνεται τηλεοπτικό κάδρο.

Μικρές διαφορές, μεγάλες δηλώσεις, ελεγχόμενες εντάσεις.

Όμως το βάθος και ή ουσία παραμένει εκτός σκηνής.

Γιατί δεν χωρά στην αφήγηση.

Δεν χωρά η τραγωδία των Τεμπών.

Δεν χωρά η υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Δεν χωρά τό δυστύχημα των θεσμών που επαναλαμβάνεται συνεχώς.

Δεν χωρά η πραγματικότητα που ήδη έχει γραφτεί αλλού σύνταξη στα 72 και εργασία στις 13 ώρες ημερησίως, όπως θεσμοθετήθηκε από την Νίκη Κεραμέως.

Αυτά δεν είναι ατάκες.

Είναι το υπόβαθρο που δεν γίνεται αφήγηση.

Στο βάθος, Ο Κυριάκος Μητσοτάκης.

Δεν χρειάζεται να μπει στη σκηνή.

Είναι ήδη το πλαίσιο μέσα στο οποίο κινούνται οι υπόλοιποι.

Και όσο οι άλλοι συγκρούονται, εκείνος παραμένει ως σταθερά σχεδόν φυσικός νόμος.

Με μεγάλο #μπαζούκα# τά επιδόματα !!! Και μέσα σε αυτό το σκηνικό, ένα στοιχείο που μοιάζει τεχνικό αλλά δεν είναι καθόλου αθώο 200.000 δεν έκαναν δήλωση στον ΟΠΕΚΕΠΕ, δεν ζήτησαν χρήματα.

Γιατί άραγε; Μήπως είναι παράνομοι; Μήπως είναι ελεγχόμενοι; Μήπως θά ελεχθούν;Εάν δεν κάνουν τό καθήκον τους νά ενταχθούν στον συμπαγή, σταθερό και δυνητικά επιθετικό πυρήνα στην εκλογική μάχη; 200.000 επί 4 τουλάχιστον, περίπου 800.000 και βάλε Δεν είναι απουσία.

Είναι ή βάση.

Όχι γιατί πείστηκε.

Αλλά γιατί εντάχθηκε.

Η πολιτική ως κατανομή ωφελημάτων, όχι ως πίστη.

Ως συμμετοχή σε μηχανισμό, όχι ως ιδεολογική ταύτιση.

Και αυτός ο πυρήνας δεν είναι σιωπηλός.

Είναι έτοιμος.

Και τότε, σαν να αλλάζει επίπεδο το σκηνικό, εμφανίζεται ο μόνος πραγματικός «ηγέτης». Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος.

Από το παρκέ της Βαλένθια, όχι από τα έδρανα.

Νίκη στο τέλος με 8 συνεχόμενους, τού Χέιζελ Ντέϋβης με κόστος, με ρίσκο, με αριθμούς που δεν κρύβονται 400.000 € την εβδομάδα ότι δίνεις παίρνεις.

Και μετά, μια χειρονομία πού μόνο ο Τραμπ θα μπορούσε νά ανταγωνιστεί προς την κερκίδα.

Ωμή, άκομψη, αληθινή.

Εδώ δεν υπάρχει αφήγηση.

Υπάρχει ανταλλαγή.οπως κάνει και ο πρόεδρος τών ΗΠΑ Και εμείς; Εμείς γελάμε.

Γιατί τελικά η πολιτική δεν είναι σύγκρουση ηγετών.

Είναι σκηνοθεσία ατζέντας πάνω σε έναν κόσμο που ήδη τρίζει και αρχίζει να φτάνει στα όρια αντοχής του Ο βασιλιάς δεν είναι γυμνός! Είναι απλώς κακοραμμένος και κακοβαμένος.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους