Original Post

Πλήρες Κείμενο:

«Μαρία, δεν έχεις καταλάβει τίποτα! Δεν μπορώ άλλο μαζί σου!» Η φωνή του Νίκου αντηχεί ακόμα στ’ αυτιά μου, σαν να μην πέρασε ούτε λεπτό από εκείνη τη νύχτα.

Στεκόμουν στην άκρη του δρόμου, το φως του φεγγαριού να πέφτει πάνω στα δάκρυά μου, και το μόνο που άκουγα ήταν το βουητό του αίματος στα αυτιά μου και τα λόγια του να με διαπερνούν σαν μαχαίρι. «Πρέπει να φύγεις. Τώρα.

Μην ξαναγυρίσεις.» Δεν κατάλαβα ποτέ πώς φτάσαμε ως εδώ.

Ήμουν γυναικολόγος στο νοσοκομείο της Λαμίας, δούλευα ατελείωτες ώρες, έσωζα ζωές, βοηθούσα γυναίκες να φέρουν στον κόσμο τα παιδιά τους. Ο Νίκος, ο άντρας μου, ήταν δάσκαλος στο τοπικό σχολείο.

Είχαμε μια ήσυχη ζωή, ή έτσι νόμιζα.

Μέχρι που μια μέρα, όλα κατέρρευσαν.

Ήταν μια απλή απόφαση, μια ασθενής που ήρθε στο νοσοκομείο με επιπλοκές.

Έπρεπε να διαλέξω: να σώσω τη μητέρα ή το παιδί.

Έκανα ό,τι μπορούσα, αλλά το παιδί δεν τα κατάφερε.

Η γυναίκα, η Ελένη, ήταν η ερωμένη του Νίκου.

Δεν το ήξερα τότε.

Το έμαθα όταν ο Νίκος με κατηγόρησε πως το έκανα επίτηδες. «Το ήξερες, Μαρία! Ήξερες ποια ήταν! Το έκανες για να με πληγώσεις!» φώναζε, τα μάτια του γεμάτα μίσος.

Προσπάθησα να του εξηγήσω, να του πω πως δεν είχα ιδέα, πως ακολούθησα το πρωτόκολλο, πως κάθε μέρα παίρνω αποφάσεις ζωής και θανάτου.

Αλλά δεν άκουγε.

Είχε ήδη αποφασίσει.

Ήμουν η εχθρός.

Η γυναίκα που του στέρησε το παιδί που θα είχε με την άλλη.

Η μητέρα μου, η κυρία Σοφία, με πήρε τηλέφωνο το ίδιο βράδυ. «Μαρία, τι έκανες; Όλο το χωριό μιλάει.

Ο πατέρας σου δεν θέλει να σε δει.

Πού θα πας τώρα;» Ένιωσα να πνίγομαι.

Δεν είχα πουθενά να πάω.

Οι φίλοι μου στο νοσοκομείο με απέφευγαν, οι συγγενείς μου με κοιτούσαν με καχυποψία.

Μόνο η μικρή μου αδερφή, η Άννα, μου έστειλε ένα μήνυμα: «Εγώ σε πιστεύω.

Μη λυγίσεις.» Έμεινα μόνη, στο δάσος, με μια βαλίτσα και το κινητό μου.

Άκουγα τα τζιτζίκια και τα σκυλιά να γαβγίζουν μακριά.

Ένιωθα σαν να με είχαν ξεριζώσει από τη ζωή μου.

Πέρασαν ώρες, ίσως και μέρες.

Δεν θυμάμαι.

Το μόνο που θυμάμαι είναι το κρύο, την πείνα και το αίσθημα της απόλυτης προδοσίας.

Σκεφτόμουν να φύγω, να πάω στην Αθήνα, να ξεκινήσω από την αρχή.

Αλλά κάτι με κρατούσε εκεί. Ίσως η ελπίδα πως όλα θα αλλάξουν. Ίσως η ανάγκη για δικαίωση.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους