Original Post

Πλήρες Κείμενο:

Le Figaro : Πως απαντάμε στο Κακό ; Το βιβλίο μου Aimer Jérusalem ξεκινά από την 7η Οκτωβρίου 2023.

Πριν από εκείνη την ημέρα, ένιωθα μια απόσταση από το Ισραήλ.

Το είχα αγαπήσει βαθιά στην παιδική μου ηλικία, μέσα από τη θρησκευτική ανατροφή μου, αλλά τα τελευταία χρόνια δυσκολευόμουν να κατανοήσω και να εκτιμήσω την πολιτική του πορεία.

Μου φαινόταν ότι έχανε την εσωτερική του πυξίδα.

Αυτός ο πόνος με έκανε να κρατιέμαι μακριά από το «κράτος-έθνος του εβραϊκού λαού», όπως ονομάστηκε το 2018.

Εκείνες τις μέρες βρισκόμουν στη Βηρυτό.

Όμως, εκείνη την τρομερή μέρα, ακόμα και από την άλλη πλευρά των συνόρων, ένιωσα για πρώτη φορά μετά τον αποχωρισμό μου από τη θρησκεία ότι είμαι Ισραηλινός στην καρδιά.

Όλα τα παράπονα που είχα για τη δημοκρατία του Ισραήλ διαλύθηκαν μπροστά στις εικόνες του μακελειού.

Το κράτος αποκαλύφθηκε ξαφνικά απίστευτα εύθραυστο.

Για πρώτη φορά μετά την ίδρυσή του, η χώρα-καταφύγιο που δημιουργήθηκε για να τελειώσει η εποχή των πογκρόμ έγινε παγίδα.

Το καταφύγιο μετατράπηκε σε απειλή θανάτου.

Δεν ισχυρίζομαι ότι η ισραηλινή κυβέρνηση ή μέρος του εβραϊκού λαού παραδόθηκε απλώς στην εκδίκηση.

Λίγες εβδομάδες μετά, επισκέφθηκα τους τόπους της σφαγής και συνάντησα επιζώντες.

Αυτό που με εντυπωσίασε ήταν η αξιοπρέπειά τους και η ηθική τους ευαισθησία που παρέμενε άθικτη.

Παρόλα αυτά, η βία δεν αφήνει κανέναν ανέγγιχτο.

Το ερώτημα που θέτω στο βιβλίο μου είναι : πώς απαντάμε στο κακό; Πώς διαχειριζόμαστε έναν πόνο που αλλάζει τη σχέση μας με τον κόσμο ; Η οργή μπορεί να σε κατακλύσει ακαριαία, όπως έπαθα κι εγώ βλέποντας πανηγυρισμούς του Χεζμπολά στη Βηρυτό.

Το ζήτημα όμως είναι αν θα επιλέξεις να μπεις σε αυτό το σπιράλ ή όχι.

Αυτή είναι η στιγμή της ανθρώπινης ελευθερίας και της ηθικής ευθύνης.

Κατά τις επισκέψεις μου στο Ισραήλ τα τελευταία τρία χρόνια, διαπίστωσα την τεράστια πολυφωνία της κοινωνίας. Οι Ισραηλινοί δεν είναι ποτέ ένας μονολιθικός όγκος.

Διαδηλώνουν μαζικά ζητώντας την απελευθέρωση των ομήρων, αλλά ταυτόχρονα διαμαρτύρονται ενάντια στην κυβέρνηση και ιδίως ενάντια στους υπουργούς Μπεν Γκβιρ και Σμότριτς, που μιλούν τη γλώσσα της εκδίκησης και καλούν σε τυφλή βία.

Στο βιβλίο μου συγκρίνω βιβλικές ιστορίες: την εντολή εξόντωσης των Αμαληκιτών από τον Μωυσή και την παράκληση του Αβραάμ να σωθούν τα Σόδομα και Γόμορρα αν βρεθούν δέκα δίκαιοι. Η Βίβλος δεν δίνει μία μόνο απάντηση.

Πιστεύω ότι η αληθινή ισχύς του Ισραήλ, όπως στη νίκη του 1967, δεν βασίστηκε στην ωμή βία αλλά στη στρατηγική, την ευφυΐα και το πνεύμα.

Διαπίστωσα με θλίψη πώς μεγάλο μέρος της προοδευτικής Αριστεράς κατηγόρησε το Ισραήλ για «γενοκτονία» προτού καν ξεκινήσει η απάντησή του, ενώ πολλοί αρνήθηκαν ή υποβάθμισαν τις θηριωδίες του Χαμάς.

Αυτή η ιδεολογία προσπαθεί να απαξιώσει την ίδια την ύπαρξη του εβραϊκού κράτους.

Εγώ, αντίθετα, επέστρεψα στις ρίζες του σιωνισμού του Χερτζλ και του Μπιαλίκ για να δείξω ότι είναι μια ουτοπία βασισμένη στα πανανθρώπινα δικαιώματα.

Δέχομαι καθημερινά αντισημιτικές επιθέσεις και απειλές, αλλά πιστεύω ότι έχω το δικαίωμα να μιλώ από τη διασπορά.

Βλέπω κάτι που οι Ισραηλινοί μέσα στη χώρα δεν βλέπουν τόσο καθαρά: την καταστροφική επιδείνωση της εικόνας του Ισραήλ διεθνώς.

Ανησυχώ βαθιά, γιατί δεν αποκλείεται στο μέλλον ένας Αμερικανός πρόεδρος να στραφεί εχθρικά εναντίον μας. Το Ισραήλ πρέπει να είναι προετοιμασμένο γι’ αυτό. Nathan Devers Le Figaro 1/5/26

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους