Δεχτήκαμε την ευγενική συμβουλή καλής Συντρόφισσας να μην «ταΐσουμε» άλλο την αντιπαλότητα ΚΚΕ - Α/Α Χώρου, από τη μεριά μας Και μάλιστα με αφορμή δύο ασήμαντα νεράκια, που στην αρχή δεν δόθηκαν...

Πλήρες Κείμενο:

Δεχτήκαμε την ευγενική συμβουλή καλής Συντρόφισσας να μην «ταΐσουμε» άλλο την αντιπαλότητα ΚΚΕ - Α/Α Χώρου, από τη μεριά μας Και μάλιστα με αφορμή δύο ασήμαντα νεράκια, που στην αρχή δεν δόθηκαν, αλλά τελικά δόθηκαν, κι ας είχε μόλις αρχίσει η Ομιλία του Γενικού Γραμματέα του ΚΚΕ στο Σκοπευτήριο.

Όσοι και όσες καταπιαστήκαμε με το «θέμα» φερθήκαμε ως ασήμαντοι, που είμαστε, και πρώτοι απ’ όλους εμείς που ανοίξαμε αυτή τη συζήτηση.

Και τροφοδοτήσαμε άθελά μας, προς τις προθέσεις μας τουλάχιστον, μιαν χρόνια αντιπαλότητα, παίρνοντας μάλιστα αφορμή από δύο γαμημένα νεράκια. “Ας ψόφαγα τελικά από δίψα”, είπε νευριασμένος ο Σύντροφος που «άνοιξε το χορό της Μαλακίας», γνωρίζοντας από παλιά πώς γαμημένα καταλήγει οποιαδήποτε ένσταση ή διαφωνία με το ΚΚΕ.

Μια μικρή ένσταση, όπως ακριβώς ήταν η φράση που χρησιμοποιήθηκε από τον Σύντροφο και μέλος της συντακτικής ομάδας πήρε δυσανάλογες διαστάσεις.

Και στο μερίδιο Ευθύνης που μας αναλογεί, ας είναι για όλους ή για κάποιους το συντριπτικά μεγαλύτερο, την αναλαμβάνουμε την Ευθύνη, καθαρά και πλέρια.

Προφανώς είμαστε νάνοι μπροστά σε έναν πολιτικό οργανισμό όπως το ΚΚΕ.

Είμαστε απλές μονάδες που συγκροτούν μιαν εύθραυστη και σχετικά ολιγομελή συντακτική ομάδα, τα μέλη της οποίας ανήκουν σε διαφορετικές ως επί το πλείστον Συλλογικότητες ή είναι Ανένταχτοι και Ανένταχτες. Το ΚΚΕ είναι, αν δεν απατώμεθα, το παλαιότερο κόμμα του Τόπου. Επειδή, Μέλος του ΚΚΕ ή Παμίτης ή και τα δύο, αναφέρθηκε και στην πικρή ημέρα της σύγκρουσης της περιφρούρησης του ΠΑΜΕ με ομάδα Αναρχικών ή τούμπαλιν, και που δυστυχώς δεν ήταν η πρώτη φορά αλλά ας είναι η τελευταία, έχουμε να σημειώσουμε τα εξής, ευελπιστώντας ότι η χρονική απόσταση από τα γεγονότα, να έχει φέρει σε όλους και όλες μας και από όλες τις πλευρές, λίγη τουλάχιστον σύνεση και ίσως κάποια ψήγματα σοφίας.

Την μέρα που έγινε η σύγκρουση ΠΑΜΕ - ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ ή ΑΝΑΡΧΙΚΩΝ - ΠΑΜΕ, ήταν από τις χειρότερές μας στο Κίνημα.

Όχι για όλους μας, αλλά για τους περισσότερους από εμάς.

Πήραμε μια γεύση Εμφυλίου κι ας μην ζούσαμε προφανώς τότε.

Δεν μας ενδιαφέρει πλέον ποιός είχε δίκιο, πώς το παρουσίασε τότε ή πώς το παρουσιάζει σήμερα.

Αν και έχουμε διαμορφωμένη και ζωντανή άποψη γιατί οι περισσότεροι ήμασταν παρόντες στα γεγονότα.

Και παρόλα αυτά δεν συμφωνούμε όλοι μεταξύ μας, αν και παρόντες και παρούσες.

Αλλά καμία σημασία δεν έχουν πια όλα αυτά.

Αυτό που συνέβη ήτανε παραπάνω από αυτό που ως άνθρωποι και πολιτικά υποκείμενα μπορούσαμε να αντέξουμε.

Και ανεξάρτητα από το ποια μεριά είχε ή νομίζουμε ότι έχει δίκιο.

Δεν συμφωνούσαμε ούτε τότε, ούτε τώρα.

Και πολλοί μεταβάλαμε και άποψη, γιατί η απόσταση του χρόνου ή η, τολμάμε να πούμε κάποια ωριμότητα που ίσως μας χτύπησε την πόρτα και της ανοίξαμε, μας οδήγησε στο να το ξανασκεφτούμε κάποιοι και κάποιες διαφορετικά το πράγμα.

Χωρίς οι διαφωνίες και οι απόψεις μας να διαρρηγνύουν τον βαθύτερο ενοποιητικό μας παράγοντα, που δεν είναι της παρούσης, για μην δώσουμε αφορμή να χαρακτηριστούμε υπερδραματικοί και μελοδραματικοί συν τοις άλλοις.

Υπάρχουν και οι νεώτεροι Σύντροφοι και Συντρόφισσες, που εξαιτίας του γεγονότος ότι ήσαν μικρά παιδιά, ευτυχώς δεν έζησαν τα γεγονότα.

Και η Ευθύνη μας είναι μεγάλη για το πώς θα μεταδώσουμε στους νεώτερους Συντρόφους και Συντρόφισσες, τις εμπειρίες μας, όχι ως θέσφατο και αξίωμα απαράβατο, με άποψη μεν που δεν είναι ενιαία δε. Η βαθιά πίκρα, λύπη και απογοήτευση από εκείνη τη μέρα της σύγκρουσης στο Δρόμο, του Α/Α Χώρου με το ΚΚΕ ή το ανάποδο, μας κατακλύζουν τους μεγαλύτερους σε ηλικία ακόμη και σήμερα. Κάποια Μέλη του Κόμματος ξεθάψατε τα γεγονότα τα αποτρόπαια και από τις δύο πάντες, και τα εμφανίζετε σαν νίκη της περιφρούρησης του ΠΑΜΕ και κατ’ επέκταση του Κόμματος.

Με αφορμή την ανόητη ένταση μεταξύ μας των τελευταίων ημερών.

Κινδυνεύοντας να χαρακτηριστούμε ένθεν και ένθεν ως ισαποστάκηδες, και πόσο στ’ αρχίδια μας και στις ωοθήκες μας, έχουμε απλά να πούμε τις εξής απλές κουβέντες: Κάποιοι από εμάς το θυμόμαστε σαν ΗΤΤΑ ΟΛΩΝ ΜΑΣ.

Αποφράδα ημέρα εκείνη.

Κι ας έχουμε την στοιχειώδη πολιτική ευγένεια ΝΑ ΜΗΝ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΛΑΒΟΥΜΕ ΠΟΤΕ.

Θερμή παράκληση, ας μην αναλωθούμε άλλο σε αυτό.

Είναι πολύ ψυχοφθόρο για κάποιους από εμάς.

Βρίστε μας για ό,τι άλλο σας κατέβει.

Δεν θα τροφοδοτήσουμε από την μεριά μας άλλο αυτήν την αντιπαλότητα.

Την σχεδόν διμέτωπη.

Και με το ΚΚΕ και με Συντρόφους του ευρύτερου Α/Α Χώρου.

Ας γίνει η Επανάσταση και μετά στ’ αρχίδια μας και στις ωοθήκες μας, κι αν ζήσουμε, στ’ αρχίδια μας και στις ωοθήκες μας, κι αν πεθάνουμε.

Ούτε με «επανάστα» ούτε με «εξεγερσούλες» γίνεται η Μεγάλη Παλαϊκή Επανάσταση ενάντια στο ζυγό μιας αλλοπρόσαλλης στην σύνθεσή της, Αστικής Κοινοβουλευτικής Μεταφεουδαρχικής Νεοφιλελεύθερης Κλεπτοκρατικής Εταιρικής Δημιοκρατικής Φασιστικής Δικτατορίας.

Για την Επανάσταση ζούμε. Για την Επανάσταση ας πεθάνουμε. Και μέχρι τότε δεν περισσεύει ΚΑΝΕΙΣ και ΚΑΜΙΑ.

Η επιλογή των posts/links γίνεται με ένα στατιστικό μοντέλο και μπορεί να μην απεικονίζει επακριβώς τη σειρά δημοτικότητάς τους